Arrrrjen maakt zich los

Alles

2012-01-16T15:25:00.000+01:00

Er zit iets van jou
In alles waar ik van hou

State of confusion

2011-09-22T11:45:00.000+02:00

Ja, ik ben een taalneuker.
Ik ken mensen die een kick krijgen van ingewikkelde sommen, je ziet ze vol glunderend enthousiasme op een whiteboard uitleggen waarom iets is zoals het is, maar mij zijn ze bij de eerste vereenvoudigde breuk al helemaal kwijt. Ik heb het allemaal geleerd op school, maar het boeit me geen reet.
Soms vraag ik me af of andere mensen dat zelfde gevoel hebben bij mijn taalgezeur, als ik weer eens iemand verbeter die zegt 'Er zijn een aantal zaken...' (Het is EEN aantal dus het IS een aantal zaken, snauw ik als het braafste jongetje van de klas)

Ik vind het geweldig hoe mijn nicht Iris vroeger ooit in Artis zij over de tijger: 'is geen reiger he?'. Alleen een kind kan die link leggen. Net zoals mijn Australische maat Jason zo moest lachen om de plaatsnaam Helmond. Helmond? Is that what you have in the morning, hellmouth? Je brein moet een kronkel hebben om zoiets te bedenken, je moet als het ware als buitenstaander naar taal kijken: zoals een kind of iemand die de taal niet goed machtig is.

Paulien Cornelisse heeft een leuk boekje over dit onderwerp geschreven: Taal is zeg maar echt mijn ding heet het. In mijn hoofd bedenk ik dan al gelijk dat ik óók een boek wil schrijven, met de titel Faal is zeg maar echt mijn ding Ik snap Paulien zo goed als ze zich verbaast over mensen die Paprika uitspreken als Paaaaprika. Heerlijk irritant.

Ik had volgens mij een punt toen ik daarnet begon te schrijven. Wat was het?
Oh ja! Ja, ik weet het weer: er is een term die de laatste tijd te pas en te onpas opduikt in de media, en die volgens mij gewoon gebruikt wordt als iemand iets doet wat anders, bijzonder of gewoon vreemd is: een verward persoon.
Iemand die in het Concertgebouw onveracht dicht bij de koningin kan komen en een preek houdt over de Islam, dat is een verward persoon. Dat kan niet anders. Iemand die ze allemaal op een rijtje heeft, bedenkt zoiets toch niet? Het valt me sowieso op dat de term verward persoon meestal wordt gebruikt bij mannen (het zijn nooit vrouwen) die iets potentieel gevaarlijks doen: een verwarde man gooit iets naar de Gouden Koets, een verwarde man loopt amok te maken op schiphol, een verward persoon loopt in Alphen aan den Rijn met een paar pistolen.
Nooit hoor je over een verwarde man die op een kinderboerderij heel lief de jonge geitjes melk uit een flesje aan het voeren was.

Hoe vaker ik zoiets lees, hoe harder ik me realiseer dat volgens mij alle mannen altijd verward zijn. Dat is wat ons man maakt: de totale verwarring over het leven zelf! Het is het über-pleonasme!
Terwijl ik dit schrijf, moet ik ineens terugdenken aan een paar jaar geleden toen mijn inmiddels ex-stiefdochtertje D. net naar de kleuterschool ging. Na een paar maanden wijsneuzerij kreeg ze een nieuwe juf wegens de een of andere omstandigheid. Tijdens het ontbijt en onderweg naar haar school herhaalde ik de opmerking die zij (ik moest al lachen bij het idee alleen) haar nieuwe juf moest mededelen: Juf, je mag nóóit een pleonasme met een tautologie verwarren hoor!!

Zelden heb ik een vrouw verwarder zien kijken als toen. Ik gaf D. ongemerkt een knipoog, keek de juf aan met een blik die zei 'ik heb geen idee waar ze zulke shit vandaan haalt'.
Totale verwarring. I love it.

In too deep

2011-09-19T19:15:00.003+02:00

Lights go down it's dark
The jungle is your head
Can't rule your heart
A feeling so much
Stronger than a thought
Your eyes are wide and though
Your soul it can't be bought
Your mind can wander

Hello hello
I'm at a place called Vertigo
It's everything I wish I didn't know
Except you give me something
I can feel, feel

Weet je wat een heel bijzonder bouwwerk is?

De Twijfeltoren.

Aan de top van de Twijfeltoren hangen lange touwen van wel driehonderd meter lang, helemaal tot op de grond. Het vreemde aan de Twijfeltoren is niet zijn hoogte, niet het feit dat hij lijkt op dat bouwwerk in Parijs, nee: het bizarre aan de Twijfeltoren is dat je op de top begint! In plaats van onderaan de trap naar boven te kijken om te zien hoeveel treden je nog moet beklimmen, is het bij de Twijfeltoren een kunst om met beide voeten op de grond terecht te komen!

Eén van de snelste manieren om vanaf de top naar de vaste grond te raken, is door je vast te klampen aan een van de lange touwen. Wees niet bang, ze zijn stevig genoeg om heel veel mensen tegelijk te kunnen dragen, strek je armen maar naar het touw, grijp het touw vast en voel houvast. Als je houvast hebt, is het eigenlijk simpel: hak de knoop door.

Hak de knoop door en je valt vanzelf naar beneden. Het grappige is dat je altijd op je pootjes terechtkomt. Ik zal je vangnet zijn. Alles komt goed. De Twijfeltoren is mooi om te zien, boven aan de top is het veilig en vertrouwd, maar beneden is het uitzicht echt veel en veel mooier. Bovendien kun je op de grond heel veel verschillende richtingen uit: je kunt naar links, je kunt naar rechts, je kunt verdwalen (ik wijs je de weg met liefde) en als je echt geluk hebt raak je het Noorden kwijt. Oost West, thuis best.

Toe, wees niet bang en spring in het diepe.
Spring in het diepe en verdrink, godverdomme.

Met het oog op de toekomst

2011-08-15T19:38:00.001+02:00

Ik zit in een periode vol flashbacks, fast-forwards, dagdromen en nachtmerries.
Het is niet de eerste keer en het zal ook vast niet de laatste keer zijn.
Nou weten de meeste mensen die mij kennen ondertussen wel dat onder dat milimeterdunne laagje van hardheid en gespeelde nuchterheid een wirwar van ongeorganiseerde troep schuilgaat, een soort gemarmerde toverbal van spiritualiteit, onzekerheid, angsten, twijfel en woede.

Voorbeeld.
Ik heb sinds gisteravond oogontsteking. Aan mijn rechteroog.
In mijn veertigjarige leven heb ik twee keer eerder oogontsteking gehad, beide keren aan mijn rechteroog.
Beide keren werd kort na die ontsteking mijn hart gebroken, of brak ik het zelf, dat hang er vanaf aan wie je het vraagt.
Ook heb ik weer dezelfde dromen die me eens in de zoveel jaar op de hielen zitten: die ene droom waarbij ik kan vliegen, of beter: door de lucht lopen. Alles lijkt super, het is allerminst een nachtmerrie, tot het moment dat ik op de grond (stel je voor dat ik zo hoog in de lucht loop als... als.... als een wolkenkrabber of een hele hoge kerktoren, dat niveau zeg maar) zie waar ik wezen moet. Meestal is dat mijn huis, ook al ziet dat huis er in je droom altijd anders uit dan in het echt.

Ik zie mijn huis in de verte, en ik probeer vaart te minderen en te dalen, zodat ik goed uitkom daar waar ik wezen moet. Alleen ik ga te snel en ik zit te hoog. Ik vlieg mijn huis voorbij en ik moet omkeren. Wat ik ook doe, ik weet het nooit goed uit te kienen, en ik word badend in het zweet wakker. Meestal is het dan een uur of vijf in de ochtend.

Een andere droom die ik weer voor mijn kiezen krijg, is die droom waar ik weer terug op de middelbare school zit omdat ik mijn diploma ineens toch niet meer heb. Die droom doet pijn in elke vezel van mijn ziel. Het is niet zo leuk als vroeger, ik ben niet populair zoals ik dat was en de school is altijd leeg en donker en verlaten. Ik voel me ellendig in die droom, en dat gevoel is er nog steeds als ik al lang weer wakker ben en de dag is begonnen.

Dan zijn er nog mijn dagdromen, die jullie geen moer aangaan.
Ja, ik heb godverdomme dagdromen alsof ik een puber ben, ik ben er niet trots op.
Ik heb dagdromen, ik vlieg te hoog, ik vlieg te hard en ik moet terug naar school omdat ik het verkeerd doe. Ik snap het.

Ik snap het en ik voel dat het de verkeerde kant op gaat en ik weet niet zo goed wat ik moet doen.
Alles gaat lekker; ik heb een nieuwe baan, een nieuwe auto, de wind lijkt me eindelijk een duw onder mijn lamme vleugels te geven, en ik voel me de laatste dagen niet zo vrolijk als ik misschien zou moeten, en dat voelt niet goed.....

Wellicht stel ik me aan en is het slechts een klein stukje vals plat, Plet, waar ik tegenop moet fietsen. Misschien is het uitzicht bovenop de berg wel fantastisch en schijnt de zon daar volop en besluit ik voor altijd dáár te blijven waar ik mijn geluk heb gevonden: bovenop de berg, tussen het groen, in de zon.
Misschien haak ik halverwege af, omdat ik een slappeling ben en ik de top nou eenmaal binnen bereik wil hebben, omdat ik wil zien waar ik naartoe fiets, en ik niet het risico wil lopen me een hartverzakking te fietsen voor een top die je nooit kan halen.
Misschien flikker ik onderweg wel in een ravijn, vlieg ik uit de bocht in mijn haast en breek ik al mijn botten en en passant mijn hart wel op een rotsblok.

Misschien ben ik een slappeling en had ik nooit aan deze tocht moeten beginnen... het leek me gewoon een leuk tochtje, ik zag die berg in de verte en wilde zien hoe het aan de andere kant was.

Misschien had ik thuis moeten blijven en nooit moeten gaan vliegen.

Slippery People

2011-07-18T20:35:00.001+02:00

These are strange days, we're living in today.

Vier jaar geleden begon ik een stukje met precies deze zelfde zin, gezongen door Robbie Williams. Diezelfde Robbie Williams vond ik trouwens lange tijd maar een eikel, maar dat kwam voornamelijk doordat mijn toenmalige vriendin fan van hem was. Als gevolg van een een laf soort afstotingsmechanisme wat zich kennelijk meester van mijn onderbewustzijn had gemaakt, vond ik alles wat zij leuk vond in een reflex vanzelf niet leuk. Achteraf denk ik dat dat kwam doordat ik te schijterig was om in te zien dat onze relatie al jaren een terminale kankerpatiënt was, waar geen bestraling tegenop gewassen zou zijn. Me hier al te bewust van worden, zou betekenen dat er consequenties aan verbonden moesten worden: ga weg bij dat wijf. Leef je leven en word gelukkig zonder haar. Dat zou alleen in strijd zijn met mijn toen heersende overtuiging dat ik te allen tijde een steun en toeverlaat aan mijn zijde nodig had om niet krankzinnig te worden. Een catch 22 waar je zonder goddelijke inmenging moeilijk uit kunt breken, tenzij een diepere kracht in de krochten van je onderbewuste ziel zich roert en ervoor zorgt dat je de ander langzaam maar zeker zo tergt en uitknijpt, dat vluchten de enig resterende optie is.

Het mooie is dan meteen dat je de schuld gevoeglijk bij de ander kunt leggen (dat kutwijf heeft me verlaten!), wat het allemaal een stuk draaglijker maakt qua zelfreflectie. Hoe dan ook, ik had weinig met Robbie Williams totdat het lot Robbie en mij samenbracht. We stonden oog in oog met elkaar in Amsterdam Zuidoost, hij vroeg hoe het met me ging en ik antwoordde 'prima, hoe gaat het met jou?', maar ik kon niet goed verstaan wat hij vervolgens zei, vanwege het gekrijs van veertigduizend hysterische wijven. Ik keek om me heen en ik zag dat ik niet alleen was in dit stadion. Ik besloot nog even te blijven en meneer Robbie blew me away zoals ze dat zeggen. Ik was bijkans bekeerd tot het Robbiedom en besloot niet veel later, toen mijn inwendige klootzak de strijd met het mokkel had gewonnen (ze ging er vandoor met een kerel van veertien jaar ouder, nota bene een klootzak die ik twaalf jaar eerder aan haar had voorgesteld, het noodlot haat me nou eenmaal) om de zin Screw you I didn't like your taste anyway voor altijd een eeuwig hard mee te zingen.

Strange days dus. Toen, vier jaar geleden en nu weer. Ik ben er de persoon niet naar om te pas en te onpas de sentimentele klootzak uit te gaan hangen, maar dat ik met grote regelmaat de blues in mijn botten heb zitten, dat mag onder de hand wel bekend zijn. Mensen om me heen denken meestal dat ik een grapje maak als ik ze eerlijk beken dat ik vol angsten en onzekerheden zit en een aangeboren aanleg voor depressies heb. Ha ha, heb je hem weer, zie je ze denken. Die Arrrr, altijd in voor een geintje. Onzeker, hoor hem nou weer... of je Moeder Theresa in een dronken bui hoort zeggen dat ze met drie vingers tegelijk masturbeert. Of nee, die vergelijking klopt niet. Ach, het is duidelijk wat ik bedoel en zo niet dan weet ik het ook niet.

Toen ik daarstraks achter het klavier van de knoppen van mijn toetsenbord ging zitten, geloof ik dat ik in mijn achterhoofd een soort van idee had, een onderwerp wat zich tussen de regels zou gaan manifesteren, om aldus als uitlaatklep voor mijn diepste emoties te fungeren. Iets met een mevrouw met een hond, maar zoals zo vaak loopt het anders dan de bedoeling en voor je het weet zit je te raaskallen over Robbie Williams en Moeder Theresa en heb je de rode draad al uit je poten laten vallen voordat je hem goed en wel vast had. Het beste is dan om heel die shit gewoon weg te stoppen achter je maag, daar waar alle andere pijn zit en te doen of de zon schijnt en snel over iets totaal anders te praten.

Zo zat ik vorige week met een goede vriendin op een terrasje achter een glas Grolsch, terwijl zij doorratelde over haar relationele en emotionele issues. Mijn god, dacht ik, terwijl ik naar de dikke kont van een langslopende negerin keek, het kan godverdomme altijd nog neurotischer. Ik knikte af en toe zoals iemand knikt die aandachtig luistert, maar mijn gedachten waren elders. Ze is niet helemaal Nederlands, wat ik haar vergeef omwille van onze vriendschap die dit jaar haar tweeëntwintigjarige jubileum viert. Als gevolg van haar duo-culturaliteit (als dat nog geen bestaand woord is, dan wordt het godverdomme tijd.) klapte ze er af en toe onbegrijpelijke spreekwoorden en gezegdes uit, zoals hij ging met zijn ziel onder zijn schoenen naar buiten of ik ben alleen zo bang dat ik mijn eigen kaarten aan het verbranden ben. Geen idee wat ze bedoelde, en ik had ook geen zin om er naar te vragen. Ik vond het wel grappig, die ter plekke bedachte spreekwoorden.

Een paar dagen later -niet geheel toevallig op de tiende sterfdag van Herman Brood- sprak ik de ex van de eerste alinea. Koetjes en kalfjes passeerden de halfjaarlijkse revue, en ze begon op een bepaald moment te vertellen over haar pijnlijke teen. Ze was met haar lamlul kwaad weggelopen uit een restaurant, omdat de bediening niet goed was of zoiets banaals. Typerend voor haar, werd haar hooghartige show ter plekke gedevalueerd tot een slapstick, omdat ze met haar te hoge hakken aan haar lompe poten van een richel afdonderde en zich ternauwernood aan het tafelkleed van een dinerend echtpaar wist vast te klampen.
Als gevolg van die actie had ze een duim of vinger (ik luisterde niet echt naar haar gewauwel) uit de kom getrokken of zoiets, ik weet het niet meer precies. Het was een of ander lichaamsdeel wat zeer deed door de actie die alleen een kalf zoals zij kon uitvoeren in ieder geval.

De dag na ons gesprek, vertelde ze, had ze een controle-afspraak bij de dokter, die naar haar duim (of vinger) zou kijken, om te beoordelen of de boel goed hersteld was. Alleen, zo verklapte ze mij, had ze inmiddels meer last van haar voet dan van die hele vinger (of duim), omdat ze een paar dagen eerder naast haar slipper was gaan staan. Ik onderbrak haar gemekker. Naast je slipper gestaan? Ik ken die uitdrukking niet, mens. Wat bedoel je met naast mijn slipper gaan staan? Ze schoot in de lach. Niemand, dacht ik, niemand is zoals ik. Niet veel later hingen we op, weer op de hoogte van elkaars situatie: zij irritant gelukkig met een rijke klootzak, ik nog steeds zoekend als een hond naar een sok in een vreemd huis.

Vrienden, wat er ook gebeurt, beloof me plechtig dat jullie nooit, maar dan ook nooit naast je slipper gaat staan.

Amen.

Het Spaanse Graan heeft de orkaan doorstaan

2011-07-10T13:07:00.001+02:00

Dat mens he, die verdwaald was in Spanje en die ze na drie weken hebben teruggevonden...ik snap het niet.
Het is godverdomme niet alsof dat wijf spoorloos is geraakt in de Kalahari-woestijn of ergens halverwege de noordkant van de Eiger.

Ik bedoel: hoe erg kan je in vredesnaam verdwalen na een wandelingetje over een voetpad aan de Spaanse Costa's?
Ik heb beelden gezien van de omgeving en echt.... wat de fuck was er mis met dat mokkel? Goed, ik kan me nog voorstellen dat je na acht uur lopen, waarvan de helft verkeerd, je op een goed moment geen idee meer hebt waar je bent, waar je vandaan komt en waar je naartoe moet. Zover kan ik nog meegaan in dit ondiepe drama.
Ook ik heb wel eens na een paar uur op de fiets gezeten en me afgevraagd of ik nou al op de terugweg was, of dat ik mezelf alleen maar verder aan het verwijderen was van het startpunt. Kan de beste overkomen. Of nee; niet de beste natuurlijk, maar wel heel veel normale mensen in ieder geval.

Goed. Acht uur gelopen in een Europees land, in de meest toeristische streek die je kan aanwijzen op de kaart van het Iberisch Schiereiland. Even klote, even lastig, maar volgens mij niet meteen iets om in paniek van te raken. Veel lastiger dan een dag in een willekeurige richting wandelen om de bewoonde wereld weer te bereiken kan het nooit zijn. Echt niet.

Maar wat doet dat teringmokkel? Die gaat godverdomme haar kamp opslaan, bij de pakken neerzitten en zich daar settelen alsof ze de Nieuwe Wereld heeft ontdekt.
Volgens mij las ik ergens dat ze een bed had gemaakt van gras, een matras van kippeveren, een voordeur van drijfhout en een atoomkelder van kiezelstenen. Ze was net begonnen aan een bioscoop, waarna ze aan het project 'supermarkt' zou beginnen.

Het doet me allemaal denken aan die jood die op een onbewoond eiland aanspoelt nadat zijn schip is gekapseisd. Na zes jaar wordt hij teruggevonden en een ploeg van CNN komt zijn schuilplaats filmen. In de loop van de jaren, en uit pure bezigheidstherapie om niet gek te worden, had de jood een half dorp gebouwd. Hier, zij hij trots, hier is het dorpsplein, hier kun je het schoolgebouw zien, hier de synagoge, als je even doorloopt zie je hier de bioscoop, en hier de andere synagoge. Hier kun je.. hela, zei de reporter, twéé synagogen? Wat moet je in vredesnaam met twéé synagogen als je in je eentje op een eiland woont? Is die ene soms niet genoeg? Jawel, antwoordde de jood, maar die oude synagoge, daar zet ik geen voet meer over de drempel!

Ik denk dat je zelf een druppel joods bloed moet hebben om hem leuk te vinden, maar dit Nederlandse mokkel in de Spaanse bergen deed me heel erg aan de kritische jood denken. Acht uurtjes verdwalen en vervolgens godverdomme drie weken (DRIE WEKEN!!!) gaan zitten wachten op hulp. Hoe lui kan je zijn? Denkt die hoer dan niet na een paar dagen 'dit wordt niks... ik trek mijn schoenen aan en ik ga op pad' of zoiets?
Op welk moment zou de teef alsnog besloten hebben om zelfredzaam te gaan handelen?

Ik zweer je dat het deze kut was die eens in paniek 112 belde omdat ze al een uur vast zat op de roltrap. Die vol trots rondbazuint dat ze eens een hele avond heeft moeten overleven in een restaurant, met niets anders te eten dan wat er op de menukaart stond. Waarschijnlijk kon ze vanaf haar schuilplaats gewoon haar hotel aan de overkant van de straat zien staan. Gedurende drie weken ging ze gewoon elke ochtend even naar de bakker om de hoek, en trok zich weer terug op haar bed van gras.

Iedere dag worden we geconfronteerd met nieuwsfeiten, met oorlog, geweld, politieke onzin, natuurrampen en noem het godverdomme allemaal maar op. Bij vrijwel alles haal ik mijn schouders op, murwgeluld als we van mijn generatie zijn. Zonder probleem vreet ik mijn tweede portie lasagna op, terwijl ik naar een negerkindje met een bol buikje en een smoel vol vliegjes zit te kijken bij de freakshow van Socutera. Voor het slapengaan nog even een brandende kindercrèche in Bagdad bekijken, om 's ochtends half Azië weggespoeld zien worden door een grote golf. Het zal allemaal wel.

Het is het soort kalveren als die Limburgse teef die me van mijn stuk brengen..... ik loop al een week met een vraagteken boven mijn hoofd, ik snap het echt niet.

Echt niet.

Orde van de Leeuw

2011-06-23T17:39:00.001+02:00

Ik zag vanochtend deze advertentie online. Gespannen canvas. Moet je insmeren met Oxazepam.
Als je gaat zwemmen: nooit zinkzalf gebruiken.

De spanning van het Artist canvas (waarom heet dat zo?) zal ongeveer te vergelijken zijn met de spanning van mijn anus de laatste dagen. Ik bedoel niet dat ik een speciale anus heb, of dat er een specifieke reden is om daar de aandacht op te vestigen. Ik denk dat ik een van de saaiste anussen -of is het ani- heb van Nederland. Zelden verdwijnt er iets in wat er volgens Moeder Natuur niet in thuishoort. Hooguit een thermometer of verdwaalde zetpil. Of nee, dat laatste klopt niet. Een verdwaalde zetpil zit in je navel, of in je oor. Of in de kont van iemand anders, dan is hij echt zijn Tom-Tom vergeten. Nee, ik bedoel natuurlijk: een goed geplaatste zetpil. Of nou ja... goed.. het hangt van je definitie van goed af. Ik ben niet iemand die zegt dat je kont per sé een goede plek is om medicamenten in op te bergen, zelfs geen zetpil. Het woord 'zetpil' is trouwens net zoiets als Y-chromosoom of X-stralen, B-stijl of A-lijn. Zetpil. C-meermin.

Maar ter zake. Ik ben mijn baan per eind augustus kwijt.
Die mensen die verwachten, misschien zelfs hopen dat ik hier een vlammende tirade zal gaan houden over de hele achtergrond van deze Saga (die geen Saga is, maar gewoon een heel slecht en abrupt eind van een leuk verhaal, alsof het papier op was en de uitgever besloot om ergens midden in hoofdstuk veertien 'Einde' onderaan de pagina te zetten, terwijl de lezer de hoofdpersonages net een beetje aan het doorgronden was en de plot elk moment een onvoorziene wending zou nemen), wel, die mensen moet ik teleurstellen. Ik ga dat niet doen. Daar ben ik niet alleen te volwassen voor -of wat in mijn geval voor volwassenheid door moet gaan-, ik heb er vooral geen zin in omdat ik er geen energie in wil steken. Ik vind wel weer iets anders voordat ik in de VUT kan.

Misschien ga ik het over een heel andere boeg gooien. Mensen die me kennen weten dat ik het van de een op de andere dag radicaal op mijn heupen kan krijgen en besluit huis en haard achter te laten tijdens een impulsieve actie. Natùùrlijk krijg ik daar achteraf spijt van, zoals ik zo vaak spijt heb. Of tenminste wat in mijn geval voor spijt door moet gaan. Ook in spijt wil ik nooit te veel energie steken. Energie kan je beter in je kont steken, gelijk een Y-chromosoom of een zetpil.

Y-chromosomen moet je nooit langer dan zeven minuten koken, anders gaan ze stinken naar het vrijgekomen zwavel. Net als je kont. Je kont zeker geen volwassener stukje schrijven, Arrrr?
Neen. Dat kont ik niet.

En laat me nu maar met rust, want ik ben orde op zaken aan het stellen.
Of wat in mijn geval voor orde moet doorgaan.

Vaderdag

2011-06-19T20:00:00.000+02:00

Ik ben vroeger opgevoed met het idee dat je elke dag iets uit de schijf van vijf moest eten, maar ik begrijp pas sinds kort dat dat helemaal niets te maken heeft met de grote vijf. Het is me ook maar twee of drie keer gelukt om op één en dezelfde dag een stuk buffel, leeuw, luipaard, neushoorn en olifant op te krijgen.
Niet alleen vind ik luipaard niet te vreten, maar ik heb sinds 1994 een verbod om binnen honderd meter van Artis te komen.

Wat is de deal trouwens met die verdachte pakketjes bij Ikea? Ik weet nooit precies wanneer een pakketje van normaal ineens de status 'verdacht' krijgt. Het heeft ook wel iets stoers. Een saaie rugzak die je elke dag om je schouder heen drapeert is totaal oninteressant, maar als je diezelfde rugzak een keertje op het perron achterlaat, is het ineens 'een verdacht pakketje' geworden. De rugzak voelt zich stiekem trots als een aap met zeven lullen. Eindelijk aandacht. Maar terug naar Ikea. Ik vind elk pakketje bij Ikea verdacht als het juiste aantal schroeven en moeren er in zit.

We need to talk.. about the way you've been behaving
We need to talk.. about the christmas lights in your clothes
We need to talk.. about the stranger in the kitchen
We need to talk.. about the scissors and the silver foil

De getemde draak

2011-06-15T19:08:00.004+02:00

Weet je wat het is.... het is allemaal niet zo moeilijk. Ik bedoel: je luistert naar Scouting for Girls met hun wereldnummer This Ain't a Love Song, je voelt je gebroken teen, je gebroken hart en je gebroken belofte en voor je het weet, heb je alweer een inleiding voor het volgende stukje onzin geschreven.

Gisteren ben ik teruggekomen uit Turkije. Ik heb weinig van het land kunnen zien, eigenlijk alleen mijn hotel in Istanbul, mijn collega's en het pand waar we aan het werk waren. Zondag hebben we wat drank en drugs gebruikt in een chique wijk ergens bij een boulevard waar Prada, Gucci en Mercedes je toeschreeuwden, en we gingen als beste vrienden van de uitbater weer heen. De volgende ochtend was er een van katers, zweet, hoofdpijn en overgeven. Dit is leven.

Tijdens één van de lange taxiritten van ons hotel naar ons kantoor, zat ik, elleboog uit het raam en naar buiten starend vanachter mijn Wayfarers wat te mijmeren(ja, ik mijmer wel eens.) Sure, het was een zware week, met werkdagen van soms wel meer dan veertien uur, voor een salaris waar je kater niet heel veel beter van wordt. Natuurlijk, mijn collega's horen tot de beste die ik in mijn twintigjarige werkverleden heb gehad, we hebben ons bij tijd en wijle kapot gelachen om elkaar en om de situatie en we hebben al met al een supertijd gehad.

Maar ik zal jullie wat verklappen.
De mensen die mij al langer kennen, weten dat ik niet altijd de wind in de zeilen heb gehad in het verleden. De details zijn bekend bij degenen die het wat aangaat, ik zal daar niet al te veel over uitweiden. Eén periode echter, zal me mijn leven lang blijven achtervolgen. Gedurende deze periode heb ik last van een ernstige depressie gehad. Tot dat moment, was een depressie voor mij iets voor zwakke mensen. Voor mensen die je niet kent en niet zou willen kennen. Hoe kan je godverdomme depressief zijn als je alles hebt wat je nodig hebt? Get your shit together en stel je niet aan, wees anderen niet tot last en doe normaal met je dramatische gedoe.

Yep. Totdat bij mij zelf de lamlendigheid in mijn leven sloop. Ik had alle ingrediënten voor een perfect gelukkig leven, ik heb tot op de dag van vandaag nooit echt helder gekregen waar het monster ineens vandaan kwam. Misschien lag het al langer op de loer en zag het simpelweg zijn kans, gevoed door mijn angsten die ik vrijwel dagelijks moest doormaken, het geweld waarmee ik moest omgaan en de totale ellende en de onderkant van de maatschappij die ik leerde kennen. Privé had ik alles op een rijtje, maar mijn baan was er een waarbij ik soms letterlijk moest vechten voor mijn leven, de dood heb gezien, waarbij ik heb gezien wat gekte met een mens kan doen en hoe ver mensen kunnen gaan met totale destructie.
Achteraf zeiden de doktoren dat ze het niet vreemd vonden dat ik het even niet meer trok. Posttraumatisch stresssyndroom. Label het en los het op.

Slapen lukte me niet meer, ondanks de zware slaapmedicatie die ik voorgeschreven kreeg. Ik kan me een dieptepunt herinneren waarbij ik zes dagen en nachten niet heb geslapen, waarbij ik niets voelde, niet kon lachen, niet kon huilen. Ik voelde me nietig, ik zat op de bank te wachten tot de dagen voorbij waren. En er was angst. De voortdurende angst. De angst, vooral, dat dit het einde was van de Arjen die ik tot dan was geweest. Dit was het begin van het einde, als dit zou doorzetten zou ik binnen een paar maanden opgenomen worden tussen de mensen die ik kort tevoren nog alleen maar zag als ik aan het werk was.
Wat een ironie, godverdomme. De brandweerman wiens huis afbrand. De angst hield me wakker, hoe moe ik ook was. Hoe graag ik ook wilde, ik kon de slaap niet vatten. Zelfs niet met de pillen die de dokter me had gegeven.

Op de zesde dag trok ik het niet meer. Ik moest slapen, al was het maar voor een uurtje. Ik nam een driedubbele dosis van de pillen, en spoelde deze weg met een halve fles whiskey. Verdomd, het werkte. Ik viel in slaap. Puur geluk. Nu was alles goed.
Een uur later, het zal tegen zonsopgang zijn geweest, werd ik alweer wakker. Alles zag er anders uit. Of anders... het was hetzelfde maar het voelde anders. Ik droomde, dat was het. Ken je dat gevoel dat je wel eens hebt als je heel erg schrikt, of als je heel erg dronken of stoned bent? Voor een paar seconden lijk je naast jezelf te staan. Het lijkt heel eventjes of je alles droomt, of de realiteit even uit is gevallen. Daarna kom je weer bij zinnen en is het weer goed.
Dat gevoel was het. Alleen niet voor even, maar voor langer. Minuten. Uren. Ik ging met mijn vriendin -zij trok het de laatste weken ook maar moeilijk, haar altijd gezellige en vrolijke vriendje die een hoopje ellende was- naar de Albert Heijn, ik moest de straat op.

Toen gebeurde het. Het begon te sneeuwen en ik was doodsbang voor de witte vlokken. Het was of iemand een deksel op mijn hersenen plaatste, het werd donker, alles voelde raar. Ik durfde niet meer vooruit en niet meer achteruit. Ik begon te zweten, ik was bang de macht over mezelf te verliezen. Ik droomde, dat was het. Zie je wel? Het was godverdomme toch een droom! Of nee, wacht, dat kan niet. Dit is wel degelijk mijn straat, mijn vriendin en hoe vreemd alles ook voelt, ik realiseer me met moeite dat het wel degelijk allemaal echt is.

Pleinvrees. Depressie. Posttraumatische stress, hyperventilatie, angstpsychoses. De doktoren twijfelden geen moment. Komt in de beste families voor, maak je geen zorgen, Ar. Het gaat over. Het komt goed. Ook al denk je van niet. Nee, je hebt geen hersentumor, heus niet. Nee, je wordt niet gek. Je hebt alles nog op een rijtje. Behandeling. Jaar uit de roulatie. Vrienden kwijt. Onbegrip. Nooit, nooit heb ik overwogen een eind aan mijn leven te maken. Ik wil niet dood, ik wil gewoon dat alles weer normaal is! Depressie, mijn reet! Depressievelingen willen dood, ik wil leven! Dokter, help me met leven godverdomme. Ar, je bent ziek. Neem deze pil. En deze. En ik verwijs je door naar iemand die je kan helpen. Hier is haar adres.

In de jaren daarna moest ik heel veel dingen opnieuw leren.
Om weer de straat op te gaan, met de tram naar de stad te durven reizen, kostte me bijna een jaar. Maar voordat ik dat kon doen zonder het gevoel te hebben elk moment in paniek te raken, kostte me nog meer jaren.
Het gevoel wat sommige debielen hebben als ze in een vliegtuig stappen? Je ziet ze wel eens op televisie, als figurant in een mentale freakshow. Totale irreële paniek. Wat een idiote aanstellers. In een vliegtuig. Ik had dat gevoel, die pure doodsangst, godverdomme zodra ik de voordeur achter me dichttrok. De draak greep me bij mijn lurven, verslond mijn ziel en liet me als een zombie verder lopen. Als ik een winkel inliep, had ik geen oog voor wat er in de schappen stond of in de rekken hing. Welnee. Ik was puur aan het overleven. Snel graaien wat je nodig hebt, afrekenen en wegwezen. Naar huis. Naar je veilige haven.

Het proces om weer te functioneren zoals ik dat gewend was, heeft uiteindelijk jaren en jaren geduurd. Heel lang heb ik me best prima gevoeld, maar trok ik mensenmassa's nog voor geen meter. Cafés, de Bijenkorf of een concertzaal zaten er gewoon niet meer in. Ik vond het wel goed zo. Tot ik een aantal jaren geleden ook die laatste barrière heb genomen. Ik was er klaar mee. Ik besloot dat niets of niemand me klein kon krijgen. Ook die laatste shit kon ik wel bijschaven. En ik zou meteen stoppen met roken. Als je toch bezig bent...

En zie me nu. Een paar jaar later. De volle ArenA als ik mijn vrienden van U2 kom opzoeken. Drukke feesten. Slenteren door de Kalverstraat. Opeengepakt in een volle tram. Ik lach er om. Sindsdien heb ik drie relaties versleten, ben ik vier keer verhuisd en twee keer van baan gewisseld, elk jaar op vakantie geweest en weet ik zeker: ik kan de hele wereld aan. Fuck you, angst. De draak is getemd en woont al jaren bij me. Hij slaapt op mijn voeteneind en hij kijkt me vol bewondering aan, waar ik ook heenga volgt hij me als een brave hond. We houden van elkaar.

Zittend in de taxi, met de avond ervoor nog in mijn botten en de lange werkdagen hangend aan mijn schouders, met mijn ongeschoren smoel in de zon keek ik naar buiten. Istanbul zoefde aan me voorbij. Sloppenwijken, wolkenkrabbers, verkeersopstoppingen, in de verte het geluid van een sirene.
De taxichauffeur wierp gedurende een seconde een blik in zijn achteruitkijkspiegel en hij keek me aan. Ik zag vermoeidheid in zijn ogen, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat hij waarschijnlijk hetzelfde zag in de mijne.

Ik keek naast me op de achterbank.
De draak lag te slapen, met zijn hoofd op mijn schoot.
Ik aaide hem zachtjes achter zijn oren, terwijl ik glimlachte.

Posttraumatische stress

2011-06-08T17:42:00.001+02:00

I am the one who guided you this far,
All you know and all you feel.
Nobody must know my name
For nobody would understand,
And you kill what you fear,
And you fear what you don't understand.

I call you for I must leave,
You're on your own until the end.
There was a choice but now it's gone,
I said you wouldn't understand,
Take what's yours and be damned.

Morgen ga ik naar Istanbul voor mijn werk.
Istanbul. Eén van de steden die onderaan mijn lijstje bungelen van plekken die ik zelf zou uitzoeken om te bezoeken. Ik bedoel, als ik Turken wil zien, ga ik wel naar mijn oude buurtje in Amsterdam-West. Als ik vrouwen met een snor wil zien, bezoek ik mijn oma wel in d'r woongroep. Ik zal me daar aan elke Turk die ik ontmoet voorstellen als Kurt. Kurt, omdat je het uitspreekt als Koerd. Hallo, ik ben Koerd, zal ik zeggen, puur om te kijken hoe ze reageren.

Omdat ik om de hoek bij de startbaan woon, heb ik besloten om morgen met de bus naar Schiphol te reizen, en ik herinnerde me ineens dat mijn OV-Chipkaart die ik vorig jaar voor veel geld moest kopen. Ja moest, want ik wilde twee haltes met de metro. Ik had ook toen een trajectkaart die geldig was op dat stuk traject, ik had een strippenkaart die toen nog geldig was in Amsterdam, maar ik kon alleen het metroperron op door het poortje te openen met een OV-Chipkaart. Die moest ik ter plekke kopen voor zeven Euro vijftig, plus het saldo wat ik wenste. Ik geloof dat ik er vijfentwintig Euro op heb laten boeken, dan kan je even voort. Na dat metroritje heb ik hem nog één of twee keer gebruikt voor mini-ritjes, dus er staat zeker nog dik saldo op.
Toch weigerde het ding vorige maand 'piep' te zeggen toen ik een paar haltes met de bus wilde gaan. Mijn plastic kaartje van meer dan dertig Euro piepte niet, dus ik mocht niet mee van de buschauffeur, toevallig een Turk. Of hij Kurt heette, dat weet ik niet. Ik vervloekte Nederland, ik vervloekte het GVB, ik vervloekte de vooruitgang en ik vervloekte alle Turken.

Toevallig ken ik mensen die werkzaam zijn voor de OV-Chipkaart; het bedrijf waar ik werk doet grote zaken met Translink Systems, de exploitant van die ellendige kaart.
Toen ik een tijdje geleden toch op de klantenservice moest zijn voor wat zaken, liet ik een dame even kijken of zij kon achterhalen waarom de piep uitbleef. 'Arrrrjen, er staat gewoon nog saldo op, je kaart is niet geblokkeerd, administratief is er niets mis. Je moet hem even uit laten lezen op het Postkantoor, er is iets mis met de kaart zelf' Thanks, babe. Zal ik doen.

Vandaag was de dag dat ik de daad bij het woord zou voegen: morgen een paar haltes met de bus naar het vliegveld verderop, een mooie aanleiding om mezelf op deze vrije dag te belasten met Missie Piepkaart.

Verderop in mijn straat (oh nee, ik moet 'laan' zeggen heb ik geleerd. Het is een Dure Straat met een Groenstrook in het midden en Oude Bomen, en dan is het chique om 'laan' te zeggen. Het woord 'laan' zit inderdaad ook in de straatnaam, dus ik zal er op gaan letten. Laan dus. Zo werd ik een keer half uitgelachen door een scharrelmeisje van me omdat ik mijn eau de toilette een 'luchtje' noemde. Even een luchtje opdoen, zei ik. Schijnt 'geurtje' te zijn. Geen idee, echt... geurtje is lekker, luchtje is vies, zo legde zij me uit. Ik hou nog steeds van haar, ook al heb ik haar al jaren niet meer gezien.) Maar waar was ik? Oh ja, bij mij in de straat. Laan. Daar zit een Postkantoor. Hoofdletter P want het geldt als eigennaam. Ik liep met goede moed naar het Postkantoor, met mijn kaart in de kontzak.

Bij de balie haalde ik de kaart uit de kontzak, wapperde er mee voor de ogen van het wicht en zei 'mijn kaart piept niet, en bij de helpdesk van de OV-chipkaart zeggen ze dat ik hem moet uit laten lezen, kan jij dat voor me doen alsjeblieft?' vroeg ik. Naïeveling dat ik ben. Let op, wat er nu gaat gebeuren, je gaat echt lachen. 'Dat kan ik helaas niet, meneer. Daarvoor moet u bij een Postkantoor zijn' zei ze.
'Kijk eens achter je, wat staat daar op de muur? Post. Kan. Toor. Postkantoor. Hier ben ik. Kun je me helpen?'. Ik probeerde echt om nog vriendelijk over te komen, maar ik weet dat dat tevergeefs is; mijn ogen schijnen altijd te verraden wat ik echt voel. 'Ha ha ja, ik bedoel een Groot Postkantoor' pareerde het mokkel.
Ik keek om me heen. Akkoord, ik moest meteen toegeven dat je deze plek op verschillende manieren zou kunnen omschrijven, maar 'groot postkantoor' zou de plank flink mis slaan.

'Ah zo. En waar vind ik zo'n Groot Postkantoor, schone jonkvrouwe? Vertel mij dat eens gauw, voordat ik een paniekaanval krijg?' Ik voelde een zweetdruppel langs mijn slaap naar beneden rollen, en ik kon aan het wicht zien dat zij het ook zag. Volgens mij was ze een beetje bang van me. 'Over de brug zit er eentje' loog ze.
'Over de brug? Waar? In Sloten? Nee hoor, daar zit helemaal geen Postkantoor. Waar bedoel je?' beet ik haar toe. 'Volgens mij in Osdorp, heet het Osdorp? Daar zit volgens mij een Groot Postkantoor' probeerde ze. 'Ja, Osdorp zit ook over de brug. Maar waar dan? Kun je het even opzoeken voor me alsjeblieft?'
Dat kon ze niet. Of wilde ze niet. Of weet ik veel. Ik weet vooral dat ik supergeïrriteerd de zaak verliet en in mijn auto stapte naar de plek waar ik vroeger woonde, verderop in Amsterdam. Over de brug, en dan nog een stuk rechtdoor en dan linksaf. Daar zat altijd een Heel Groot Postkantoor in de Reinier Engelmanstraat.

Binnen tien minuten parkeerde ik mijn auto voor de deur van het pand, waar de ramen van waren geblindeerd. Het oranje-witte TNT Post-bord was door vandalisme kapot en in het portiek hing een penetrante pisgeur. Pislucht. Opgeheven, gesloten, verloren en foetsie. Voor al uw postzaken (ook openbaar vervoer! stond er met de hand bijgeschreven) kunt u terecht op adres Pieter Calandlaan zoveel. Mooi zo. Om de hoek dus. Stukje lopen en ik ben er al. Toen ik de sigarenhandel annex postagentschap binnen liep, wist ik gelijk: dit gaat het niet worden. Een kopie van de tent verderop in mijn laan (ja, ik leer snel), dus ik weet al genoeg, besloot ik.

De man achter de toonbank had een bruine huid grijzend zwart haar en een ouderwetse bril, ik schatte hem in als iemand uit Pakistan of daar in de buurt. Zijn Nederlands was met een dik accent, maar toch prima te begrijpen. OV Chipkaart? Nee, mienier, niet hier. Doe ik niet mier, ies alleen maar hoofdpijn voor ons. Zijn er mee gestopt vorige jaar. Natuurlijk. Je hebt gelijk, makker. Alsnog welkom in Nederland. Enig idee waar er hier een Groot Postkantoor is? Nee? Dat dacht ik al. Of ik Albert Heijn al geprobeerd heb? Vent, wat bedoel je? Albert Heijn? Om mijn OV-Chipkaart uit te lezen? Wat? Nee, serieus... wat?

Verdrietig verliet ik de zaak, wenste de Pakistaan een gemeend fijne dag en liep terug naar mijn auto. Er stond nog een adres op het bord van het gesloten Postkantoor. Ligt redelijk op de route. Pieter Calandlaan zoveel. Zelfde laan, ander nummer. Gek, deze laan is eigenlijk een gewone straat, bedacht ik. Geen groenstrook, geen bomen. Hele theorie van een paar alinea's geleden om zeep, mompelde ik, en ik reed bijna een moeder met kind ondersteboven. Focussen, Ar... focussen.... mompelde ik weer.

Zal het iemand verbazen dat op dit adres helemaal geen Postkantoor zit, maar een pizzeria? Godverdegodverdomme, zei ik hardop in mijn hoofd. Natuurlijk. Natuurlijk is het laten fixen van je dure OV-Chipkaart een godverdommese Mission Impossible in dit godvergeten kutland. Ik reed nog een rondje extra door Osdorp, in de hoop dat ik een Groot Postkantoor kon vinden.
Oh, wat ik trouwens vergeten ben uit te leggen: natùùrlijk heb ik eerst op het internet gekeken waar ik een Groot Postkantoor in de buurt van mijn adres kon vinden, uiteraard! Je kan op de site postkantoor.nl heel goed zoeken aan de hand van verschillende criteria. Je kan op de Postkantoorzoeker zelfs aanvinken dat je een Postkantoor zoekt waar ze je kunnen helpen met Openbaar Vervoer! Mooi hoor. Alleen... daar komen dus onder andere de twee adressen naar voren waar ik onverrichter zake ben heengezonden. Echt. Ik lieg niet. En zoeken op 'groot postkantoor' op die site levert niets op.

Ik heb besloten die hele kutkaart weer onderin de la te leggen. Niet meer naar kijken, niet meer aan denken. Net als met liefdesverdriet, je stopt het weg en je denkt er niet meer aan. Snel met iets anders verder, anders trek je het niet meer. Ander keertje. Niet nu. Nu wil ik rust. Morgen koop ik wel een kaartje bij de chauffeur, als ik naar het vliegveld ga.

Dit hele zaakje stinkt. Er zit, en zo hebben we op literaire wijze de boel op de valreep weer rond weten te schrijven, zijn we maatschappijkritisch geweest, heb ik mijn gevoelens gedeeld en heb ik door middel van meerde kwinkslagen de mensen laten lachen, kortom een luchtje aan. Je moet het maar verzinnen.

La vita e bella

2011-05-29T16:12:00.004+02:00

Ik had beloofd een stukje te gaan schrijven over de dyslectische bokser die gnast in de ogen van zijn tegenstander las. Natuurlijk ben ik die bokser zelf, en tegelijkertijd ben ik mijn eigen tegenstander.
Een tijdje geleden had ik het met mijn beste maat over de ups en downs van het leven, dat het soms niet makkelijk is en hoe je om moet gaan met tegenslagen.

Al filosoferend kwamen we snel tot de clichématige conclusie dat je geen ups hebt zonder downs en dat je niet echt kan genieten als je niet ook echt geleden hebt.
Jawel, de twee denkers van de koude grond waren weer eens aan het werk, dit maal op de wallen, van terras naar terras dweilend.

Toch is het natuurlijk allemaal waar wat we uitkraamden. Hij zit in een redelijk lastige fase van zijn leven, en ik probeerde hem voor zover dat mogelijk is wat steun te geven door mijn eigen shit nog maar eens op tafel te gooien qua relativeringsgedoe, en vooral het idee dat als ik mezelf steeds weer weet te herpakken, dan hij dus ook. Logica van een idioot, ik weet het.

Sommige mensen in mijn omgeving hebben een ogenschijnlijk lekker leventje: huisje, boompje, beestje, twee keer per jaar op vakantie, een stel leuke kinderen (voor zover zulke monsters überhaupt leuk kunnen zijn natuurlijk; de meeste kinderen verafschuw ik en zou ik het liefst met een honkbalknuppel de schedel inslaan. Vorige week scheelde het maar een haar of ik pakte twee kleuters in de Albert Heijn bij hun respectievelijke lurven om ze met hun koppen tegen elkaar te beuken als ware het twee kokosnoten. De moeder zou ik met een broodmes in haar milt hebben willen steken en tegen haar spartelende dikke lijf willen schoppen met mijn Timberlands. Deze drie mensen hadden een bijna-doodervaring en ze hadden het niet eens door. Ik telde inwendig tot tien en voelde een druppel zweet langs mijn rechterslaap lopen. Zelfbeheersing won het ook nu weer van mijn dierlijke impulsen en ik pakte een pak Optimel met kokossmaak uit het schap, of er godverdomme niets aan de hand was.)

Maar goed, die mensen dus, die lijken alles voor elkaar te hebben, maar dat is natuurlijk niet zo. Hun hoofden zijn leeg, er zitten geen vervelende herinneringen in, geen pijn, geen doodsangst, geen tranentrekkend verdriet, geen gekte, geen wanhoop. Waar ik haast opgefokt van kan raken, is dat deze flatliners zelf niet doorhebben dat ze een tekortkoming hebben. Waarschijnlijk prijzen ze zichzelf gelukkig en zijn er mensen in hun kringen die jaloers op ze zijn.

Ik niet.
Ik heb medelijden met ze. Deze grijze dozen zijn gevuld met onzin, met lucht, met een nikserigheid waar je depressief van zou worden. Deze mensen vinden het een drama als hun Seat Leon een keer naar de garage moet, of als ze eens in de tien jaar niet op vakantie kunnen.

Vraag jezelf dit: heb jij ooit pijn gekend? En dan bedoel ik niet het soort pijn wat je krijgt als je met een hamer op je duim slaat. Dat soort pijn is voor wijven en flikkers en daar schijt ik op. Nee, ik bedoel echt pijn, de pijn die je in je hart voelt, die in je botten gaat zitten zoals reuma dat doet, verdriet dat als een kankergezwel door je lichaam woekert. Of angst? Heb je wel eens waarachtige angst ervaren? Niet het soort angst wat je hebt als je op een uitkijktoren staat, nee: angst om dood te gaan? Niet later, niet als je oud bent, maar heb je wel eens hand in hand met Magere Hein gestaan en hem op het laatste nippertje in zijn bek gespuugd en op zijn tenen gestampt? Ben je wel eens bang geweest om je verstand te verliezen? Niet eventjes, maar voor altijd? Dat je de rest van je leven in een kliniek zit tussen de gekken, dat je platgespoten moet worden voor je eigen veiligheid, en dat je je dagen moet slijten als een kasplantje met een dwangbuis in een groot wit gebouw ergens in de duinen?
Heb je wel eens zoveel fysieke pijn geleden dat je kotsend op de grond lag, dat je wenste dat je knock-out ging om niets meer te hoeven voelen door de morfine heen?
Heb je wel eens iemand bijna of helemaal dood zien gaan? Heb je wel eens iemands zelfmoordpoging net niet kunnen tegenhouden, waarna je de geur van brandende benzine en verbrand haar en vlees nooit meer vergeet en na al die jaren nog steeds de tv wegzapt als je een brandende stuntman ziet? Heb je wel eens moeten vechten voor je leven met een krankzinnige junk met een mes in zijn vuile dievenpoten?
Ben je wel eens bang dat je de ware nooit zult vinden, of nog erger: dat je haar zelf hebt weggejaagd? Ben je bang dat je nooit papa of mama zult worden omdat het bijna te laat is, of nog erger: dat je een slechte papa of mama zult worden, of nog nog nog erger: dat je kind iets overkomt?

Kortom: angst, verdriet en pijn gekend zoals het bedoeld is? Is het antwoord nee, dan heb ik medelijden met je. Hoe kun je genieten van een nest jonge koolmeesjes als je niet bang bent voor de dood? Hoe kun trots op jezelf zijn als je niet ooit zeker hebt geweten dat het einde van je leven als niet-krankzinnige naderde?

Ik heb medelijden met de gevoellozen, met de hersendoden en met de grijze muizen van deze wereld. Als een horde zombies leven ze hun leven, ze trouwen op hun vijfentwintigste (je trouwdag is de mooiste dag van je leven, zeggen ze. Mooi, heb je die vast gehad, kun je de komende zestig jaar achterover zitten) en voor ze er erg in hebben zijn ze veertig en klaar met leven. Geen ambities meer, geen dromen, geen wensen, hooguit stiekem. Dit zijn de vreemdgangers van morgen, de zuurpruimen achter de geraniums van overmorgen, de echte verliezers van vandaag.

Verwar geluk nooit met saaiheid. En een leven gevuld met ervaringen niet met pech. Pak je momenten, geniet van het kleine: een gitaarsolo die je raakt, een mooie film, een zonsondergang, het silhouet van je woonplaats aan de horizon als je na een lange dag werken bijna thuis bent. Kortom: vraag je af waar je al die jaren in godsnaam mee bezig bent geweest, pak de draad op die je aan het einde van je puberteit vast hebt laten vallen, en leef.

Lééf, godverdomme! Lééf, of ik vermoord je!!!

De vierde man

2011-05-23T19:25:00.005+02:00

Motherfuckers.

Ik ben er weer. Het is alweer bijna twee jaar geleden, en ik typ mijn onzin veelal op Twitter, Hyves of Facebook. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus ik probeer de draad weer op te pakken. Waar was ik gebleven? Wacht, mijn koffie is klaar, ik ben zo terug. Hang on, don't go nowhere.

Het is vandaag precies bijna vier en een half jaar geleden dat ik gestopt ben met roken, maar ik gun mezelf tenminste één verslaving, vandaar dat ik liters van dat spul in een week wegklok. Alleen in het weekend drink ik het een stuk minder, en vandaar dat ik op de eerste ontwenningsdag -jawel, dat heb je goed begrepen, de zaterdag- met een chronische half-migraine rondchagrijn en dit op iedereen die me lief is afreageer. Het zal vast een van de oorzaken zijn van mijn zoveelste alleenstaandheid of hoe zeg je dat.

Terwijl ik hier zit achter mijn designkoffiekopje van Walküre, en mijn mezenkindertjes in de verte in koor papa en mama hoor roepen, zit ik me af te vragen waar ik het eigenlijk in vredesnaam over zal gaan hebben vandaag. Waar moet ik beginnen? Dat ik tegenwoordig in een witte Smart rondrijd? (ik compenseer mijn kleine auto omgekeerd, ik bedoel; ik ben niet zo onzeker van mezelf dat ik in een BMW 3-serie rond moet rijden. Ik ben mans genoeg om in een 600cc 3-cilinder rond te rijden. Dat dat karretje een turbomotortje heeft en zes versnellingen, maakt voldoende goed.) Of moet ik gaan uitweiden over het missen van mijn katten (twee originele wonen in de hemel, en twee vervangers wonen bij mevrouw ex een provincie verderop) of anders over mijn vogelhuisje en hun bewoners, de familie koolmees? Vorige week ben ik papa geworden van een handvol roze monstertjes, ik heb beschuit met muisjes uitgedeeld op kantoor en moet vier keer per nacht opstaan omdat er eentje ligt te huilen.

Neen.
Ik ga, bedenk ik me, van wal steken over de vergankelijkheid. De vergankelijkheid en het verval en het weigeren je daarbij neer te leggen.
Kortom: over veertig zijn. Jawel.

De tekenen beginnen kort na je dertigste; er begint haar te groeien op plaatsen waar dat nooit eerder het geval was. Op je oorlel, bijvoorbeeld. Je wenkbrauwen worden wat weelderiger, en je betrapt je er op een dag op dat je eens in de zoveel tijd een paar uitstekende haartjes met een pincet uittrekt.
Dan, op een dag, spreekt iemand waarvan je denkt dat het 'een van ons' is, je aan met u en meneer . Dan gaat het hard.

Een voorbeeld. Een tijdje geleden heb ik een nieuw buurmeisje gekregen. Eigenlijk is het een volwassen vrouw van 24, maar ik noem het een meisje. Niet omdat ik haar zie als een jong wicht, maar omdat ik mezelf ook nog steeds als jongen zie. Ik ben geen meneer, ik ben een gozer. Een gast. Een dude. Ik zal nooit een meneer zijn en ik zou het ook niet willen. Dat meisje ziet er leuk uit, en zoals dat gaat, zat ze op een goede avond op mijn bank mijn koffie te drinken en te giechelen om mijn grapjes, mijn gitaren te bewonderen en zich hopelijk af te vragen hoe iemand zoals ik niet al lang gelukkig getrouwd is (dat komt ook omdat ik een gozer ben en geen meneer. Gozers trouwen niet, dat doen alleen mannen en meneren en venten. Gozers, gasten en dudes klooien wat aan). We kwamen te spreken over relaties en liefde en dat soort shit, en ze overviel me met de opmerking 'eigenlijk val ik wel op oudere mannen!'.

Ik schrok. Gadverdamme, dacht ik, oudere mannen. Wat moet zo'n leuk meisje nou met een oudere man? Ik kon met moeite mijn kokhalzen bedwingen, al haar leukigheid verdween met die ontboezeming als sneeuw voor de zon en ik wist haar binnen een mum van tijd met een smoes buiten te werken (ik heb morgen hele vroege dienst). Jammer, dacht ik, dat ze op oudere mannen valt. Raar ook. Bah. Trut.

Pas toen ik dit verhaal weken later vertelde aan een kennis, begreep ik dat ik zelf die oudere man ben. Ik moest overgeven. Huilend zat in op mijn knieën voorovergebogen boven het toilet. Ik zocht iets scherps om mijn polsen door te snijden. Een scheermes, dacht ik, en ik strompelde tussen mijn tranen door de badkamer in. Godverdomme, ik scheer me droog, realiseerde ik mezelf ineens. Afijn, de halfbakken zelfmoordpoging overleefde ik redelijk gemakkelijk, maar ik heb zelden zulke gladde polsen gehad als die dagen daarna tijdens de gedwongen opname.

Later heb ik een date gehad met dat kind. Ik heb haar meegenomen naar de Hilversumse hei, in mijn jeep. Metallica stond snoeihard aan, terwijl ik langs een zandpad tot stilstand kwam. (Ja, ik weet godverdomme dat ik in een Smart rijd, ik heb je dat net zelf verklapt, rund, maar het gaat even om het literaire schokeffect, en dat gaat nou eenmaal minder goed met wijvenauto's en flikkermuziek op de achtergrond). Ik liet haar zelf de schep dragen en de rol touw. Op mijn beurt droeg ik de jerrycan benzine en het pistool. Inmiddels heb ik weer een ander buurmeisje, dit keer een met een vreemd naar beneden hangende linker mondhoek. Als je lang met haar praat, zie je als je goed kijkt een klein plasje spuug op haar onderlip vormen. Ik haat haar. Niet alleen vanwege haar handicap, maar ook omdat ze altijd zit te mekkeren over haar werkloosheid en andere oninteressante banaliteiten. Ik wil dat ze doodgaat en dat ik een derde buurmeisje krijg, dit keer een uit een exotisch land, zo'n land waar ze altijd opkijken tegen de witte mensen die het toch net allemaal even beter voor elkaar hebben. Ik zal haar dan wijsmaken dat het in Nederland heel normaal is dat je je oudere buurman (tranen schieten in mijn ogen) zo nu en dan een pijpje komt zetten zonder verdere bijbedoelingen.

Van de week sprak ik mijn ex. Dat wil zeggen, de laatste ex. Of beter gezegd de meest recente ex. Of het de laatste is, durf ik te betwijfelen. Ze vertelde dat ze volgend weekend weer een date heeft en ze vertelde het een en ander over deze gast. Oneerlijke klootzak als ik ben, kraakte ik reflexmatig een paar zaken aan hem af. Jezus, wat een saaie kutbaan. Woont hij in Leiden? Mijn god, ik zou er niet dood gevonden willen worden. Een Volkswagen zeg je? Ik zou me nog liever opknopen dan in zo'n burgerlullenauto gezien willen worden, maar goed, als dat is waar je naar op zoek bent.... Dat niveau dus. Ik zei dat ik op de planning heb staan om voorlopig lekker alleen te blijven (gelul!) en dat ik me prima alleen kan vermaken (lieg niet!). Ik ben even klaar met relaties (met kattige trutten zoals jij ja!) en mijn verre joodse komaf niet verloochenend klaagde ik vol zelfmedelijden dat er toch niemand zit te wachten op een onvoorspelbare en rare gozer als ik. Kijk dan alleen al hoe ik eruit zie, zei ik. Tien kilo te zwaar, ik word grijs aan mijn slapen (als je slapen tot aan je nek doorlopen ja, dacht ik bij mezelf) en ik val 's avonds op de bank in slaap van het harde werken.

Ik zocht overduidelijk troost en bevestiging. Niet bewust, niet expres, het gebeurde gewoon. Troost kreeg ik inderdaad. In de vorm van een bot mes tussen mijn schouderbladen. "Ar.... lul niet zo slap, je bent hartstikke lief, superintelligent, bijzonder grappig, gevoelig en je ziet er onwijs lekker uit voor je leeftijd" zei de ex.

Voor je leeftijd.

Godverdomme. Nu ben ik er. Echt waar, die midlifecrisis valt me van achteren aan, de klootzak. De smerige mannenhoer! Hij besluipt je zonder dat je er erg in hebt, en -ik zweer dat ik hem zachtjes hoorde grinniken- lachend steekt hij zijn zwaard in je hart. Als iemand je een compliment maakt, wordt dat tegenwoordig gevolgd door de bijzin '...voor je leeftijd'.

Wat ruik je lekker... voor je leeftijd. Godverdomme Ar, wat ben je een beest in bed....voor je leeftijd. Hahahha je bent zo grappig.... voor je leeftijd..
Ik ben net op de helft, wat zeg ik: nog niet eens. Als mijn leven een voetbalwedstrijd was, zaten we nog in de reguliere speeltijd van de eerste helft. Dan nog blessuretijd en een kwartier rust. In de tweede helft kan nog van alles gebeuren, dat weet iedereen. Met god als scheidsrechter, mijn exen als grensrechters en mijn vrienden als publiek gaan we de tegenstander, de komende vijftig jaar vermomd als elf klootzakken, van de mat spelen. Ik coach mezelf en -valsspeler als ik ben- de vierde man heb ik omgekocht. Sterker ik ben zelf de vierde man. De vierde man van mijn eigen wedstrijd. En ik geef mezelf een prima kans om als overwinnaar van het veld te gaan, want ik ben in een mentale en fysieke topconditie. Voor mijn leeftijd.

Piz Buin

2009-07-27T17:56:00.005+02:00

Om de een of andere reden moest ik laatst denken aan een voorval wat me overkwam aan in de herfst van 2001.
De wereld stond gevoelsmatig aan de vooravond van wat misschien wel de Derde Wereldoorlog zou kunnen worden. Dagelijks berichtten de media nog over de plek die inmiddels Ground Zero was gaan heten en het was duidelijk dat Amerika zich opmaakte voor wraak.
Over een half jaar zouden Willem-Alexander en Máxima gaan trouwen in mijn stad, en ik woonde nog ruim samen met N. die haar baan als verkoopster net had opgezegd om een carrière te beginnen als tandartsassistente. Onze eigen tandarts, C. had haar gevraagd om voor haar te komen werken. Het leek ons beiden een super plan. Vorige maand belde N. mij op om me mede te delen dat zij en C. -inmiddels heeft ze mij verlaten voor onze tandarts- gaan trouwen. Het leven kan raar lopen. Uiteraard wist ik toen nog niet dat zij en die lul verliefd zouden worden op elkaar en dat die trut bij me weg zou gaan voor die midlifecrisislul met zijn Volvo stationcar, dus alles leek redelijk zijn gangetje gegaan. Net dertig geworden, leuke baan, leuk wijf, wat wil een man nog meer?

Tot ik een keer, het was tijdens het werk, in het urinoir stond te pissen en ik zag dat mijn pis bruin was. Niet donkergeel, nee, echt bruin. Thee. Sterke nog wel. Ik had geen pijn, voelde me niet beroerder dan normaal, en mijn pis was donkerbruin.
Als peuter ben ik geopereerd aan nierstenen, in de jaren zeventig had iedereen thuis een letterbak aan de muur hangen, die muur was dan ofwel oranje, ofwel geel of olijfgroen of iets dergelijks. Mensen hadden toen een nog slechtere smaak dan tegenwoordig, en ik vraag me af of er iemand is van onder de -pak hem beet- vijfendertig die weet wat een letterbak is. Ik weet dat wel, want in onze letterbak stond allerhande prullaria, waaronder ook mijn niersteen in een klein glazen flesje. Het zag er een beetje uit als een stukje wit koraal. Of een brokje kalksteen, wat het in feite natuurlijk ook was.

Toen ik voor mijn militaire dienst gekeurd moest worden, probeerde ik uit alle macht de keuringsartsen te laten geloven dat ik nog altijd vaak last had van terugkerende nierstenen, iets wat zeker niet ongebruikelijk is. Samen met mijn oom, die huisarts is in een klein kustplaatsje in een andere provincie, heb ik hemel en aarde bijelkaar gelogen om niet in het leger te hoeven.
Toen ik meer dan tien jaar later ineens donkerbruin stond te pissen, wist ik dat de natuur, mother earth, God, Jah, Allah of hoe je het ook wil noemen, wraak had genomen op mijn leugens van vroeger. Ik bedoel: je hoeft niet medisch geschoold te zijn om te begrijpen dat bruine pis betekent dat je nieren iets niet helemaal goed doen.

Droogkloot als ik ben, besloot ik het even aan te kijken, ik had immers geen enkele pijn of iets dergelijks. Ik voelde me best prima, hetzelfde als altijd, maar dan met bruine pis. Ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan, net als een puist zonder ingreep van jezelf ook weer altijd verwordt van een esthetisch drama tot een gevoel van 'waar maakte ik me toch druk over, eikel'.
Alleen het werd niet minder. Eerder erger. Het is moeilijk te zeggen, want je raakt gewend aan het ongewone, waardoor je kiespijn in de loop van een week niet erger lijkt geworden, terwijl je jezelf gewoon voor de gek houdt en je weet dat de dag komt dat je huilend voor de deur van je tandarts staat, hem smekend om hem er uit te trekken. Dat hij er later met je wijf met dikke tieten vandoor zal gaan, daar heb je nog geen weet van. Maar goed ook, anders waren er vast meer tanden gesneuveld dan medisch noodzakelijk waren. Doch dit terzijde.

Toen ik een paar weken later met N. bij mijn ouders was, vertelde ik het mijn moeder tussen twee happen aardappel met bloemkool en een braadworstje door. Mam, pijn pis is de laatste tijd bruin. Ter demonstratie liet ik het haar na het eten zelf zien. Je moet weten dat het mens zelf verpleegkundig is onderlegd, en ik er niet aan ontkwam om nog vóór het toetje in een oude jampot (waarom bewaren oude mensen altijd zoveel jampotten?) te pissen.
Ik slofte van de wc naar de keuken, met in mijn hand een voor een kwart gevulde pot van het type Bonne Maman van de Albert Heijn. Het leek of er iemand dode cola in had geschonken, zo donker was het. Toen ik het zo aanschouwde, buiten de normale plek van de witte pispot zeg maar, zeker toen ik het smoel van mijn lieve moeder wit zag wegtrekken, realiseerde ik me pas ten volle dat dit echt niet goed was.

Mijn moeder drong er, gesteund door mijn vader en N., die eigenlijk ook nooit goed naar mijn pis had gekeken, op aan om als de sodemieter, vandaag nog, naar een arts te gaan. Of ik godverdomme helemaal gek geworden was om hier mee rond te lopen, wat ik in vredesnaam dacht, en hoe ik zo stom kon zijn om niet al veel eerder in paniek te geraken. Het leek ze ernst. Nog steeds voelde ik geen pijn, dus ik vond het allemaal wat overdreven. Kom op zeg, iedereen heeft toch wel eens donkerbruine, wat zeg ik, zwarte pis? Het Zwarte Pisfestival in de Achterhoek kennen we allemaal. Wat een gedoe om niks zeg, mijn pis is zwart. So what. Ik heb geen pijn dus het is niks.
Dat ik nog geen maand later kermend van de pijn over de badkamervloer zou liggen te rollen, smekend om hulp, dat wist ik natuurlijk niet. De dokter zou met zijn autootje naar me toe komen rijden om me een dosis morfine in de kont te spuiten. Hij bleef een kwartier, en toen hij zag dat ik nog steeds de lakens van mijn bed aan repen trok, gaf hij me een tweede dosis in dezelfde kont. Toen hij weg was, en ik in een roes van een dubbele dosis morfine kennis maakte met Elvis, Marilyn Monroe en Djengis Kahn, voelde ik dat de pijn net te verdragen was. En dat ik nog geen maand daar weer na, met spoed zou worden opgenomen, om mijn lijf vol met slangen te douwen, dat was helemáál vergezocht op dat moment. Dat zou allemaal later komen, daarover vertel ik misschien nog wel eens onder het genot van een borrel en een stijve lul.

Terug naar de avond twee maanden eerder, bij papa en mama met de jampot met zwarte pis. Nu. Dokter. Ik heb gebeld, papa brengt je wel met de auto, N. en ik blijven hier. Nee, koffie komt straks wel, ik wil dat je NU naar de dokter gaat. Hier is het adres, ze weet dat jullie eraan komen. Vergeet je shawl niet, doe je jas goed dicht en rij voorzichtig papa. Tot straks!
Hoewel de twee oudjes een hele la vol hebben staan met jampotten van allerlei formaat, leek er voor de Bonne Mamanpot geen passende deksel te zijn. In de halve paniek had kennelijk niemand de tegenwoordigheid van geest om de pis dan maar in een andere pot over te gieten, waar wel een deksel voor was. Nee, wij vieren, debielen dat we waren, dachten dat de deksel die het minst niet past, wel goed genoeg zou zijn. Kwestie van rechthouden en alles sal goed kom.

Ken je Murphy? Van Murphy's Law?
Ik inmiddels wel.
Al bij de eerste bocht die papa nam in zijn hoekige Japanner, klotste het eerste golfje lauwe pis over mijn ene hand heen. De volgende bocht, dit keer naar links, zorgde voor een nieuwe golf over mijn broekspijp. Ondanks mijn gesmeek om alsjeblieft rustiger en vooral stabieler te rijden, was de hoeveelheid pis in de pot ruim gehalveerd toen we bij de waarnemend arts arriveerden. Mijn benen waren nat en warm en mijn humeur kon niet stuk. Klootzakken. Jullie allemaal.
Kijk dan, stelletje idioten: sta ik godverdomme op een koude herfstavond in de godvergeten Marcantilaan in het grootste stuk riool van Amsterdam met een pot lauwe, zwarte pis in mijn poten naast mijn vader die denkt dat hij alles onder controle heeft, maar ondertussen van voren niet lijkt te weten dat zijn reet van achter leeft. Ik had thuis kunnen zijn, zittend op de bank met Frenk op mijn schoot en een stuk hazelnootchocola in mijn muil. This better be good, besloot ik, en we liepen de wachtkamer binnen.

De dienstdoende arts bleek een vrouw te zijn van achterin de veertig, met haar zoals Anne Frank dat had in haar minder goede periode. "Kom binnen, jij bent Arrrrjen denk ik, geef mij die pot met urine maar, dan gaan we eens kijken wat er loos is" stelde ze vooral mijn vader gerust. Nog vóórdat ik haar had willen waarschuwen dat de deksel los zat, rukte ze enthousiast de pot met pis uit mijn hand, en ik zweer je dat ze er mee schudde alsof het een lieve lust was. Als in slow-motion zag ik de witte deksel langs haar linker oor vliegen, achternagezeten door een golf van zwartbruine pis. De pis raakte haar vol in het gezicht, van haar haarlijn bovenop haar voorhoofd tot ruim onder haar onderlip. Alle nog in de fles overgebleven pis, droop in stralen van haar gezicht naar beneden.
Ik zag hoe een druppel als een donkere traan van haar wenkbrauw, langs haar neus, zo op haar onderlip verdween.
Met een glimlach van oor tot oor stond ik daar, de dokter en mijn vader verschrikt kijkend, of ze zojuist betrapt waren terwijl ze de daad bedreven. Zelden een arts met zo'n beteuterd gezicht gezien, sowieso zag ik mijn pis nooit eerder in iemands mond verdwijnen.

"Kijk uit, de deksel zit los" probeerde ik de sfeer te verbeteren.
Briesend en stampvoetend nam het wijf in de witte jas het laatste overgebleven restje zwarte pis mee naar haar behandelkamer, om het onder een microscoop te bekijken. Ze had wat mij betreft ook gewoon in de spiegel kunnen kijken.

Hoe een medisch drama toch kan zorgen voor hilariteit, leerde ik toen, die koude herfstavond in Amsterdam West.
We leefden nog lang en gelukkig en nu ga ik koffie zetten want word maar wat dorstig van al dat gepraat over pis en wijven en vaders.

Amen.

Marco heeft gelijk

2009-07-21T15:48:00.003+02:00

Dromen.
De meeste zijn bedrog. Als Marco Borsato het zegt, dan is dat gewoon zo. Trouwens, het zou wel raar zijn als de meeste dromen geen bedrog zouden zijn; stel je voor dat meer dan de helft van wat mensen dromen, gewoon uitkomt. Mijn god. Bezie de debiliteit van alle dag om je heen, analyseer het klootjesvolk wat niet kan wachten tot Carloine Tensen de winnaar bekend maakt, en je adem stokt. Als de dromen van dat volk toch zouden uitkomen, dan..... wacht eens, wacht eens, misschien sla ik de plank hier finaal mis, en zijn de meeste dromen helemaal geen bedrog, en komen de meeste dromen van het RTL-volk, de klagers, de langs-de-zijlijn-zitters, de Oranjefans, de Seat-rijders, de Amstelbier-drinkers, de Veronica-luisteraars, de Telegraaflezers en de Bobbejaanlandbezoekers wel uit. Misschien is dat precies wat er godveromme mis is in dit kloteland, dat een of andere goede geest, God, Allah, weet ik veel wie, dat om het even welke kracht ooit in een opwelling van vredelievendheid en welwillendheid heeft besloten: geef de mensen wat ze willen. Komt die lul even van een koude kermis thuis! Elke mongool weet immers (luisteren jullie mee, D66-ers) dat wat de meerderheid nou eenmaal wil, niet per sé het beste is voor diezelfde meerderheid? Ik ben daarom ook allesbehalve een aanhanger van de democratie.

Natuurlijk klinkt het zo mooi: Demos en Krateo betekenen Volk en Macht, geef de macht aan het volk en alles komt goed. Ja. Als iedereen zo slim zou zijn als jij, lezer, of nog beter: zoals ik, ja, dan zou het al een stuk beter gaan. Maar echte democratie, zoals D66 dat zou willen, met een correctief referendum, wat feitelijk inhoudt dat de macht tussentijds (dus buiten de statenverkiezingen om) beslist over allerhande maatschappelijke shit, lijkt me rampzalig. Nog een keer: kijk in de kassarij bij Albert Heijn eens links van je. Dan rechts van je. Dan naar achter, en kijk ook meteen even naar de meisjes achter de kassa en naar de jongens die de schappen bijvullen. Op de parkeerplaats kijk, nee, bestudéér je het volk verder. Kijk naar de te dikke wijven met leggings, de te kale mannen met hun wandelwagens, de onbeholpenheid waarmee dit leger van mierenmensen zich het weekend doorworstelt. Zou je echt willen dat deze mensen rechtstreeks invloed hebben op wat er zich afspeelt in jouw straat, jouw wijk, jouw stad? God bewaar me. Geef ons Berlusconi, geef ons Chavez, geef ons desnoods Mussolini of Franco terug, Hitler gaat me net iets te ver, maar fuck de democratie. Macht van het volk, mijn kloten. Het volk blijft met verkiezingen voor vijftig procent thuis, om vervolgens de komende vier jaar voor honderd procent alles beter te weten en voor tachtig procent te kankeren op de mensen die op de verkeerde partij hebben gestemd. En als er eens iemand opstaat die voor een golfslagbad in Den Haag zorgt, is er wel een of andere idioot die hem point blank door zijn geleerde hersens schiet.

Dromen zijn derhalve net als democratie: je ontkomt er niet aan, maar je kunt evengoed zonder heel die shit.

Waar ik eigenlijk naartoe wilde toen ik ging zitten achter het klavier van mijn computer, is mijn droomgedrag met jullie te delen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik -ja, ook ik- wel eens rare, voorspellende dromen kan hebben. Ik wil daar niet te veel over uitwijden omdat jullie het voor zeker de helft allemaal raar, vaag, eng en gelul vinden, maar de Bijlmerramp droomde ik de nacht van te voren, evenals de miskraam van een vriendin van me, net als het exacte huis waar ik in zou komen te wonen (terwijl ik niet eens van plan was te verhuizen, drong dit huis zich keer op keer aan mij op, en door een speling van het lot kwam ik er te wonen, een jaar of tien geleden). Je hebt er geen reet aan, want niet alleen kan ik die voorspellende gave, of hoe je het ook wilt noemen, niet oproepen of controleren, nee, ik kan niet eens een voorspellende droom onderscheiden van zomaar een klotedroom. Pas achteraf (meestal binnen een etmaal, dat dan weer wel) blijkt een droom zomaar uit te komen. Helaas gaat het bij mij meestal om rampen, dood, ziekte en dat soort shit. Nou wijd ik er toch veel te veel over uit, wat niet mijn bedoeling was. Weet je wat, vergeet heel die shit die ik zojuist neerkwakte over die dromen, we gaan verder naar mijn recente dromen.

De laatste paar jaar droom ik regelmatig dat ik bij mijn ouders ben, althans in hun flatgebouw. Er vindt een invasie plaats van buitenaardse wezens. De hele wereld wordt beschoten door deze gasten, het heeft een beetje de sfeer van de film War of the Worlds. In mijn droom lijkt alles zo werkelijk dat ik het heel intens beleef, en ik flip echt de pan uit, om het zo maar eens te zeggen. Het kan niet anders of ik lig dan ook te woelen en te draaien, meestal word ik midden in de nacht wakker, drijfnat van het zweet. Soms zo erg dat ik een handdoek moet pakken om mezelf af te drogen. Is dit een voorspellende droom? Natuurlijk niet. Gelul. Het zal wel symbool staan voor het een of ander, dat ik teveel masturbeer of zoiets doms.

Vannacht droomde ik over krokodillen. Ik weet niet precies meer hoe of wat, alleen dat er veel krokodillen waren, grote, kleine, en ze bedreigden ons. Wie ons was, weet ik ook niet meer, maar ik was met meerdere mensen, de straten waren ondergelopen en het water zat vol met agressieve krokodillen. Zal wel betekenen dat ik binnenkort veel geld verlies of zoiets doms.

Dat was het eigenlijk, ik droom soms raar. Over aliens en over krokodillen. Vaak word ik gebroken wakker, of met hoofdpijn, met spierpijn, hoe dan ook is wakker worden altijd het zwaarste moment van de dag.
Dromen zijn kut. Ik zou graag een referendum in het leven roepen die het dromen bij wet verboden maakt.

En nu: fuck off want ik ga mijn Les Paul pakken om er eens flink te blues uit te slaan, zolang het nog kan. Je weet het immers nooit met die blues.

Buster en de Boze Buur

2009-07-10T12:46:00.005+02:00

Ik heb een weekje de hond van mijn zus en zwager en vier kids te logeren, zolang zij in Frankrijk zitten.
Dat gaat natuurlijk prima, Buster is een superlieve Bulldog die mij al zijn hele leven kent.
Vandaag liep ik een rondje met hem rond mijn appartementenblok en ik vond het niet nodig om hem constant aangelijnd te houden, omdat hij toch wel binnen drie meter van mijn voeten blijft, no matter what.

Wrong. De eerste tien minuten gingen goed, totdat meneer het op zijn speelse heupen kreeg en wegsprintte, om zich tien meter verderop om te draaien met een duidelijke blik die zei "pak me dan als je kan!!!", met zijn korte staartje als een gek kwispelend.
Pffff... altijd zo sloom als een lui varken, en net nu ik er géén zin in heb, denkt meneer een loopje met me te kunnen nemen. Hij lijkt mij wel. Hij huppelde naar het grasveld achter het gebouw, waar -terecht- je je hond niet mag uitlaten. Er zitten 's zomers buren met een paar stoelen en een glas wijn, er wordt gebarbecued en er spelen regelmatig kleine kinderen. Honden moeten daar uiteraard niet kakken.

Wel ben ik een aantal keren na het uitlaten via dat veldje naar mijn achterdeur gelopen, met Buster aan de lijn. Als zo'n beest toch is uitgekakt en gepiest, zie ik zelf geen bezwaar om gewoon met hem over dat veldje te lopen, linea recta naar onze achterdeur. Dat noem ik geen uitlaten, maar gewoon 'met je hond naar huis lopen'. Kleine nuance, maar essentieel.

Goed, Buster liep langs de heg aan de achterkant van dat veld mij lekker uit te dagen, waarbij ik geërgerd riep "En nou kom je verdomme HIER!!!!"
Iedereen kon zien dat wat er gebeurde, alles behalve geplanned was.
Enter chagrijinge benedenbuurman van de andere hoek.
Ik had hem al eens eerder opgemerkt, omdat hij zijn rode autootje altijd precies op de hoek parkeert, op de rand van het laantje achter ons gebouw. Dus tussen het gebouw en het veldje, snap je wel? Precies in de dode hoek tussen de garageboxen, het veldje en het laantje, parkeert hij zijn autootje, zodat hij er vanaf zijn tuin mooi zicht op heeft. Het toont zijn gebrek aan vertrouwen in de medemens dat hij dat doet, denk ik. Maar iedere gek zijn gebrek dus zoek het lekker uit.

Uitgerekend deze foutparkeerder dus, sprak mij aan met "Meneer. U woont hier niet he?"
"Jawel hoor" antwoordde ik kort.
"Waar woont u dan?" vroeg hij, duidelijk niet overtuigd van mijn eerlijkheid
Nou heb ik voor niemand geheimen, maar een type wat de politieagent van het gebouw denkt te moeten spelen, je kan aan zijn hoofd al zien dat het een autoritaire klootzak is, die mag van mij in het ongewisse blijven over mijn privézaken.
Ik knikte met mijn hoofd in de algemene richting van mijn appartement, drie portieken terug van ons. "Daarzo" zei ik.
"Daarzo? Welk nummer dan?" wilde hij natuurlijk verder weten
"Dat gaat u niets aan. Vertrouwt u er op dat als ik zeg hier te wonen, dat ik de waarheid spreek. Op welk nummer precies, doet voor u niet ter zake" besloot ik.
"U mag uw hond hier niet uitlaten, en als u hier niet woont heeft u hier al helemaal niets te zoeken want het is eigen terrein". De NSB-er moest zijn briesen inhouden.
Inwendig maakte ik een vreugdessprongetje. Ik ben gek op discussies met totale vreemden, het breekt zo lekker de week, zullen we maar zeggen.
"Ik zei u al: ik woon hier wel degelijk. Het is ook mijn terrein. Ik weet dat ik hier geen honden mag uitlaten, maar zoals u misschien kunt zien, laat ik hem niet uit, maar is hij even aan mij ontsnapt en probeer ik hem te pakken te krijgen. Misschien als u mij even helpt, kan ik hem sneller van het gras krijgen en kunnen we beiden over gaan tot de orde van de dag?"
Ik merkte dat mijn beleefdheid slechts aan de oppervlakte lag. Iedereen die me langer kent dan vandaag had de opborrelende irritatie al lang kunnen merken. Mijn ogen gaan anders staan, mijn taalgebruik wordt korteraf en mijn stem wordt nog harder en bulderender dan normaal. Maar voor deze lamlul kon ik de schijn nog eventjes ophouden.

"Het is al de tweede keer dat ik u hier zie met die hond, namelijk".
Mijn god. Een achter de geraniums-zittende NSB-er, ik wist het al gelijk de eerste keer dat ik hem in zijn tuintje zag zitten tijdens de verhuizing. Wederom was mijn mensenkennis spot-on en bewees deze chagrijn mijn inschattingsvermogen en mijn vooroordelen. Al de tweede keer. Sjonge jonge. Nou nou. Al de tweede keer. Het is toch wat.
Ik glimlachte vriendelijk. "Dan heeft u één keer gemist, want het is al de derde keer" zei ik. "Wel goed opletten hoor, als u alles in de gaten moet houden". Ik voel me altijd heerlijk triomfantelijk als ik zo ad-rem ben, vooral als ik het bloed onder de ander zijn nagels vandaan lijk te trekken met een glimlach op mijn bakkes.
Wat ben ik eigenlijk een slecht mens. Arme NSB-er is natuurlijk niet gewend dat mensen zo overduidelijk het respect ontberen waarvan hij denkt dat hij het verdient. Zijn vrouw onder de duim houden, dat lukte altijd prima. Die wist niet beter; haar vader was zelf geen haar beter. Ook zijn eigen kinderen leek hij perfect te kunnen controleren. Goed, ze gingen beiden erg vroeg uit huis, en het contact is al jaren niet wat het geweest is, maar zij weten wat respect is. Hij had ze dat zelf vaak genoeg met zijn eigen riem bijgebracht wanneer ze niet precies deden wat hij zei.

Hoe was de maatschappij toch veranderd, dacht hij. Zie hem nou staan, die snotaap met zijn spijkerbroek en zijn gympies, op mijn grasveld, waar ik over waak. Pffff.... zegt dat hij hier woont. Het zal wel. Ik heb hem nooit eerder gezien, hij heeft zich nooit komen voorstellen, ik woon hier al dertig jaar en ik zou toch verdomme wel weten wie mijn buren zijn? Onbeleefd stuk vreten, vast een werkloze, te lui om zijn poten uit te steken. Dat was in mijn tijd wel anders.
De derde keer, ik heb er eentje gemist.... de brutaliteit... het liefst zou ik hem een draai om zijn oren geven, maar ik ben al een keer gewaarschuwd, van toen die ene keer een paar jaar geleden.

"Ik ben hier al een paar keer via het achterpad naar mijn portiek gelopen hoor, met Buster, zo over het grasveld. Ik laat hem dan niet uit, vind ik, ik steek gewoon over. Uitlaten is voor mij: poepen en piesen. Dat doet hij niet. Hij loopt hier slechts, en dit keer zelfs zonder mijn uitzonderlijke toestemming. Overigens, is deze auto van u? U weet toch dat u hier niet mag parkeren op last van de brandweer?"
Ik trok mijn Gandhi-gezicht. "Nou ja, zo doen we allemaal wel eens iets wat formeel misschien niet mag, maar waar je in de praktijk niemand mee tot last bent, nietwaar?
Hoe dan ook, het is mijn hond niet eens, en zondag breng ik hem weer terug naar zijn eigen gezin en dan ziet u ons nooit meer over het gras lopen"

"Oh, ok, prima" zijn opluchting leek oprecht. "Ik snap één ding alleen niet. Ik ben zelf opgegroeid met honden en ik hield ze ook nooit aangelijnd. Nooit ontsnapte er eentje, ik had ze altijd in de hand, misschien doet u toch iets niet goed". Wat een hautaine klootzak.
Ik haalde mijn schouders op, terwijl ik naar Buster keek, die inmiddels naast mij was komen zitten, en zei droogjes "Ik vind het fantastisch, meneer. Heel erg knap, maar het gaat even niet over u en uw verleden. Als u het goed vindt, ga ik weer verder want ik heb andere dingen te doen"

Ik pakte Buster bij zijn halsband vast en maakte aanstalten om verder te gaan.
Verbouwereerd hakkelde de man iets in de geest van "Meneer, wij begrijpen elkaar, merk ik, u bent het in ieder geval wel met mij eens dat dit grasveld geen plaats is voor honden, dank u wel"
Ik keek hem even in stilte aan, bestudeerde zijn gezicht, zijn lichaamshouding. Niets van herkenning, geen enkel gevoel maakte deze man bij mij los, anders dan een laf soort minachting. Ik kon me niet eens serieus aan hem ergeren, zo betekenisloos stond hij daar, voor zijn tuintje met wit plastic meubilair en zijn geraniums, naast zijn opgepoetste rood-paarse Japannertje, met zijn nette maar doodsaaie bruine pak op een doordeweekse vrijdag in de motregen. God, laat me alsjeblieft nooit zo worden, bad ik in stilte. Waar haalt zo'n kerel de tijd vandaan om zich met mijn leven te bemoeien?
"Ik denk eerlijk gezegd helemaal niet dat ik u begrijp, maar dat vind ik niet erg. Fijne dag nog, meneer" eindigde ik.

Samen met Buster huppelde ik naar nummer 99, de tweede portiek van rechts, eerste etage, daar dat appartement met die retro-lamp in de vensterbank en die ene bruine muur. Dat hippe-maar-toch-gezellige-appartement tegenover die villa van die griet met die Hummer, daar woon ik.
Bij de deur aangekomen zei ik tegen Buster: "Foei! Jij bent heel stout geweest, ben je besodemieterd! Die meneer heeft wel gelijk namelijk!!! Ooh-ooh! Stoute hond" maar ik zorgde wel dat boze buurman dat niet meer kon horen. Dat gunde ik hem nou net niet.

Waar was ik gebleven

2009-07-08T15:14:00.002+02:00

Hallo lieve kijkbuiskinderen!

Zoals beloofd, na lang weg te zijn geweest, heb ik me voorgenomen om mijn eh... hoe zeg je dat, om mijn toetsenbord af te stoffen, mijn inlogcodes op te zoeken en verder te gaan met bloggen op deze plek. Natuurlijk ben ik een tijdje half bezig geweest op Hyves, maar dat is toch anders.

Waar was ik gebleven?
Wat kan ik vertellen, wat is er gebeurd? Zal ik een beknopte samenvatting geven van de belevenissen sinds de vorige blog?
Wacht even, dan monteer ik een Pepsi Max voor mezelf en zet mij teder neder.
Hier ben ik weer. Het mooie van lezen, is dat je niet doorhebt hoeveel tijd en gehannes er vaak zit tussen de ene regel en de andere. Zomaar kan er een dag tijd verloren zijn tussen twee alinea's, en je zou het niet eens in de gaten hebben. Het is de kunst om daar als auteur niet teveel over uit te wijden, anders gaat de magie van de literatuur verloren. Anderzijds hoort uitwijden nou eenmaal bij mij zoals Schanulleke bij die geile Wiske hoort, dus je zult het ook in dit seizoen met veel bijzinnen en zijstraten moeten stellen. Het leven is een rit, geen bestemming, zeg maar.

Mijn vader begrijpt dat soort shit niet. Altijd als ter sprake komt dat ik met de auto van, ik noem een voorbeeld, Haarlem naar Noordwijk ben geweest, stelt hij steevast de vraag "hoe ben je gereden?".
Meestal is het antwoord dan iets in de trand van "weet ik veel hoe die weg heet, ik reed eerst langs een station, toen een autoweg, daarna langs een of andere sloot, door een zooi bollenvelden en ineens was ik er". Dat begrijpt hij niet. Ten eerste moet je in zijn optiek een blauwdruk van het Nederlandse wegennet op je netvlies hebben liggen, met daarbij de behorende A- en N-nummers. Nog belangrijker is het, dat je te allen tijde de snelste route neemt. Snelheid is alles, en zodra je ook maar even kan, duik je de snelweg op. Hij stamt nog uit de tijd dat je op de snelweg kon doorrijden; het gaat er maar niet in dat binnendoor vaak vlugger is.
Als ik hem dan vertel dat ik het juist lekker vind om langs sloot en weiland te rijden, lekker om me heen kijkend naar al het groen, het dorpse, knotwilgen, eenden en tractors op me laat inwerken omdat dat ontspannend werkt, schudt hij meewarig zijn hoofd. "Via de A9 en de A4, eraf bij de A44 en dan via Sassenheim was veel sneller geweest" legt hij dan uit, alsof hij een beginneling de strategie van het autorijden bij probeert te brengen.

Sja. En dan? Dan ben je tien minuten eerder op het strand, en dan? Kan je tien minuten eerder naar huis, kan je tien minuten langer op de bank hangen voor de TV? Ik bedoel: lik toch mijn reet, vent, met je gehaast altijd. Als je die tijdwinst nou godverdomme eens zou aanwenden om je vrouw wat meer te helpen in het huishouden, dan geef ik je gelijk. Kook eens een maaltijd! Draai een was, doe godverdomme eens iets nuttigs, stuk uitvreter dat je eigenlijk bent, met je mentaliteit van lik mijn vestje altijd. Schrob de plee en hou je bek, met je A4 en je A9 altijd. Dat ze die hele A4 in je reet steken.

Het leven is dus een ritje. Niet alleen de bestemming telt, ook hoe je je vermaakt onderweg. Volgens mij ben ik intussen zoals gebruikelijk totaal afgeweken van wat ik van plan was; een korte samenvatting geven van hetgeen er het laatste jaar is gebeurd. Enkele hoogte- en dieptepunten:

-Ik heb twee nieuwe 501's gekocht
-Mijn haar zit nog altijd erg cool
-Ik zoek werk, want BBned is een kutbedrijf
-Ik woon in Badhoevedorp want Alphen is kut en Amsteram is nog kutter
-Ik fiets
-Ik heb een hond te logeren
-Mijn allerliefste kat Frenkie is niet meer onder ons en ik huil daar nog regelmatig om, want ik mis hem en ik zal hem altijd blijven missen en dieren mogen niet lijden en dieren mogen niet dood en had ik al gezegd dat ik hem mis?
-We -dat zijn Liek, Demi en ik- hebben een andere kat, Elvis, die woont in Alphen en hoewel hij Frenk nooit kan vervangen, is hij een meer dan waardige opvolger. Ik zal vast zijn avonturen nog eens bundelen op dit blog. Binnenkort komt daar een tweede katje bij, primeur, een halfbroertje van Elvis. Ook een katertje, hij is nu een paar weken oud en we noemen hem Pepper. De dokter.

Dat vat alles wel samen, in een notedop, of is het tegenwoordig notendop?

Verder erger ik me nog dagelijks aan allerlei shit: nu weer dat gedoe rond die kutmarokkaanse taxitaliban die een Badhoevedorper op het Leidseplein heeft doodgemept. Hij heeft al twee (TWEE, godverdomme!!!) advocaten in de arm genomen, een voor zijn strafzaak en een om alle berichtgevers aan te pakken die hem, jawel, in zijn goede naam aantasten. Goede naam. Echt waar, ik lieg niet. Goede naam.
Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourfa, die Rob Sitek heeft doodgemept, Rob Sitek, die een vrouw en drie kinderen achterlaat, die is boos omdat zijn naam, Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf, hier en daar wordt genoemd.
Dus heeft Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf een extra advocaat ingeschakeld, die Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf gaat helpen om de naam van Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf te zuiveren.
Dat die hele Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf ongezien de bloedtering mag krijgen en heel snel kamelen gaat vervoeren in het Rifgebertge. Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf, onthoud die naam.
Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf gaat het helemaal maken, deze zomer, want Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf is boos.

Dat dus, irriteert me bijvoorbeeld. Of de hele hype rond Michael Jackson zijn overlijden. Ook dit kan ik kort samenvatten: ja, het was een bijzonder getalenteerde gast, misschien wel de grootste entertainer ooit, groter dan Elvis, groter dan de Beatles, groter dan JFK en Marilyn Monroe samen. Let op: ik zeg groter, niet beter.
Ik erken zijn belang voor de entertainment-industrie, zijn verkoopcijfers spreken voor zich.
Daarnaast was het natuurlijk een volslagen verkipt inividu, die elke binding met de wereldse werkelijkheid was verloren, voor zover hij die ooit heeft gehad. Met je zuurstoftank, je chimpansee, je Neverland en je godverdommese hele teringbende. Persoonlijk geloof ik overigens niet dat hij ooit een kind kwaad heeft gedaan, ik voel dat soort dingen aan. Ja, hij had rare ideeën over hoe je met kinderen om moet gaan, ja hij had de schijn tegen, maar nee, ik ben er haast van overtuigd dat hij nooit enige sexuele handeling met een kind heeft gehad. Hij was compleet asexueel en volslagen infantiel, hij zou niet weten wat hij met dat rare slangetje tussen zijn benen moet doen. Moest doen, want hij is nu dood.

En dat zullen we weten. Elke godverdommese scheet die deze dansende aap ooit heeft gelaten, wordt op twintig kanalen tegelijkertijd uitgezonden. Iedereen die ooit een plaat heeft gekocht van hem, laten we aan het woord om te vertellen hoe geweldig hij was, hoe aardig, hoe down to earth (ik zweer je dat ik een kutwijf dat heb horen beweren), en al die shit.

Ik zeg: hij beleefde zijn enige hoogtepunt toen hij nog bij Boney-M zong over Ma Baker en de rivieren van Babylon. Vanaf daar kon het ook alleen maar bergafwaarts gaan met hem.

En nu ben ik plotseling moe geworden van al dit getik, we zijn alweer een half uur verder, en mijn auto is dadelijk klaar van zijn APK-keuring dus ik begin maar eens te wandelen richting garage, daarbij denkend waarover ik de volgende keer eens zal gaan zitten typen.

Dag.

Ps plaatjes komen nog wel, ik moet even mijn wachtwoord voor mijn ftp server achterhalen.... denk hierboven maar een belachelijk plaatje van die dansende Bobby Farell van Boney M, waarbij hij een lelijke grimas trekt alsof net een keutel in zijn onderbroek aan het persen is.

State of the Reunion

2008-01-22T15:49:00.001+01:00

Leve Pavlov, je weet wel , van de hondjes en het belletje en zo.
Ga ik voor het eerst sinds maanden weer eens zitten voor een blogje, heb ik gelijk trek in een shot nicotine. Maar nee. Neen, hoor je me? Zegt neen tegen nicotine en zegt ja tegen de toekomst! Sluit u allen aan bij de Arbeitseinsatz, ik bedoel, de vrouw die nadenkt stemt ook NSB. Nee! Nee, dat bedoel ik niet, geef me drugs, geef me drank, geef me desnoods een schop onder mijn kont en draai mijn tepels in het rond, maar kalmeer me godverdomme of er zwaait wat, hoor je me?

Volgende week heb ik een reunie van mijn lagere school.
Nog nooit ben ik in mijn leven naar een reunie gegaan, en ik begrijp niet heel erg goed waarom ik dit keer wel acte de présence ga geven. Tuurlijk, het lijkt me leuk om het hernieuwde contact (leve Hyves!) met mijn beste maatje uit 1982 en omstreken te eh... hoe noem je dat... wel, gewoon, om hem na honderd jaar weer eens in het echt te zien, net als schooltuinmeisje-die-zich-aan-dezelfde-plant-heeft-geprikt.

Volgens mij gaan veel mensen naar een dergelijke reunie, niet om te kijken hoe het met de anderen gaat, maar om te laten zien hoe goed het met hunzelf gaat. Kijk mij eens carriere hebben gemaakt, met mijn Audi TT en mijn Armanipak? Mijn vrouw en ik gaan drie keer per jaar op de ski's staan, dat wil zeggen, als we niet in Venezuela op bezoek zijn bij de ambassadeur. Fuck off. Ik denk dat ik mijn oudste kleren aantrek, en iedereen zal vertellen dat ik bloedgelukkig ben met mijn baan als vuilnisman. Of parrtime-postbode. Busschauffeur. Aspergesteker. Weet ik veel, gewoon iets doms.

Nee, ik weet het nog beter. Ik ga niet kijken hoe het met anderen gaat, ik ga niet laten zien hoe het met mij gaat, nee, ik ga kijken hoe het met mij gaat, vijfentwintig jaar geleden.
Tussen de twintigers, dertigers en echt ouwe lullen en trutten, zal ik op zoek gaan naar een jochie van tien jaar oud. Die loopt daar ergens rond, met een bruine ribbroek en een blauw t-shirt met het getal 84 erop, zo'n Amerikaans highschool-shirt zeg maar. Kleine witte basketballschoentjes eronder, haar twee maten te lang, ogen zo bruin als die van een ree, kuiltje in zijn ene wang van dat autopedongeluk (ternauwernood kon hij nog uit zijn brandende autoped klauteren, voordat die ontplofte op het schoolplein. Wat een bikkel van een ventje was dat!) en een kop vol kattenkwaad. Geen angst, tenminste niet aan de oppervlakte, geen toekomstbeeld of valse beloften, geen verleden wat aan hem knaagt, maar gewoon: Een jong ventje in het hier en in het nu, die geniet van alles wat er op zijn pad komt, en verder nergens anders mee bezig is dan met wat hij leuk vindt. Wie er bij zijn moeder aanbelt en vraagt of hij komt buitenspelen is zijn vriend, en wie dat niet doet is dat niet. Waar is het later misgegaan met ons? Wanneer hebben we onszelf zulke vreemde principes aangepraat? Wanneer is trots in ons handboek gekomen? Was het vóór, of was het nadat we hebben gehoord dat meer altijd beter is?

Daar, tussen de grote mensen, tussen de mooipraters en opscheppers (ik zweer je dat er mensen gaan rondlopen die de BMW van hun broer lenen om een stoere entree te maken) zal een klein ventje rondlopen. Een klein ventje, vermomd als zevenendertigjarige burgerlul. Hemd net gestreken, jasje feilloos in de plooi, haardos grijzend aan de slapen maar nog net zo vol als toen, ogen zo bruin als stront, nog steeds dat afschrikwekkende litteken op zijn ene wang, en nog steeds kun je, als je heel goed kijkt, achter zijn façade van stoerheid en volwassenheid, echt waar, kun je nog steeds datzelfde kattenkwaad zien als vijfentwintig, dertig jaar geleden.

Ik zal ze eens leren, daar op die school!!!

Hallo, met wie?

2007-11-08T19:51:00.000+01:00

Is het eerlijk om een bedrijf te beoordelen op haar klantenservice?

Het antwoord vind ik best lastig.
Aan de ene kant; stel je rijdt een BMW. Prima auto, nauwelijks problemen mee, je bent de blits en je zit comfortabel en veilig, ook met meer dan 180 kilometer per uur. Die ene keer in de zoveel jaar dat je met de firma BMW zelf in aanraking komt, zal weinig indruk achterlaten als je verder tevreden bent met je karretje. Ook al zal de receptioniste van de BMW-dealer waar je met je auto langsrijdt voor een weet-ik-veel-wat-beurt even haar dag niet hebben en als een domme teef overkomen, dan heb je vast nog steeds geen spijt dat je BMW rijdt.

Is het antwoord op mijn vraag dan een simpel nee?

Neuh. Was het maar zo simpel.

Stel, je bent al jaren klant bij, zeg, Vodafone. Je verlengt online je abonnement met twee jaar voor honderden Euro's in de komende jaren, en je kiest een hip en blits toestel met alles d'rop en d'ran (bijvoorbeeld een Sony Ericsson W880i UMTS) en je hebt naar aanleiding daarvan nog een simpele vraag. En het daaropvolgende half uur verloopt als volgt:

- Goedenavond, Vodafone, waarmee kan ik u van dienst zijn?

Dat begint goed. Een vlotte meid, vast met van die verende tietjes met van die leuke tepeltjes erop. Geile giechelstem (ik stel me voor hoe ze klinkt als ze giechelt en dat is vast heel leuk) en ik stel me voor dat ze donkerbruin haar en blauwe ogen heeft, en een zwart bloesje met een roze beha eronder. Waar was ik?

- Ja hallo, Arrrrjen hier, zeg eens mijn lieve kind, ik heb een vraag. Ik heb zojuist een hip en blits toestel besteld, een Sony Ericsson W880i UMTS in kameleonkleur, maar ik wil eigenlijk het afleveradres veranderd hebben, kan jij iets voor mij betekenen, met je geile stem en je leuke tietjes?

- Hakkel stotter hakkel pruttel zucht pruttel?

Fuck. Ze is blond.

- Nee, ik vulde online mijn telefoonnummer in naar aanleiding van jullie aanbiedingsbrief, en bij het afhandelen van het order, stond daar pardoes en plotsklaps mijn huisadres in. Er was geen mogelijkheid zelf een adres op te geven, en ik heb het laatste jaar nogal slechte ervaring met het afleveren van pakketjes op mijn adres, lees mijn blogjes er zelf maar op na: twee kerstpakketten, een veiligheidsbril en een Flat Eric-poppetje zijn allemaal spoorloos verdwenen, dus ik had liever dat het op mijn werkadres wordt afgeleverd, daar zit een heel leuk mensje achter de receptie die het in ontvangst kan nemen, snap je, mijn lieve poppedeintje?

- pruttel?

Zucht. Keep your cool, kerel. Begin niet gelijk over kanker en tering en dom wicht hier en takketrut daar. Haal diep adem.

- Hoezo pruttel?

- Nou, pruttel, ik ga u even doorpruttelen met de afdeling Klantenservice, die kunnen u hierover meer vertellen, ik wens u verder een hele goedenavond hakkel pruttel.

Vooruit maar weer. Dit is een eerstelijnsmeisje, dus het is al een wonder dat ze in staat is beleefd te pruttelen als ze zo'n knappe gozer als ik aan de lijn heeft. Het zij haar vergeven met haar tietjes.

-Vodafone Klantenservice, een heeeeeeeeeeelegoedenavondwaarmeekanikuvandienstzijnnnnnnn?

Fuck, een routinematige tweedelijnsteef met teveel koffie op. Iets te dik, vlassig haar en een stom vaalroze sweatshirt over haar hangtieten. Heb ik weer.

- Ja! Goedenavond mevrouw, u spreekt met Arjen Zelf hier, u weet wel, van de leuke grapjes en de lekkere smoel, het volgende wil ik u vragen: Ik heb zojuist online een wereldorder voor jullie geplaatst voor enkele honderden Euro's in de komende jaren, maar jullie formulier heeft voor mij automagisch mijn woonadres ingevuld. Ik zou dat graag omgezet zien naar mijn werkadres in verband met een zo efficiënt mogelijke afhandeling van het geheel.

Steek die maar in je hangreet.

- Grom! Snauw! Meneer, daarvoor moet u echt bij de afdeling Verkoop zijn, wij hebben hier helemaal niets mee te maken. Grrrrrrrom! Blaas! Hissss! Klauw Klauw!

Wel godverdomme. Het feest begint.

- Luister. Ik ben doorverbonden door de eerstelijns naar jou. Don't blame me. Blame the tietenmeisje met haar roze behaatje en sla niet zo'n toon tegen je klanten aan. Ik stel een simpele vraag en wil een simpel antwoord. Dus als je zo vriendelijk zou willen zijn die alsnog beantwoord te kunnen krijgen voor mij, dan zou ik je daarvoor buitengewoon erkentelijk zijn.

Trut

- Moment, ik verbind u door, fijne avond verder nog.

Doodse stilte.
Sta ik in de wacht? Is er opgehangen?
Hallo?
Hallo?
Nog meer stilte. Gesprek is nog gaande, maar ik hoor verder niets. Geen ruis, geen piepje, geen bandje met irritante muziek, geen "een moment alstublieft blabla", helemaal niets. Ik raak in lichte paniek. Zweetdruppeltjes vormen zich op mijn voorhoofd. Minuten gaan voorbij zonder dat er iets gebeurt en ik durf bijna geen adem te halen.
Uiteindelijk besluit ik op te hangen en opnieuw de Klantenservice te bellen. Een jongeman die nog niet goed is gewend aan de baard in zijn keel neemt geschrokken op, alsof hij zich plotseling realiseert dat hij zijn onderbroek is vergeten aan te trekken vanmorgen.

- Vodafoneeenhelegoedenavondwaarmeekanikuhelpen?

- Hallo. Ik heb zojuist het kastje al gesproken en die zou me doorverbinden met de muur, nadat ze met kluitje had gesproken. Alleen Riet heb ik nog niet gehoord, en dat gaat niet gebeuren ook, want jij gaat mij helpen. Het volgende. Ik heb zojuist een online order aangemaakt en daar ook een bevestiging van gekregen per e-mail. Ik heb eventueel een ordernummer voor je als je dat wil, maar het gaat om het volgende: Het online formulier heeft als ware het het werk van de duivel zelf, geheel op eigen kracht een afleveradres ingevuld, nadat ik mijn telefoonnummer had ingevuld. Het goede nieuws is dat het stomtoevallig het adres is waar ik regelmatig slaap, maar het slechte nieuws is dat ik dat adres veranderd wil hebben in het adres waar ik soms wakker ben: dat van mijn huidige werkgever. Hoe, vertel mij, hoe gaan wij dit wonder samen doen geschieden, dappere ridder?

Waar haal ik het godverdomme weer vandaan, die onzin?

- Dus u heeft online een order aangemaakt voor verlenging van uw abonnement?

- Makker, ik wist dat ik met een zielsverwant te maken had, op het moment dat je de telefoon opnam. Je bent niet alleen een buitengewoon vriendelijk jongmens, maar bovendien uitzonderlijk rap van begrip. Ik hoef -dat is duidelijk- dingen maar één keer aan jou uit te leggen en je snapt al meteen wat ik bedoel. Dat er nog zulke mensen bestaan, ik schiet er haast vol met tranen van. Hou me vast.

- Wat zegt u?

- Niets. Ik bedoel, ja, ik heb dat gedaan. Heel goed.

- En u heeft het toestel nog niet ontvangen, is dat wat u zegt?

Mijn god. De desillusie. Ik dacht werkelijk dat ik een klik voelde. Een echt mens aan de andere kant te horen. Maar het is een zombie. Een steek gaat dwars door mijn hart van verdriet, maar ik weet me bijtijds te herstellen en zeg:

- Als ik het toestel al ontvangen had, zou ik dan het afleveradres nog willen veranderen, slimmerik?

- Wat zegt u? Ik bedoel, wat zegt u? Ik bedoel, ik heb het net even nagevraagd, ik zal u een alinea of wat besparen op uw blog, en u moet even een mailtje sturen naar het volgende adres: Vodafone punt shop online punt nl.

- Vent, wat bazel je? Dat is geen emailadres man, waar heb je het in godsnaam over? Luister. Nee echt, luister. Ik vraag je godverdomme niet om de lancering van de Space Shuttle met dertien dagen uit te stellen vanachter je scherm, ik vraag je alleen om een adres aan te passen. Ga me niet vertellen dat als ik jou nu gewoon een ordernummer geef, dat jij dat niet kan intoetsen en daar iets in kan veranderen. Dat weiger ik te geloven. Kom op, stop met je grapjes en help me godver. Ik heb geen zin in dit soort shit, echt niet. Ik ben moe en ik mis mijn liefje. Ik wil niet meer.... schatje, HELP me toch.... alsjeblieft, doe me dit niet aan, jochie... het spijt me zo

- Of nee, het adres wat ik u gaf is fout, het moet zijn: shop punt nl at Vodafone.com. Daar moet u even een mailtje aan sturen, en als die het dan bevestigen, zetten zij het in het systeem en dan komt het bij ons aan en dan verandert het vanzelf en dan komt het allemaal vanzelf goed, meneer. Het zit namelijk zo: u heeft besteld bij Vodafone Online, en die werken helemaal apart van ons, wij zijn de Klantenservice en hebben niets met hun te maken.

- Handig. Zij verwijzen wel "voor al uw vragen" naar jouw afdeling. Klinkt het erg overdreven als ik je verklap dat ik nu al spijt heb van mijn hele bestelling? Weet je wat? Laat die hele verandering maar zitten, ik vertrouw jullie kutsysteem voor geen meter. Lever die stinktelefoon in GODSnaam af op mijn fucking HUISadres, ik heb geen zin meer. Ik ben op. Moe. Af. Klaar. Laat me met rust. Ik wil naar huis.

- Graag gedaan mijnheer, blij dat ik u van dienst heb kunnen zijn en een hele fijne avond.

- Sterf.

Snif.

Ik zie mijn toekomst en ik zie een vermiste telefoon en ik zie heel veel belletjes en frustratie en shit en gekanker en gezeik.
Godverdegodver ik kan haast niet wachten!
Mamaaaaaa ik ben thuuuuuuuuuiiiiisss!!!

Smoelen dicht

2007-11-05T20:36:00.000+01:00

Never say Goodbye van Bon Jovi is, het spijt me echt, na twintig jaar nog steeds een supermooi kippenvel-liedje. Fuck het idee dat het een stel opgedofte poedels is en dat ze neppig zijn. Fuck it. Ze hebben echt een paar juweeltjes tussen hun bagger en ear candy zitten, waar dit er één van is. Zo. Ik heb gezegd.

Ondertussen zit ik weer thuis in de ghetto na een halve week in The Duck Cage te hebben gelogeerd bij de grote prinses en de kleine prinses. Ik zeg: Ay fucking Caramba en hou verder jullie smoel, want ik en ik alleen weet wat goed voor me is.

Onderweg van The Cage naar huis zoeften U2 en ik met zijn vijven door het polderlandschap de ondergaande zon tegemoet. Godver, wat de hel gebeurt er met me?
Na zevenendertig jaar kom ik erachter dat ik nog steeds niet zo cynisch ben als ik dacht dat ik was. Of als ik wilde dat ik was. Of zo. Weet ik veel. Het is niet dat ik me ooit heb voorgenomen om niet meer strontverliefd te worden, maar toch dacht ik niet dat het me zou gebeuren. Zoveel om iemand geven en van iemand houden in zo'n korte tijd kan toch helemaal niet? Zeker niet met mijn ervaring en mijn aangeboren voorzichtigheid? Pfff.. boy, was I wrong. Het lag aldoor niet aan mij, maar aan de rest van de wereld! Komt zij ineens op mijn pad, en blijk ik godverdomme gewoon nog steeds negentien te zijn, ik wist het! Ik wist het al die tijd heus wel, maar ik durfde het niet hardop te zeggen. Nu wel. Nu durf ik hardop te zeggen dat ik weiger ooit een jaar ouder te worden dan de magische leeftijd van negentien.

Maar ik had het over de ondergaande zon met U2 samen. Thuisgekomen leerde ik een paar dingen: Amsterdam is echt zo kut als ik aldoor zeg dat het is, ik woon in een stad vol aso's, en dan in de ergste teringbuurt die er in die kankerstad is, omgeven door assholes die niet snappen dat een "Nee / Nee sticker" betekent dat je godvergloeiende godverdomme GEEN RECLAME DRUKWERK in je brievenbus wil. Echt... ik snap dat de Nederlandse taal niet de makkelijkste is als je roots in de Sahara liggen, maar alsjeblieft, stelletje kamelenneukers dat jullie zijn... het woordje NEE kennen jullie toch wel? Dat is wat je moeder zegt als je vraagt of ze haar snor nou eens een keertje wil afscheren. Nee betekent in dit geval dat je je teringbende niet in mijn stinkbrievenbus moet stoppen.

Ik flikkerde het stapeltje reclame maar weer eens op de grond (ik weiger het in een prullenbak te gooien, want het is mijn rommel niet) en ik opende een aan mijn adres gerichte envelop. Aha. Betaald parkeren gaat in, zelfs in deze kutbuurt. Je zou godverdomme geld toe moeten krijgen als je het lef hebt in Slotervaart je auto te durven parkeren, maar ik moet er, zo lees ik, honderd Euro per jaar voor gaan betalen om dagelijks het risico te mogen lopen mijn karretje als verbrand schroot aan te treffen als je naar je werk wil gaan. Fan-fucking-tastisch.

Ik heb mijn CV maar eens op Monsterboard gezet. Wie niet weg is, is gezien. Oprotten met je stinkstad. Bah. In de stad van mijn liefje kan je de halve middag in een parkeergarage staan in het Centrum, voor minder dan het bedrag wat je hier in een uur betaalt! Hoe dom kan je zijn om nog langer dan nodig in dit hellengat te blijven plakken?

Bah.

En nu smoelen dicht, want ik mis haar als de tering.

Haai there!

2007-11-01T13:49:00.000+01:00

Het is een algemeen bekend verschijnsel dat de beste boeken worden geschreven onder invloed van drank. De beste bluesnummers onder invloed van pijn en liefdesverdriet en zielige films zijn net even zieliger als je zelf kut in je vel zit.
Kortom: voorspoed en geluk zijn boring as hell.
Mensen die niets te klagen hebben zijn niet interessant voor de meeste anderen; niets is lekkerder dan het gekanker van andere mensen aan te horen, althans het gekanker zoals ik dat breng: met een scheut humor, zelfspot en cynisme die alles tezamen de boel nog net draaglijk maken.

De reden dat mijn blog de laatste weken zowat op zijn bek ligt, ligt dan ook voor de hand: Het gaat fucking goed met me. Ik schrik er zelf van, ik had het niet geplanned of zo, maar volgens mij ben ik perongeluk een beetje gelukkig aan het lijken. Ik weet niet zeker of dat het juiste woord is, omdat ik weinig ervaring heb met tot nu toe vage termen als "tevredenheid" en "geluk". Dat klinkt natuurlijk overdreven, en dat is het waarschijnlijk ook, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik momenteel echt niets te zeiken heb.

Mijn welgemeende excuses daarvoor. Natuurlijk wind ik me nog vrijwel dagelijks op, in het verkeer of op kantoor, ik verbaas me nog regelmatig om de algemene stupiditeit van Het Klootjesvolk in supermarkt, op tv en bij mij in de straat.

Zo woon ik midden in het gebied wat de laatste weken letterlijk en figuurlijk in brand stond. Neergestoken scholier aan de ene kant, doodgeschoten gestoorde Marokaaan aan de andere, en links en rechts vlogen auto's in de brand. Vanuit mijn keuken kan ik het politiebureau aan het Allebeplein zien, en als ik 's avonds laat thuiskom van mijn liefje, zie ik in vijf minuten meer politie op straat dan ik normaliter in een half jaar zie. Letterlijk. Ik kijk niet meer verbaasd als ik in het korte ritje van Afslag Osdorp tot mijn voordeur vier of vijf politieauto's zie en meerdere groepjes surveillanten te voet. Meer blauw op straat kan bijna niet hierzo.

Ask me if I care.
Nee, serieus... ask me... geen ene reet. Echt waar. Ze doen maar.
Kantoortechnisch verhuis ik binnenkort naar Heerhugo-fucking-waard. Ask me if I care.
Echt waar, het zal me aan mijn strakke kont roesten, ik heb wel wat andere dingen aan mijn hoofd.

Ik heb haar aan en in mijn hoofd en in mijn hart.
En zij heeft mij in haar hart. Ik kan het godverdomme niet bevatten.
Ik zal jullie niet lastig vallen met allerlei cliche's over vlinders en puzzelstukjes en dat soort bullshit, want jullie zijn te dom om me te begrijpen. Bezie haar met mijn ogen en je kan een vaag idee krijgen van wat ik bedoel. Een andere manier om haar te apprecieren is er niet, dus ik kan daaromtrend beter mijn smoel houden.

We zijn twee witte haaien in een wereld vol pathetische guppies.

Uiteraard hou ik ook nog steeds van jullie, lezers, dat staat als een paal boven water. Maar neem me niet kwalijk als ik nog even rondzwem in dat water, samen met mevrouw Haai. Dat we nog lang mogen spartelen.

En nu oogjes dicht en snaveltjes toe.

B to the lerep

2007-09-27T16:15:00.000+02:00

In Japan hebben ze, zo lees ik, een doorzichtige kikker gefokt.
Dáár zat de mensheid nou al eeuwen op te wachten, een doorzichtige kikker!
Eindelijk is het moment supreme aangebroken, we zijn in staat lichtdoorlatende amfibieën te construeren. Laat nou het Armageddon maar komen, wij zijn er klaar voor, wij hebben doorzichtige kikkers.
Mijn hemel.

Ik vind: poten af van dieren. Punt. En bespaar me je pathetische gezeik over onderzoek en wetenschap en blabla ziektes voorkomen en weet ik wat niet meer. Poten. Af. Van. Dieren. Kunnen we geen AIDS genezen zonder tienduizenden chimpansees te verminken? Jammer dan. Blijft de strijd tegen kanker bij voorbaat verloren zonder doorzichtige kikkers? Laat ons dan maar massaal doodgaan. Je kunt je sowieso afvragen wat er zo goed is voor onze soort om maar stug ouder te worden en maar stug alle ziektes te proberen te bestrijden. Gek he, dat we nu met zijn bijna-zes-miljarden elkaar links en rechst in de haren vliegen, het milieu naar de kloten gaat en het ene dubieuze virus na het andere de kop opsteekt? En maar stug dierproeven doen om "te overleven"..... weet je wat voor alle andere diersoorten het allerbeste is om de soort op zijn sterkst te houden? Nou? Kom, denk eens na. Survival of de fittest en dat soort shit? Ja! Goed zo! Laat de zieken en de zwakken aan hun lot over, en over twintig jaar is het AIDSprobleem vanzelf opgelost en hebben we meer natuurlijke bronnen voor minder mensen, en hier is het mooie: het kost ons niets, en we hoeven de arme diertjes niet te laten lijden

Tsja.
Was het maar zo simpel. Dit is de theorie. Maar wat als ik ooit zelf ziek ben? Stel, ik heb kanker, een hele aparte vorm van kanker, die ongeneeslijk is, en ik ga over een half jaar dood. Tenzij, tenzij de laatste pandabeer wordt afgeschoten, en er een stukje pandaweefsel in mijn lichaam wordt overgezet. Ik zeg: kill the bastard! Hierrrrr met die klotepanda!

Ik proef dat er ergens een soort van (ik moet er godverdomme haast van overgeven) moraal in dit verhaal zit, maar dat was niet mijn bedoeling. Ik probeer graag zo oppervlakkig mogelijk te blijven, om niet knettergek te worden.
Dus subiet een moraal voor je bakkes, en steek hem waar de zon nooit schijnt. Nederland ja, precies, heel goed.

Overigens... die doorzichtige kikker he..... hadden ze die bij Swarofski niet al jaren geleden bedacht.....?
En wat is de volgende stap? Doorzichtige flikkers? Doorzichtige nikkers? Knikkers? Oh wacht eens even... doorzichtige negers, dat lijkt me zo gek nog niet! Maak de hele mensheid doorzichtig, en je bent gelijk van een hoop ellende en discriminatie af! Wel leuk, kan je precies zien wat je buurman gegeten heeft als hij uit zijn auto stapt. Of dat hij heel nodig moet kakken. Oh nee natuurlijk niet, want die klootzak heeft natuurlijk kleren aan. Ik draaf weer eens door.

En nu ga ik aan de drank. Ik schenk mezelf een borrel in. Een... wat zal ik nemen, een Baileys? Een biertje anders? Of een Zero Cola? Of nee! Ik weet het! Een doorzichtige liquor!

Blerep!
Ik hou van jullie.

Come on Eileen

2007-09-13T17:59:00.000+02:00

Ineens is ze een Bekende Nederlander geworden.
Vorige week sprak men nog over Eileen, tegenwoordig noemen we haar bij haar echte naam: Tanja.

Als een real-life Angelina Jolie trotseert ze de Zuid-Amerikaanse jungle en doet ze mee met de Colombiaanse revolutionaire guerillagroep FARC, waar ze tussen de bebaarde, sigarenrokende hombres mooi en bevallig loopt te zijn.
Zelden heeft iemand er zo sexy uitgezien in jungle-camouflage als deze babe.
Ik ben bijna geneigd om me ook in te zetten voor het communisme in de jungle, al was het maar om eventjes in Tanja's buurt te mogen verblijven. Tanja. De naam alleen al. Wie verzint zoiets? Een bloedmooie hulpverleenster die zich in het oerwoud aansluit bij de verzetsstrijders omdat ze dat wil. En dan eens een keer niet een getuinbroekte boerentrien, maar een chick met de looks AND the brains! Hoewel ik het natuurlijk te debiel voor woorden vind dat er in 2007 nog mensen rondlopen die geloven in iets anders dan kapitalisme, en dan zo'n achterhaald systeem als het communisme (ik word bijkans misselijk als ik het woord alleen al neertyp) in de godvergeten jungle van fucking Columbia willen promoten, ga ik er alleszins vanuit dat ze niet de allerdomste trut is in 't oerwoud. Brains en looks, en dan stoer met een M-16 over je schouder door het dichte regenwoud trekken met dat stel onbehouwen boeren van de FARC, ik wil dat er NU een film over haar gemaakt wordt, geregisseerd door de Coen-brothers, met Angelina Jolie in de hoofdrol. NU, horen jullie mij?

L'homme avec le marteau

2007-08-31T19:56:00.001+02:00

Van de week moest ik weer om mijn eigen grappie lachen.
Ik was met mattie Jason in de Ako op Station Sloterdijk, en nadat hij klaar was met bladeren door de fitness and muscle-bladen (duidelijk verkapte homo-erotiek, maar hij blijft ontkennen) en ik de laatste Suske en Wiske terugzette, zag ik een blad met de titel Uncut Magazine.
Ach, als je de hele dag Engels spreekt zoals wij tweeën, is het woord uncut natuurlijk meteen grappig. Ik merkte op dat ze eerst publiceerden onder de titel Sjikse's Weekly maar er viel een pijnlijke stilte in de Ako, die tot op perron vier te horen was. Ts. Ik vond hem wel grappig. Denk dat je joods bloed in je aderen moet hebben om er om te kunnen lachen.

Terwijl ik dit zit te typen valt me overigens op dat een mok dubbele Senseo zonder Dreft toch lekkerder smaakt dan met. Gatverdamme. Wordt weer de hele nacht belletjes winden in mijn slaap. Maar mijn slaapkamer zal morgenochtend lekker fris ruiken, dat wel. Dreft. Ontzettend ontvettend.

Gisteren zat ik met Zazzie te amasannen, en zoals je dat met sommige mensen hebt (Zazz is er een van, papa ook, Jason ook en Rietje ook), steek je elkaar aan met flauwe woordgrapjes en shit, hoe moe en chagrijnig je ook in wezen bent. Zo kwamen we toch op een aantal zaken die me aan het denken hebben gezet:

Is James bond de broer van Vagebond? Heeft dat iets te maken met Lady en Vagebond? Wat? Of sprak James in de eerste boeken in halve raadsels en was zijn bijnaam Vage? De naam is Bond. Vage Bond.
Ik bedacht me ook dat de indianen (of is het Indianen? Da's weer tipi's zo'n lastig vraagstuk) hun eigen messias hebben. In de overlevering liep die over vuurwater. Flauw. En warm ook.
Zo kwamen we vanzelf te spreken over Hiawata en Winnetou. Mijn vader heeft vroeger een paar jaar in een Hiawata gereden, maar sindsdien wil hij geen Koreaan meer. Terwijl hij zijn auto in de prak reed, riep ik nog "Te laat! Te laat! Riep Winnetou. Het zaad is al naar binnen toe!"

Hij verloor, zo moet je weten, de macht over het stuur toen hij in de regen over een wegdek van kinderhoofdjes reed. Dat was in Cambodia, daar zijn alle wegen geplaveid met kinderhoofdjes. Auw. Wat hij in Cambodia deed was me eigenlijk een raadsel, want hij zou eigenlijk niet verder rijden dan Israel (hij werkte toen nog als eindredacteur van Sjikse's Weekly). Hij zag daar een stel orthodoxe joden bij de klaagmuur staan te brabbelen en te knikken. Sommige van hen stopten er ook kleine papiertjes tussen de kieren, waarop hun gebeden stonden gekrabbeld. Aan een van de orthodoxen vroeg hij of hij zelf het idee had dat zijn gebeden een beetje werden verhoord. "Ach, weet je wat het is, jongen", zo antwoordde de beste man, "Je kan net zo goed tegen een muur praten".

Tegen een muur praten is volgens mij niet eens zo heel erg raar, als je in acht neemt dat de muren oren hebben. Net als koffiekopjes, zeg maar. Koffie met jodekoeken, lekker. Mijn vader raakte hoe dan ook verder aan de praat met de orthodoxe, die Rabbi Goldstein heette. Hij vertelde hoe veel van zijn familieleden in het verleden naar kampen waren gestuurd en hoe hij ze nooit meer heeft teruggezien.
Mijn vader, de beroerdste niet, bood de man een lift aan terug naar huis in Nederland, en zette hem af bij de afslag Kampen en wenste hem veel succes verder.
Kleine moeite, groot plezier.

Verder kijk ik bijna dagelijks naar de talkshow van Ellen Degeneres op RTL5, en toen ik haar vanmiddag zag dansen aan het begin, viel me op dat ze een gehoorapparaatje in haar rechteroor gepropt had zitten. Ah, een doofpot, dacht ik en nam nog een hapje van mijn jodenkoek.

Is MC Hammer trouwens familie van Marianne Timmer? En is haar vader dan de bekende Man met de Hamer?

Ik stop.

De pliesie is street!

2007-08-27T15:28:00.000+02:00

Wat ik vaak zo grappig vind, is hoe serieus mensen dit blog soms nemen.
Natuurlijk is driekwart waar, echt en autobiografisch, maar de rest is verzonnen bullshit en schenenschopperij. Dat is ongeveer het doel van mijn blog; om de realiteit ietsje aan te passen zodat het voor anderen wellicht de moeite waard is om eens te lezen.

Dus als ik schrijf dat ik stopte voor twee negerinnen waarvan één geen tanden meer had, ik hun de haaientanden aanwees die ze in de jungle niet kennen, en dat later die avond Paul Weller van The Jam in mijn huiskamer zijn nummer aan haar gaf, dan is alleen het gedeelte dat ik ze bijna aanreed waar. Mijn hemel.
En dan zijn er mensen -vrijwel altijd volslagen onbekenden- die het nodig vinden om mij in de reacties te vertellen wat ze van mij vinden.

Even voor de duidelijkheid: Wat een totale vreemde van mij vindt, zal me een hele dikke worst wezen. Zeker als die mening puur en alleen gebaseerd is op een verhaal wat ik voor de helft verzonnen heb. Hoe serieus moet je dingen nemen die je leest? Ik kan daar echt smakelijk om lachen. Zijn dat dezelfde mensen die denken dat Tineke Schouten een domme Utrechtse is, of dat Bruce Willis echt vliegtuigen uit de lucht schiet? Waarschijnlijk wel.

Goed. Over tot de orde van de dag, want het is weer lang geleden dat ik online mensen heb beledigd, dus laten we aanstonds ter zake komen.

Vorige week heeft de rechter ergens in het noorden van het land beslist dat als je "homo" tegen een agent zegt, dat dat wel degelijk beledigend is. Een rechter in het zuiden van het land zag dat enkele weken eerder totaal anders.
In eerste instantie dacht ik bij het lezen van dat bericht waarschijnlijk hetzelfde als iedereen: Je hebt je te gedragen tegen agenten, en willen we de Oude Normen en Waarden van Weleer weer terugkrijgen in dit land, dan beginnen we met respect tonen aan het gezag, en schelden is uit den boze enzovoort. Ik vind dat namelijk echt. Dit is het deel van dit blog wat waar is. Middelvinger opsteken tegen een agent? Schot hagel in je smoel.

Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik eigenlijk begon te twijfelen aan de uispraak van deze rechter. Tuurlijk hoef je als Agent van Politie niet alles te pikken. Alleen... ik weet het niet... ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel bij. Ineens wist ik het: door deze uitspraak is nu officieel vast komen te liggen dat "homo" een scheldwoord is.

Het is dus erg als je iemand beschuldigt van homosexualiteit. De rechter heeft gesproken: dit kan niet door de beugel en dit gaat te ver. Een gezagsdrager voor homo uitmaken, dat moet bestraft worden!!!
Is het dan erg om homo te zijn? Volgens deze rechter kennelijk wel.
Maar wat nou als je homo zegt tegen een agent die toevallig ook echt homo is? Is het dan nog belediging, of is het slechts een juiste constatering? Kun je er dan ook voor berecht worden? Ik denk dat een beetje advocaat de vloer aanveegt met de Officier, als blijkt dat het 'slachtoffer' (de homosexuele agent in dit geval) inderdaad een homo blijkt te zijn! De verdachte constateerde iets, zei dat hardop, het is een gegeven feit, en nu moet hij voorkomen? Meneer de rechter toch....

Goed. Dan nu het roepen van homo tegen een heterosexuele agent. Is dat niet gewoon een foutieve conclusie? Waarom is het valselijk 'beschuldigen' van iemand, zeggen dat hij homo is, strafbaar? Waarom mag je niet zeggen: hé agent, je bent een homo!!, maar wel (ik verzin maar iets) hé agent, je hebt rood haar (terwijl hij bruin haar heeft). Omdat het hebben van rood haar niet erg is, maar het zijn van een homo wel?
Ik denk dat veel niet-roodharige homo's blij zijn dat ze geen rood haar hebben, maar lekker gewoon een bruinharige homo zijn.

Ik zou me godverdomme nogal beledigd voelen als ik een homosexueel was en dit bericht las in de krant, zeg! Iemand voor homo uitmaken is zo erg dat je ervoor veroordeeld wordt? Mijn hemel.

Trouwens... is het niet ook heel erg als je een homo uitscheldt voor "agent".....?

Afstandelijke shit

2007-08-06T20:49:00.000+02:00

Vorige week heb ik mijn maandelijkse Makro-boodschappen weer gedaan met maatjes Jason en Birte gedaan in Beverwijk, of zoals wij zeggen: The Beaver Area.
Ik nam gelijk eens een nieuwe afstandsbediening mee voor mijn TV, DVD-speler en stereo inéén, van Philips. Mooi ding, ligt lekker in de hand en alles werkt gewoon. Eigenlijk alles wat je van een afstandsbediening mag verwachten.

Gisteren zat ik samen met Zazz tv te kijken, en ik zag ineens twee knopjes (op de afstandsbediening! Niet gelijk doordenken!) die ik nog niet eerder had gezien, pal boven de 1 en de 2. Het waren een smiley en een grommie (of hoe noem je zo'n omgekeerde smiley?) Kijk, zo ziet het er uit:

Geen idee wat dat is. Een lachend knopje en een droevig knopje op mijn afstandsbediening. Ik vind dat leuk.

Vanochtend reed ik op De Rotonde naar mijn werk, en een of andere lamlul in een Peugeuot ging van de binnenste baan naar de buitenste baan om -net als ik- af te slaan na een half rondje te hebben gereden. Les één van rotonderijden: eerste of tweede afslag, dan pak je de buitenbaan. Derde afslag, dan pak je de binnenste baan en ga je naar buiten tussen de tweede en derde afslag, maar uiteraard alleen als het kan, en dan sowieso nadat je richting aan hebt gegeven. Lamlullen doen dat niet; die pakken voor een halve rotonde de binnenbaan, en gaan dan in één lompe beweging van de binnencirkel naar de afslag en drukken iedereen weg die het lef heeft ze in de weg te rijden. Ik zag het van te voren aankomen, dus ik remde op de specifieke Ar-manier op het allerlaatste moment, terwijl ik mijn claxon bijkans door mijn stuur heendrukte. Klootzak. Vervolgens sneed hij ook nog voor mijn bumper een baan naar rechts en aan zijn gebaren te zien was hij er nog van overtuigd dat ik degene was die alles verkeerd deed. Toen we naastelkaar reden, maakten we door onze openstaande ramen oogcontact en ik gaf hem een internationaal gebaar wat zoveel betekent als "ik vind u niet lief". Toen hij vervolgens zei dat ik een klootzak was, realiseerde ik me dat ik nog geen koffie ophad en geen nicotinezuigtablet in mijn molen had draaien, dus ik sneed hem de pas af en stapte uit om hem een les te geven in de basisverkeersregels. Het zou heel goed kunnen dat ik hierbij iets over zijn moeder heb gezegd, in combinatie met enkele ernstige ziektes. Nadat ik nog een laatste trap met mijn All-Stars tegen zijn portier had gegeven en ik hem verzekerde dat hij zich kapot zou schamen als hij het Theorieboek voor Mongolen in het Verkeer erop na zou slaan op de plee terwijl ik zijn dochter aan het neuken was, stapte ik in mijn zilveren kogel en reed verder.

Godvergodverdomme, dacht ik, nog maar half tien en al mijn eerste scheldpartij gehad met een asshole. Zit ik hier mijn humeur te laten bederven door de eerste de beste achterlijke baviaan met een Peugeot onder zijn kloten, terwijl de zon me vol in mijn smoel tegemoet schijnt. Ik pakte de afstandsbediening van de achterbank, richtte hem op mezelf, en drukte het smiley-knopje in.
Spontaan verscheen er een grijnslach op mijn smoel. Als ik het godverdomme niet dacht. Ik wist wel dat we technisch gezien mijlenver voorliggen op die kut-Aziaten, daar waar het op infraroodapparatuur aankomt.

En nu ga ik verder met mijn speeltje, ik kan niet wachten om die lelijke grijnzen van de smoelen van het klootjesvolk af te zappen.
Kom maar op, motherfuckers! Ar heeft twee weken vakantie, geen reet om handen, en een afstandsbediening met een smiley-knopje.

Ik ga de wereld veranderen.
En nou oprotten.

Home and Abroad.....

2007-07-20T22:05:00.000+02:00

Ik heb een vriendin.
Niet een vriendin als in "een vriendin", maar gewoon Een Vriendin. Maatje. Geen sex, zeg maar. Een vriend met een vagina, zoiets. Een gleufgabber. Een muff mate. Ja, ik verzin het ter plekke.
We kennen elkaar een kleine twintig jaar, hebben in 1990 of zoiets een paar keer gezoend en gevoosd, en meer is dat nooit geweest.

Vorig weekend belde ze me op, om te vertellen dat ze van mij gedroomd had. In haar droom hadden we sex. Specifieker; ze kwam hier om mijn huis schoon te maken, en daarna hadden we sex. Ok, godverdomme, ik zal alles vertellen. Ze kwam hier met een vriendin van haar, ze maakten mijn huis schoon, en daarna hadden we sex. Op zijn hondjes en ze wilde meer. Alleen dat geeft al aan dat dromen bedrog zijn.

Ik vertelde haar dat dat nou precies ook mijn droom is, al jarenlang.
We moesten er om lachen. We besloten het gesprek uiteindelijk met de opmerking dat we snel weer eens moeten afspreken. Ik spreek je snel weer, en droom intussen verder, grapte ik bij het ophangen. Pret. Awkwardness en pret gaan vaak hand in hand, tenminste in mijn leven.

Vandaag ging ik eerder naar huis, vanwege poets-day. Engels poets dan he, dichters. Niet poetsdag, daarmee wacht ik tot dat vriendinnetje langskomt in haar kamermeisjes-uniform en haar hondenriem. Poets day staat voor piss of early, tomorrow saturday. Ik reed op de ehh dingeslaan in West, en gezeten op een rijwiel staken er ineens twee magere negerinnen vlak voor mijn wielen over. Zonder op- of omkijken, gewoon stuur naar links en gaan met ehh... (sorry) die banaan. Ar vol op de rem, nat asfalt maar een snelle reflex, gepaard met een dosis geluk voorkwamen dat ik de twee halfapen daadwerkelijk aanreed. Het scheelde denk ik twintig centimeter. Ik buzzte mijn raampje open en zei kalm dat ze volgende keer beter kon uitkijken alvorens haar tweewieler om te draaien, hetgeen mij op een mitrailleurvuur van geschreeuw en geblèr kwam te staan. Ik zuchtte, trok mijn handrem aan en stapte uit. Ik wees op de driehoekige witte markeringen die zij net waren overgestoken, vergezeld van een dikke witte streep. Luister eens, stelletje bonobo's, zei ik. Ik ben me er bewust van dat je in de jungle over het algemeen weinig haaien tegen zult komen. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat het ook in de Congo de bedoeling is dat je godverdomme stopt als je haaientanden en een witte streep voor je fucking wielen hebt, stom wijf.

Ik kwam er -nadat me opviel dat de ene van de twee trutten nauwelijks tanden in haar muil had- vrij snel achter dat elke vorm van communicatie tevergeefs zou zijn, dus ik stapte maar weer in mijn bolide, duwde de handrem naar beneden, en zoefte weer verder richting Winkelcentrum, waarbij Paul Weller en zijn Style Council me begeleidden met het prachtnummer Paris Match. Subiet een lucifer in je zwarte reet, mompelde ik tegen mijn achteruitkijkspiegel.

Bij de Dirk aangekomen, liep ik allereerst naar het prikbord-met-advertenties toe, gristte daar een envelop met mijn naam in meisjeshandschrift van de muur, en las met een glimlach van oor tot oor de inhoud. Wat een pret weer. In je zwarte reet, dacht ik weer, en ik bescheurde het haast van het lachen.
Schuddebuikend rekende ik voor twintig euro en dertig cent mijn boodschapjes af, en op de terugweg naar huis vroeg ik me af wat het verschil is tussen rozijnen en krenten. Normaal koop ik altijd rozijnen, maar vandaag besloot ik het roer radikaal om te gooien en een pak krenten aan te schaffen. Een mens moet niet bang zijn voor veranderingen, tenslotte.

Paul mijmerde samen met Dee C. Lee iets over ever changing moods en ik trapte het pedaal nog maar iets verder in. De kans dat je tot twee keer toe op één dag een drugsverslaafde negerin voor je wielen krijgt is statistisch nihil, maar een man mag toch hopen? Zonder al te veel vloeken kwam ik thuis aan, parkeerde in één vloeiende beweging op de parkeerplaats waar mijn buurman het liefst staat (ik vind hem een lul en doe alles om hem te irriteren. Zo bel ik regelmatig even bij hem aan, als ik naar mijn werk ga en langs het bellenbord loop, en ik vraag me af hoe lang het nog duurt voordat hij definitief doordraait van frustratie. Regelmatig zit ik met mijn Glock 37 in mijn handen, nadat ik het mechaniek heb geolied, en bedenk me hoe makkelijk het zou zijn bij hem aan te bellen en hem tweemaal door het hoofd te schieten van dichtbij. Hoe lang zou het duren voordat iemand hem mist? Dagen? Weken? Zou ik als verdachte worden aangemerkt? Nee, alleszins niet. Hij kent mij niet, en we hebben niets met elkaar te maken. Zou de recherche bij mij aanbellen? Ja, vast wel. Ik zie het voor me. Twee heren, een met een leren jasje en bakkebaarden, en een iets oudere met een rode fleecetrui. Of ik als buurman van het slachtoffer wellicht iets vreemds heb gehoord de laatste dagen? Ik? Nee, maar ik ben bijna nooit thuis. Vijanden? Hij? Kan me niet voorstellen, agent, het was zo'n aardige man. Zou ik er mee weg kunnen komen? Waarschijnlijk wel. Then again, de voorgenomen verhuizing naar een andere stad dan de mijne komt met rasse schreden dichterbij, dus waarom de goden verzoeken? Zal je net zien dat de lamlul het overleeft, na twee jaar uit zijn kunstmatige coma bijkomt, en mij alsnog als dader weet aan te wijzen, ruim nadat ik mijn biezen heb gepakt naar een dorp in het Gooi. Laat maar leven, die klootzak. Dat hij dagelijks een bijna-doodervaring heeft, realiseert hij zich niet.) en liep naar boven toe.

Daar gaf ik mijn twee tijgers ieder een achterpoot van een neushoorn, en bakte voor mezelf een struisvogelbiefstuk. Als toetje aten we uiteraard ijs, maar niet voordat iedereen was aangeschoven: de twee tandeloze negerinnen (die hadden wat moeite met de weg vinden, dus het duurde allemaal zo lang dat het ijs zachter was geworden dan ik wilde), het schooltuinenmeisje van de envelop bij Dirk, Paul Weller, Dee C. Lee, de twee rechercheurs en mijn buurman.

Ik schepte nog een tweede portie ijs voor mezelf op, en vanuit de keuken zag ik dat Paul Weller zijn telefoonnummer gaf aan een van de twee negerinnen.
Het beloofde een lange avond te worden.

Il fait chaud....

2007-07-18T18:11:00.000+02:00

Vanmiddag vernam ik dat de Duitse zenders ARD en ZDF per direkt stoppen met het live uitzenden van de Tour de France, wegens het nieuwe ophanden zijnde dopingschandaal, dit keer met Patrik Sinkewitz van T-Mobile als hoofdpersoon.
Overigens; dat ik godverdomme ooit nog een letter over de fucking Tour zou schrijven, de wonderen zijn de wereld nog altijd maar niet uit, maar dit terzijde.

Uiteraard heb ik ook hier weer een mening over.
Klasse.
Op zijn Duits uitgesproken, zoals stuntman Henk Mul dat zo fijn kon doen; Das war Klasse!
Eindelijk een toko die weigert mee te werken aan een verrot evenement, waarvan iedereen al jaren weet dat het zo corrupt is als de neten en dat driekwart van de deelnemers valsspeelt. Sure, er worden, zeker in Duitsland, miljoenen liefhebbers beroofd van hun entertainment. Maar door wie worden ze beroofd? Toch zeker niet door de publieke zenders? Prima initiatief van onze oosterburen, die maar weer eens aantonen over tien keer meer fatsoen en moraal te beschikken dan wij laaglanders. Dat dat in het verleden wel eens anders was, dat weet ik ook wel. We leven echter in het nu, althans de meesten van ons doen dat.

Uiteraard ken ik ook de apenlogica die veel renners hanteren: iedereen doet aan doping, en dat is oneerlijk. Om mezelf een kans te geven mee te kunnen met de rest, worden de aanvankelijk eerlijke sporters min of meer gedwongen ook op de dopingtrein te stappen.
Flikker toch een eind op, denk ik dan. Wat wil je liever, eerste worden met valsspelen, of een middenmoter met een schoon geweten? Heeft niets met het slechte karakter van de anderen te maken, maar met je eigen gebrek aan principes en trots.
Ten koste van wat wil je je doel bereiken? Trouwens, de renners van nu moeten als kind toch al hebben gehoord van de dopingschandalen van twintig, dertig jaar geleden? Als je er niet aan had willen meedoen, had je ook een andere tak van sport kunnen kiezen, zoals dammen of fierljeppen.

Vanzelfsprekend zendt de NOS gewoon nog alles uit, wij Nederlanders hebben geen principes. U vraagt, wij draaien. Hebben Amerikaanse vliegtuigen die in Duitsland willen landen last van een eeuwenoud Nederlands eikenbos, dan kappen we dat gewoon. Desnoods onrechtmatig. De Raad van State heeft beslist dat het illegaal was, en beroep ertegen is niet mogelijk. De bomen zijn al lang tot luciferhoutjes verwerkt, en het ministerie van VROM meent nog steeds dat ze rechtmatig en correct hebben gehandeld.

U vraagt, wij draaien. Het volk wil belazerd worden door de meest corrupte sport die er is, de NOS draait de beelden bijkans vierentwintig uur per dag af.
Dat is nou die VOC-mentaliteit waar Balkenende het over had.
Belazer de boel en kom er mee weg.

Het lijkt de laatste dagen een modeverschijnsel.

Il fait beau....

2007-07-16T18:25:00.000+02:00

Artikel 261 Wetboek van Strafrecht, Smaad(schrift)

1. Hij die opzettelijk iemands eer of goede naam aanrandt, door telastelegging van een bepaald feit, met het kennelijke doel om daaraan ruchtbaarheid te geven, wordt, als schuldig aan smaad, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden of geldboete van de derde categorie.

2. Indien dit geschiedt door middel van geschriften of afbeeldingen, verspreid, openlijke tentoongesteld of aangeslagen, of door geschriften waarvan de inhoud openlijk ten gehore wordt gebracht, wordt de dader, als schuldig aan smaadschrift, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.

3. Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goede trouw heeft kunnen aannemen dat het te last gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastelegging eiste.

Artikel 262 Wetboek van Strafrecht, Laster

1. Hij die het misdrijf van smaad of smaadschrift pleegt, wetende dat het te last gelegde feit in strijd met de waarheid is, wordt, als schuldig aan laster, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.

2. Ontzetting van de in artikel 28, eerste lid, onder 1° en 2°, vermelde rechten kan worden uitgesproken.

Artikel 285b Wetboek van Strafrecht, Belaging (stalking)

1. Hij die wederrechtelijk stelselmatig inbreuk maakt op eens anders persoonlijke levenssfeer met het oogmerk die ander te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden dan wel vrees aan te jagen, wordt als schuldig aan belaging, gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of een geldboete van de vierde categorie.

2. Vervolging vindt niet plaats dan op klacht van hem tegen wie het misdrijf is begaan.

Ik

2007-07-12T19:54:00.001+02:00

...ik kan heus wel acohol gebruiken zonder het gezellig te hebben, hoor...!!!

Zweven met je voeten op de grond

2007-07-10T18:56:00.001+02:00

De meeste mensen in mijn omgeving weten wel dat ik niet alleen maar die droogkloot ben met zijn botte humor en zijn down to earth attitude.

Ik sta wel degelijk open voor veel wat door anderen omschreven wordt als mystiek, of zweverig. Niet omdat ik in bepaalde dingen geloof, nee, ik weet sommige dingen gewoon zeker en ik -als pseudo-wetenschapper- denk dat het bekrompen is om alles te willen verklaren aan de hand van bewezen formules en wetenschappelijke bullshit. Sure, de wetenschap is een onmisbaar instrument bij onze vooruitgang, maar of die vooruitgang ons nou daadwerkelijk verder gebracht heeft, kun je je afvragen.

Een paar honderd jaar geleden nog maar, werd je als ketter ter dood veroordeeld als je beweerde dat de aarde rond was, of dat de zon niet om de aarde draaide maar andersom. Honderd jaar geleden was het nog haast ondekbaar dat we ooit zouden vliegen, maar een boer en een scheet later in de geschiedenis reizen we met honderden miljoenen tegelijk naar de andere kant van de wereld, en er zijn vliegtuigen die meer dan drie keer de geluidssnelheid kunnen halen. De theorieën van Einstein blijken deels niet te kloppen en niet alleen in deze eeuw willen we ons wijsmaken dat we nu echt alles wel weten. Heden ten dage kijken we terug op -pak hem beet- de Renaissance als een tijd van "ze moesten nog veel leren". Cellen en bacterieën kenden we nog niet, en dat je van vuil water ziek kon worden was nog niet eens doorgedrongen in de grote Europese steden.

Ik ben er van overtuigd dat we over vijfhonderd jaar met eenzelfde aandoenlijkheid terugkijken op de eenentwintigste eeuw. Toen dachten ze nog echt dat reïncarnatie niet bestond, hoor je ze haast al denken. Ik noem maar wat.

Bottom-line: we moeten niet denken dat we alles al weten, en we moeten net zo min denken dat datgene wat (nog) niet wetenschappelijk te duiden is, per definitie onmogelijk is. Net zo min als vijfhonderd jaar geleden.

Dat gezegd hebbende, geloof ik weer bar weinig van het meeste zweverige. Jomanda is een charlatan, de meeste self-proclaimed media zijn oplichters en astrologie is bullshit. Ik zeg: ik geloof het niet. Ik zeg niet: het is niet zo.

Vandaag kreeg ik een follow-up mailtje van een dame die ik heb leren kennen via een dating-site. Volgens die site ben ik met mijn geboortedatum nog weegschaal, terwijl ik gewoon schorpioen ben. Op het randje en afhankelijk van wie je raadpleegt (dat alleen al lijkt mij voldoende om astrologie met een hele dikke korrel zout te nemen), maar evengoed schorpioen. In een eerdere mail deed ze uit de doeken hoe slecht weegschaal en ram bijelkaar pasten, met haar broer en schoonzus als voorbeeld. Waarom die twee dan toch bijelkaar zijn, vergat ze te vermelden, maar op zich een boeiende kwestie. Ik verwittigde haar van het grensgeval called Arjen, en meldde haar dat ik stiekum een schorpioen ben.

Ze antwoordde, ondanks de hint van een vage klik die ik eerder dacht te voelen, dat ze ten eerste "niet begreep waarom ik eerst zei dat ik een weegschaal was", maar dat "ze zeiden" dat een schorpioen en een ram zo mogelijk nog minder matchen dan al het andere en dat een relatie er "dus" al nooit in zou zitten, hooguit vriendschap.

Ik heb haar even kort op de hoogte gebracht van triviale zaken als opvoeding, ervaring, omgevingsfactoren, genotype en fenotype en haar verder maar succes gewenst met het zoeken naar een matchend sterrenbeeld.

En dan zeggen ze dat ik kieskeurig ben.
Mijn hemel.

Als die tenminste bestààt, he....!!!

Geweldig genoten

2007-07-06T15:49:00.000+02:00

Die lul van een Noten met zijn kinderporno.
Onvoorstelbaar.

Even voor alle zekerheid: wat mij betreft mogen ze -en ik meen het, ik overdrijf niet of zo- iedereen die kinderporno voorhanden heeft, elke pedofiel en elke kinderlokker ter plekke kapotschieten. Ik zou het zelfs denk ik serieus zelf zonder een seconde twijfel of wroeging achteraf voltrekken.
Ik ben nog steeds geen papa, maar het is simpel. Wie mijn kind iets aandoet wat neigt naar sexuele handelingen, die maak ik dood. Daar ga ik met heel erg veel plezier en trots de bak voor in. Hoe lang zou je nou helemaal krijgen? En dan nog, je tijd in de gevangenis zal er een zijn waarin je door de echte criminelen als halfgod word behandeld, trust me. Als je ze vertelt dat je de verkrachter van je kind hebt doodgeschoten, ben je een held. En terecht. Punt.

Goed.
Terug naar die latente homo van een Noten.
Blabla, computer, bla, reparatie, kinderporno gevonden bla. Alles redelijk standaard en onvergeeflijk. Maar wat zag ik voor iets bizars in de berichtgeving staan van de week? Wat werd er als een soort halfslachtig kutverweer gegeven? Let op he... komtie.. hij raakte er niet eens opgewonden van

Mijn fucking god.
Oh, raakte je er niet eens opgewonden van? Nou, waar hebben we het dan over! Sorry voor het ongemak dan!
Tsja, ik sloeg mijn vriendin bont en blauw, maar ze hield nog steeds haar bek niet, dus ja...
Offehh... sure, ik reed 220 op de A2, maar ik was nog steeds te laat, dus waar hebben we het over?
Ik heb dat gezin inderdaad uitgemoord, dat klopt, maar eigenlijk vond ik het achteraf toch niet zo leuk als ik dacht, dus mag ik nu gaan?

Even één ding. Ik ben IT-er. Ik ben, ondanks dat, ook een man van de wereld. Ik heb mensen in mijn zeer dichte omgeving die werken bij toko's als de Nationale Recherche en ik weet echt wel iets. Kinderporno krijg je niet zomaar.
Iedereen kan mij te allen tijde overtuigen dat alle meuk op zijn PC daar per ongeluk kwam. Illegale software, wachtwoorden, keiharde anus-sex met paarden, alles, maar dan ook alles wil ik geloven. Je klikte op een link in je mail, en ineens stond het op je PC. Kan. Trust me. Dat kan. Maar godverdomde kiddie-porn is -letterlijk- moeilijker voorhanden te krijgen dan -pak hem beet- een vuurwapen. Ook letterlijk. Wil ik over een (ik roep wat) Walther P5 beschikken, dan kost me dat denk ik hooguit een week, misschien tien dagen en wat geld. No problem. Wil ik echter kinderporno op mijn pc hebben, dan moet ik eerst de juiste kanalen zien te vinden op internet. Dan moet ik daar dagen, weken, soms maanden vertrouwen winnen van de andere zieke geesten. Pas na een selectie die strenger is dan een sollicitatieronde bij de AIVD, kan je na weken en weken infiltreren misschien je eerste shit downloaden.

En dan komt die godverdommese klootzak Noten vertellen dat het zomaar aan kwam waaien en dat hij er godvergloeiende tyfus niet opgewonden van raakte?

Wat heeft die lul nou helemaal gekregen?
Honderdvijftig uur werkstraf in plaats van de geëiste tweehonderd uur. Omdat verspreiding niet bewezen was.

Help.

Ik dacht dat we de laatste jaren zo met normen en waarden om onze oren werden geflikkerd? Wat heb ik gemist? Waarom krijg je vier weekjes afwassen in een zorginstelling voor het hebben van de vunzigste bende die er bestaat? Waar ben ik???

Bah.

Niet opgewonden van.
Bah.

Zomer

2007-07-04T21:37:00.000+02:00

Misschien is het ook maar beter dat ze me negeert.
De kans was namelijk groot dat ik na een tweede date daadwerkelijk verliefd geworden zou zijn op haar.
En we weten allemaal waar dat in mijn geval toe leidt: niets dan hoofdpijn en gebroken harten en ellende. Steeds maar weer dat hopen tegen beter weten in, en steeds maar weer liever pijn gedaan worden dan de ander pijn doen.

Sure, het voelt kut.
En wat er nou ineens mis ging zal wellicht een schim van een raadsel blijven.
Godverdomme wat was ze mooi en wat moest ik stiekum giechelen om de onbedoeld leuke smoelen die ze trok als ze zich verbaasde over iets of hoe fel haar ogen ineens vuur spuwden toen ze een verhaal vertelde over een keer dat ze kwaad werd op een collega van haar. Haar gezicht sprak boekdelen, en al bij het naar huis gaan voelde ik dat het niet goed zat.

Ze smsde nog dat ze een leuke avond had gehad, maar ik las vooral wat er niet stond. Er stond niet dat ze me leuk vond, hoewel ik daarover in mijn welterusten-sms vrij duidelijk was.
Ik wist het bij het slapengaan al, maar toen de bevestiging de volgende dag per e-mail kwam, brak mijn hart evengoed een klein beetje.

Ze zegt dat ze maatjes wil blijven.
Ik denk dat ze dat niet meent.

Het doet pijn.
Ik mis haar nu al.

En zo gaat de zomer van 2007 een kopie worden van die van 2006.
Over een paar weken is De Padvindster jarig. Dan gaan we, net als vorig jaar, naar Bloemendaal om het te vieren. Kans dat ze bij me blijft slapen.
Op de bank, net als vorig jaar.
Ondertussen ben ik zelf net zo als zij, en ik haat mezelf daar vaak om.
Ik haat mezelf omdat ik een ander niet kwalijk kan nemen dat ze soms precies zo redeneren als ikzelf, en ik haat mezelf omdat ik net zo redeneer als die ander die ik niet begrijp. Die ik niet zeg te begrijpen.

Als ik haar niet begrijp, betekent dat namelijk dat ik mezelf niet begrijp, en dat komt hard aan.

Ach, wie weet snap ik ooit hoe het allemaal werkelijk inelkaar zit en ongetwijfeld is het dan te laat.

En zo worden we elk jaar ouder, maar nauwelijks wijzer.
Het stomme is.... het stomme is, dat ik het ergens nog koester ook, die hartenpijn. Ben ik nou echt zo masochistisch dat ik op een semi-onbewust niveau halsstarrig weiger gelukkig te worden? Of heb ik geleerd van het verleden en weet ik dat dingen nou eenmaal niet gaan zoals je wilt dat ze gaan als je al voelt dat ze niet gaan zoals je wilt dat ze gaan?
Of ben ik nou gewoon aan het zeiken?

Hoe dan ook, het mag godverdomme wel eens zomer worden.
Zeg dat ik het gezegd heb.

These are strange days, we're living in today...

2007-07-02T22:34:00.001+02:00

En dat is een waarheid als een koe.
Boeh!

Pijn en pret wisselen elkaar als vanouds af, zoals zomers voor Ar bedoeld zijn.
Het ene moment lig ik met buikpijn over de grond te rollen van de lol met vriendjes, dinnetjes of gewoon om mezelf, en een ander moment heb ik godverdomme een brok in mijn keel om een blauwtje wat ik gelopen heb, of om een heel zielig verhaal van een jongetje van 4 maanden oud wat overleden is aan een hartkwaal.

's Ochtends een kutgevoel omdat Dat Meisje zei dat ze toch liever vriendjes bleef (waarbij ze uiteraard wel zei dat ik lief ben), en stond het huilen me nader dan het lachen. Ik haat HSP op zulke momenten en dan zou ik willen dat ik normaal en stoer en flink was. Snif.
Maar 's avonds had ik evengoed megasuperdikkepret met Zazz en Rietje in de ArenA waar ik niet alleen mijn helden van Genesis heb mogen aanbidden gedurende drie uren, maar waar ik ook -dat is onderzocht- de grappigste van de 50.000 bezoekers was, met Rietje en Zazz op een gedeelde tweede plaats. Wat een pret, ik meen het godverdomme!

Goed. Dat is op zich niet zo heel bijzonder, maar wat ik echt wel grappig vind, is dat ik recentelijk niet alleen via Hyves in contact ben gekomen met een aantal oude bekenden van mijn lagere school (en een onbekende van diezelfde school, maar ergens hebben we zoooooo veel dezelfde kenissen en ideeën en humor dat het echt freaky begint te worden), maar sinds nog korter ook een hele kluwen maatjes en dinnetjes uit mijn puberteit! Ienieminie en haar broer, en haar broer is na twintig jaar nog steeds samen met hetzelfde meisje!!! Nou ja zeg! En niet alleen dat, ook andere dinnetjes van eind jaren tachtig kom ik ineens tegen: W, L en A zijn er ook! Op A was ik een tijdje best verliefd, met name haar ogen (die tic heb ik nog steeds, realiseerde ik me gelijk) deden me smelten. En nou blijkt ze om de hoek bij maatje J. te wonen in IJ! Nou ja zeg. Wat de hel is dit? Word ik links en rechts ineens teruggetrokken naar twintig jaar geleden!

Ik loop al jaren te roepen dat de 80's de leukste tijd van mijn leven waren, en vol heimwee denk ik terug aan those days.
Nu is het bijna of ik er weer middenin zit.

Godver, zou het een eerste teken van een fucking midlife crisis zijn?
En zou daar die wispelturigheid ook mee te maken hebben?
Soort van emotionele opvliegers of zo?
Mama? Help me eens?
Neeeehhh.... ben ik veel te jong voor nog, voor midlife-shit.
Eerst moet ik mijn puberteit nog zien te verwerken, maar ik zou niet weten hoe.
Ik wou dat ik weer achttien was en dat ik toen wist wat ik nu allemaal weet.... Dat ik terug in de tijd kon gaan, maar met de wijsheid van nu. Of misschien zou ik het daarmee wel alleen maar kapot maken, dat kan ook. Was het niet juist het gebrek aan wijsheid en kennis wat je puberjaren zo geweldig maakte? De totale onbevangenheid, waarvan je je pas twintig jaar later realiseert dat die er was? Want mijn god, wat dachten we dat we alles goed wisten.

Zou ik over twintig jaar met eenzelfde blik terugkijken op deze tijd?
Wellicht. Ik denk haast zeker wel, eigenlijk.
Wat kan je daar van leren (alleen die vraag al, toont mijn oudergeworden wijsheid aan :-), Ar?
Euhmm.... geniet van het nu?

Zou het godverdomme al die tijd zo simpel zijn geweest?
Gewoon: geniet van het nu?

Hadden ze al die tijd gelijk.....?

Kut....

Another time it might have been so different
oh if only we could do it all again
but now it's just another fading memory
out of focus, though the outline still remains

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
remember

Like the story that we wish was never ending
We know sometime we must reach the final page
still we carry on just pretending
that there'll always be one more day to go

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
so remember...

Another chance hello, another goodbye
and so many things we'll never see again
days of life that seemed so unimportant
they seem to matter but to count much later on

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
remember

Grrrr

2007-06-26T17:40:00.000+02:00

Soms zijn er mensen die tegen mij zeggen dat ze denken dat ik perfectionistisch ben.

Ze zeggen dat dan meestal op een toon, die doet klinken of het iets is waar je medelijden mee zou moeten hebben. Ar...je bent perfectionistisch he....alsof die persoon net zo goed had kunnen zeggen: Ar...je hebt een ernstige leverziekte he...?

Maargoed. Niet alleen denk ik dat perfectionisme juist een postitief iets is, maar tevens denk ik helemaal niet eens dat ik een perfectionist ben!
Ik wil alleen graag -nee, ik verlang het- dat mensen hun werk naar behoren doen. Dat is geen perfectionisme, dat is adequationisme!

Natuurlijk: waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Realisme is ook een deugd, en je kan en mag niet verwachten dat iedereen alles altijd foutloos doet. Zoals een perfectionist dat zou verwachten dus. Maar ik vind wel dat als je -om maar eens iets te noemen- maandelijks zorg draagt voor een correcte uitbetaling van je personeel, dat die bedragen gewoon moeten kloppen. Niet 'ongeveer' of 'afgerond', maar tot op de cent. Daar is niets irreeëls aan.

Echter, bij het bedrijf waar ik werk, schijnt dat iets te zijn waar je slechts op ken hopen, en niets meer.
Al sinds de eerste maand van dit jaar worden er elke maand fouten gemaakt. De ene keer krijg ik mijn consignatievergoeding (on-call geld) voor de helft uitbetaald, dan krijg ik mijn kilometervergoeding niet of te laat, en vorige maand heeft het mij maarliefst vijf telefoontjes en minstens zoveel e-mails gekost om de mensen van Human Resources eindelijk te overtuigen dat ik echt te weinig geld had ontvangen. Niet een paar tientjes, nee, uiteindelijk bleek het om ruim tweehonderd Euro in mijn nadeel te gaan.

Ieder ander had al dagen eerder opgegeven, en ik moet zeggen: ik was er erg dichtbij. Boekhouden is iets wat zo abstract is als magie voor mij, maar ik nam simpelweg geen genoegen met de gegeven uitleg. Niet omdat mijn berekening anders uitwees (ik zou niet weten hoe ik mijn netto maandsalaris moet uitrekenen), maar omdat ik in ieder geval wist dat de logica van de heer in Groningen kant noch wal raakte. De aanhouder won ook dit keer.

Is dat perfectionisme?

Vandaag kreeg opende ik de post op mijn werk, en daar zat mijn kilometervergoedings-formulier over afgelopen maand terug. Retour gestuurd vanuit Groningen, met een begeleidend formulier erbij, waaruit bleek dat ik "enkele reis woon-werk" verkeerd had ingevuld. Er stond een zes, en dat was met rode pen doorgestreept. In de plaats van de zes stond een drie. "Graag opnieuw indienen" stond eronder.

Ik zuchtte diep, nam een cappuccino en belde mijn goede vrienden in Groningen.

-Goedemogen, u spreekt met Arrrrjen uit Amsterdam. Even een kort vraagje. Klinkt misschien gek, zo op de vroege ochtend, maar misschien kunt u mij helpen. Is er in de afgelopen vier weken misschien een aardverschuiving geweest in dit deel van Nederland? Heb ik een tectonische deviatie gemist, wellicht?
-Pardon?
-Nou, kijk, het volgende. Volgens jullie woon ik ineens drie kilometer dichterbij mijn werk, en ik ben niet verhuisd, dus misschien is er iets anders gebeurd?

Na enig aandringen keek mijn vriend in Het Systeem, om te kijken wat ik fout deed. Want bij HR in Groningen gaat alles namelijk per definitie goed. Daar heb je die perfectionist uit Amsterdam weer aan de lijn. Help me.

-Ja, klopt, ik heb mei zelf gecorrigeerd, evenals de maanden februari, maart en april van dit jaar. Vandaar.
-Inderdaad vandaar. Vandaar dat ik over de vorige maanden geld tekort kwam, weet je nog? Maar vertel eens. Op basis waarvan denk jij dat ik ineens korter moet reizen?
-Nou, ik zie dat je verhuisd bent in februari van dit jaar.
-Oh ja joh? Gaaf! Waarheen dan precies?
-Evennnnn kijkennnn....tik tik tik.. ja hier staat het. Eerst woonde je in de M.B. straat te Amsterdam, en je bent gemuteerd naar...tik tik tik... ja.. de M.B. straat te Amsterd...heeej, dat is raar....
-Ja.
-Je bent niet verhuisd?
-Nope.
-Ook niet in 2005?
-Nope.
-Is er iets anders veranderd de laatste jaren in je woon-werk situatie?
-You tell me, jij werkt op HR, ik niet. Maar ik kan je vast verklappen dat ik sinds 1999 in de M.B. straat woon, en ik sinds april 2000 hier werk, toen jij denk ik nog op school zat.
-Ja, ik zie het al, in Het Systeem staat dat je drie kilometer van de G. weg woont, waar je werkt, dus vandaar.
-Apart. Het is namelijk zes kilometer. Always has been. Al zeven jaar.
-Ja, maar ik moet mij strikt houden aan....
-Ho. Even één ding duidelijk, voor we verder gaan. Wat er in welk systeem staat, vind ik echt niet relevant. De realiteit, dat is waarin ik leef, is dat ik, luister goed, zes kilometer van mijn werk woon. Dat rijd ik elke dag heen en terug. Twaalf kilometer per dag. Zes heen. Zes terug. In het echt. Dat is dus wat jullie mij moeten vergoeden. Punt. Systeem of geen systeem. En ik wil dat je alle maanden van het afgelopen jaar gaat herberekenen, dat ga ik ook doen, en dat je me elke cent die het van elkaar verschilt, komende maand gaat betalen. Het is namelijk mijn geld. Ik word er een beetje moe van dat ik letterlijk iedere maand met jullie moet bellen om correcties te laten aanbrengen op mijn salaris. Wat ik overigens ook frappant vind, is dat fouten altijd in ons nadeel worden gemaakt.
Dus hier is mijn plan: we hangen nu op, jij gaat het uitzoeken, en je belt me vandaag nog teurg om te zeggen dat ik gelijk heb, en volgende maand krijg ik het verschil erbij.

Een uur later belde de jongen mij op.
Komende maand krijg ik er een smak geld bij.
Dank u.
Is dat teveel gevraagd?

Moe van.
Heel erg moe van.

Waar ik werk?
Bij een Turkse slagerij wellicht? Een eenmanszaak in groente en fruit? Een startende ondernemer die het ook allemaal nog niet snapt?
Neuh. Ik werk bij een hele, hele, hele grote telecomtoko die vorig jaar nog is verkocht voor een kleine tweeëneenhalf miljard Euro. Jawel. Eind dit jaar zijn wij de allergrootste internetprovider van Nederland. Er werken een paar duizend mensen, verspreid over tientallen lokaties.

Is het perfectionistisch dat ik ergens stiekem verlang dat ik gewoon een kloppend bedrag op mijn girorekening krijg gestort?

Nee toch?

IJs eten met Stuntman Jack

2007-06-18T19:12:00.000+02:00

Als je met de auto naar het weeshuis rijdt, en je adopteert daar een kindje... moet je dan tijdens het wegrijden met je nieuwe kindje, al toeterend en zwaaiend naar de achtergebleven kindjes, een weesgegroetje zeggen?

Als je aan je Verkade-chocoladereep loopt te knabbelen op een zebrapad, en je laat hem op de grond vallen... op zich al erg genoeg... en er gaat dan iemand met zijn lompe voeten bovenop je choco staan, kun je dan zeggen "Hé daar, je staat op de valreep" ?

En als die persoon dat ziet, dat hij op dat zebrapad op jouw valreep staat... kan je dan niet eigenlijk ook zeggen dat die lompe gast op zijn strepen staat?
Nee, dat kan natuurlijk alleen maar als dat iemand is die voor de kost straatbelijningen aanlegt. En de kans dat zo iemand precies met zijn lompe poten op een net gevallen reep chocola staat, is statistisch nihil.

Never mind.

Afgelopen zaterdag was ik met Jason naar Death Proof geweest.
Fuck. Heerlijke film. Heel erg Tarantino weer. Bizarre en soms langdradige dialogen over eigenlijk niets, afgewisseld met scenes van extreem geweld. En hele grappige details zoals je van Quentin kan verwachten. Vanaf de eerste scène weet je zeker dat het verhaal zich afspeelt ergens halverwege de jaren '70: de auto's, de kleding, de haardracht, de muziek, de kleuren, alles wijst tot in het kleinste detail op die periode. Prachtig gedaan. Tot op een bepaald moment, ergens 30 minuten in het verhaal, een van de hoofdrolspeelsters haar cellphone pakt en een smsje stuurt naar haar lover. Heel bizar. Of dat er een referentie wordt gemaakt naar de hamburgertent "Big Kahuna Burger", een naam uit Pulp Fiction. Het allerleukste grapje vond ik zelf dat in het tweede deel van de film, er een andere cellphone overging, met als ringtone het melodietje van Kill Bill. Echt heel gaaf, kortom.

Minder gaaf was dat Jay en ik het aan de stok kregen met de twee meest opgefokte negerinnen die ik in jaren ben tegengekomen. Al tijdens de trailers zaten ze keihard te praten metelkaar, en in hun telefoons. De zaal was voor maar een kwart gevuld, dus iedereen zat dicht opelkaargepakt gezellig op de achterste paar rijen. De twee negerinnen op de allerachterste, en iedereen had duidelijk merkbaar last van ze.

Toen de film al een tijdje bezig was en hun lawaai niet minder werd, vroeg Jay in zijn beste Nederlands: "Kunnen jullie alsjeblieft je mond houden!!"
Kennelijk was zijn vette Engelse accent (Australisch eigenlijk) reden voor de twee om hem totaal niet serieus te nemen, ondanks zijn 1.90 meter lengte, kale kop, piercings en tattoos. Hij voelde zich -ik ken hem- overduidelijk gefrustreerd toen de twee in mitrailleurtempo allerlei scheldwoorden naar zijn kop smeten. Zo goed is zijn Nederlands nou ook weer niet. Deels uit medelijden, deels uit woede, zei ik de twee meiden dat hij evengoed gelijk had, en of ze hun gezamenlijke smoelen per direct wilden houden.

Je kent me: binnen no time was het een ordinaire scheldpartij. De bijdehandste van het stel zei "kom hem dichtdoen dan, kom hem dichtdoen dan", over haar smoel. Ik zei dat ik uit een ouderwets pricipe geen vrouwen sla, nooit, en dat dat hun geluk was. Affijn, tjoerie hier, pang pang daar, waarop ik iets zei over haar moeder en kanker en de dierentuin, en ik vroeg ze waarom ze toch zo hun best deden om koste wat kost alle vooroordelen die er bestaan over Surinamers hier ter plekke te gaan bevestigen.
Wederom zei die ene dat ik haar bek maar moest komen dichtdoen als ik er last van had. Ik stond op, liep haar richting op en zag heel even doodsangst in haar ogen. (ik ben heel lief schijnt het, maar het schijnt net zo goed dat als ik eenmaal echt geïrriteerd of kwaad ben, ik dan een haast psychopatische blik in mijn ogen krijg die beton doet krimpen). Ik liep echter niet naar haar (ik sla godverdomme geen vrouwen), maar naar de bewakingsmensen. Ik legde hen heel kort uit dat iedereen last had van twee super-asociale dames achterin en dat als het twee heren waren geweest, ik hun hulp zeker niet nodig had gehad. Kort verhaal lang: ze hielden hun smoel nadat ze mee naar buiten waren genomen.

Onderweg naar IJmuiden konden we redelijk gniffelen om het akkefietje, en bij Jay's huis aangekomen aten we met zijn allen ijs met slagroom. De negerin met de grote bek moest het hardst lachen van allemaal, de bewaker stikte haast in een stukje chocola, en toen Kurt Russell een keiharde scheet liet, kwam de aftiteling in beeld.

Daarna reed ik naar huis en viel in een diepe, diepe slaap.

Mijn god.

2007-05-31T12:10:00.000+02:00

pas op wat je doet, en je weet wat ik bedoel als ik je hier aanspreek!!!!

Dat is de volledige inhoud van een bericht wat ik op mijn Hyves-pagina kreeg vandaag.
De afzender is ene Marc Ganzeman, klaarblijkelijk de vriend van mijn ex-vriendin.
Nu is het zo dat het enige -noodgedwongen- contact wat ik met haar nog heb, het maandelijks mailen van haar telefoonrekening is, omdat haar abonnement op mijn naam staat. Dat is alles.

Later legde de lelijke kaalkop met de paranoide schizofrenie aan me uit dat "hij wist dat ik op haar Hyves-pagina probeerde in te breken".
Wat?
Inbreken op haar Hyves-pagina? Niet alleen zou ik niet weten waarom (echt niet! wat voegt dat toe? dat ik ehh..wat...? wat zou ik kunnen? waarom zou ik willen wat er dan mogelijk zou kunnen zijn? wat de hel??), maar ik zou godverdegodverdomme niet eens weten hoe!!!

Ik denk echt dat sommige mensen mijn skillzzzz iets te hoog inschatten. En mijn gekte trouwens ook. Mijn hemel, wat een eikel.

Maar het verontrustende is, dat ik denk dat mijn ex zelf dus ook denkt dat ik haar lastig val of stalk of whatever. Mijn god. Anderhalf jaar samengewoond met iemand, en dan blijkt ze je zo slecht te kennen. Het voelt haast of ik word beticht van aanranding of zo! Echt waar, het gevoel is vrij dubbel: de kankermongool Ganzeman met zijn lelijke inteeltsmoel mag ter plekke sterven met zijn beschuldigingen, dat is duidelijk. Maar Tiesje, mijn ex, die ik toch altijd redelijk hoog had staan in mijn Boek van Lieve Mensen is de weg kwijt lijkt het...... daar baal ik van. Hoe kan zij of all people mij aanzien voor zo iemand? Zij?????

Bah.
Bah.
Bah.

Sure, ik kan een klootzak zijn. Een Klootzak en een Asshole met hoofdletters.
Maar dan wel met open vizier en recht in je godverdomde smoel. Nooit achter je rug of op stiekeme wijze. Zoals de fucking waard is, vertrouwt ze haar godverdomde gasten. Ik haat het met elke vezel in mijn wezen als mensen me zo totaal verkeerd inschatten. Niet mensen op straat of in de tram of op het werk; die mensen kunnen me gestolen worden. Maar iemand met wie ik godverdomde lief en leed heb gedeeld en voor wie ik 24/7 klaar stond om haar te helpen? Zo iemand? Pffff...... fuck off met je stank voor dank, en denk niet dat ik ooit nog een halve seconde zal stilstaan bij ons verleden of koesteren wat we hadden. Je brommer staat vanavond bij het grof vuil (wie wil er een scooter? vannacht op te halen aan de xstraat ter hoogte van de dijk) en je oude boeken en shit gaan de container in. Plaatsmaken voor niets. Fuck off.

Marc, watch your moves, want ik heb niet het idee dat jij het beste is wat Ties is overkomen de laatste tijd. Alleen daarom al is het beter als je me niet leert kennen.
Watch your moves, dat is alles wat ik je zeg, Marc.

Lul.

If you choose not to decide...

2007-05-26T15:23:00.000+02:00

There are those who think that life has nothing left to chance,
A host of holy horrors to direct our aimless dance.

A planet of playthings,
We dance on the strings
Of powers we cannot perceive
"The stars aren't aligned,
Or the gods are malign..."
Blame is better to give than receive.

You can choose a ready guide in some celestial voice.
If you choose not to decide, you still have made a choice.
You can choose from phantom fears and kindness that can kill;
I will choose a path that's clear,

I will choose free will.

Ik hou niet van je

2007-05-23T17:30:00.000+02:00

Bokito.

Iedereen kent ondertussen de naam van onze zilvergerugde vriend uit Blijdorp.
Ik heb er een dubbel gevoel over. Da's niet zo raar, want er is een gezegde dat gaat als volgt: twee joden, drie meningen.

Tuurlijk, dat stomme wijf had hem niet moeten pesten en uitdagen en dat soort shit. Het rund verklaarde zelfs nadat ze gebeten was, nog aan de pers dat ze zo goed contact met hem had en dat als zij naar hem lachte, hij zelfs terug lachte

Mijn god.
Heeft dat mens Gorilla's in the mist nooit gezien of zo?
Apen lachen niet. Punt.
Als het lijkt of een aap -of een ander dier for that matter- naar je lacht, dan kan je beter maken dat je de fuck wegkomt. Een aap die 'lacht' is namelijk een aap die boos is. Voor een chimpansee zou je al in je broek moeten schijten, die zijn iets van twintig keer sterker dan mensen. Maar een godverdomde zilverrug? Man, die eten chimpansees voor hun ontbijt!
Mijn god. Hoe stompzinnig kun je zijn?

Then again, dat beest was in Duitsland al twee keer eerder uitgebroken, zo bleek al snel. Op zich knap om vanachter Duitse tralies te ontsnappen; mijn voorvaderen waren minder gelukkig op dat gebied, maar dit terzijde.
Wat mij dan meer verbaast, is dat dat beest nooit is veroordeeld hiervoor!
Ik bedoel, kom op! Stel een voorbeeld voor alle andere dieren in Blijdorp en Artis en Arnhem en Emmen en weet ik veel waar! Weer dat slappe Hollandse gedrag, het aanpakken met de fluwelen handschoen. Zelfs in de zaak-Bokito wordt alles weer aan zijn jeugd geweten: hij zou niet op de juiste manier zijn opgevoed, maar door mensen, en ja... da's vragen om problemen. Ze zouden dat beest voor straf moeten opsluiten achter dik glas en tralies!

Flikker op met je kutaap. Ik zag gister nog een kort filmpje wat een bezoeker had gemaakt. Je zag die gorilla kwaad allerlei trappetjes opklimmen, en toen hij bovenaan het platform stond, gooide hij allemaal houten tonnen naar beneden als een soort barricades. De mensen zaten met hun handen in het haar, totdat er een klein Italiaans mannetje met een rode overall en een blauwe blouse aangezet kwam, en met hem wist af te rekenen.
Het was allemaal erg spannend.

Waarom heet Donkey Kong eigenlijk Donkey Kong? Waar is die ezel dan? Waarom geen Monkey Kong? Al vijfentwintig jaar denk ik dat een of andere kutjapanner een spelfout heeft gemaakt, en het zo gelaten heeft. Ik heb trek in pizza. Ik ga Mario bellen. Mario Bros heet hij. Hij heeft botkanker, vandaar.

When you go
Would you have the guts to say
"I don't love you
Like I loved you
Yesterday"

Arie! Arieeeeeee!!!!!

2007-05-22T17:30:00.000+02:00

Weten jullie nog dat een jaar of anderhalf geleden die hele toestand met die dominomus aan de gang was? Dat ligt alweer ver in ons geheugen, maar ik zag zojuist dat er nog steeds mensen zijn die reageren op mijn blog wat ik destijds daarover heb geschreven.

Joop, dank je wel voor het herinneren dat Arie den Hertog een klootzak is. Mijn god, ik was het alweer helemaal vergeten, maar goed dat je me nog even helpt herinneren, kerel. Arie den Hertog dus, dat was de naam van de meneer die de mus heeft doodgeschoten omdat hij een paar dominosteentjes heeft omgestoten. Arie den Hertog.

Terug naar Joop en zijn commentaar. Wat schrijft hij zoal? "Als je nou zo veel tijd aan een dood musje besteed ben je gewoon zielig."
Aha.
Nederlandse taal was kennelijk niet je beste vak, Joop. Maar ik begrijp niet zo goed waar je heen wil met die zin. Dus jij vindt het raar en zielig als iemand "zoveel" tijd besteedt (let je even op de juiste schrijfwijze van de derde persoon enkelvoud, Joop, dan zet je jezelf niet zo voor lul, de volgende keer dat je komt huilen) aan een mus? Is het niet je stinkneef Arie geweest die er veel meer tijd in heeft gestoken? Die is helemaal van Lelystad naar Leeuwarden gereden, heeft de mus naar de hemel geholpen, en is weer helemaal teruggereden naar Lelystad , naar de Schoepenweg 24 waar hij werkt. Hoeveel tijd denk je dat daarin heeft gezeten, mijn vriend?

Verder zegt hij nog "maak je anders even boos over dingen als Irak ofzo? doe wat nuttigs? Hoeveel dieren worden er wel niet vermoord in Afrika en Azië? Zoals olifanten, tijgers e.d.?".

Eeeuuhhmmm.... wat? Boosmaken over Irak? Waarom? De Amerikanen maken daar duizenden arabieren dood. Waar zou ik me boos over moeten maken, precies? Wat is daar niet goed aan? Ik snap je even niet.
En hoeveel dieren worden er doodgemaakt in Afrika en Azië? Geen idee. Hoeveel dan? Olifanten en tijgers interesseren me echt geen ene reet. Oprotten met die beesten, ze stinken. Olifanten breken 's nachts in je slaapkamer in en komen dan je dromen stelen met hun grote slurven, wist je dat nog niet?

En tijgers zijn aanstellers. Punt. Hun naam lijkt veel te veel op reigers, maar ze doen er zelf geen ene moer aan om er fysiek ook maar bij in de buurt te komen. Ooit een tijger in de bomen zien zitten bij het Tropenmuseum? Of een tijger naast een sportvisser zien zitten wachten? Nou dan, flikker toch op met je tijgergezeik, man!

Tot slot komt vriend Joop met nog een erg nuttig tijdverdrijf: hij adviseert mij aan mijn penis te gaan likken. Het kutte is, dat ik dat niet kan. Echt, je weet niet half hoe ik daarvan baal, Joop. Maar wat dacht je ervan als jij eens hier kwam en eens lekker mijn reet kwam likken?

Overigens woont joop in de omgeving van Blaricum, en is hij helemaal geen neef van Arie den Hertog, zoals hij zelf zegt. Hij is namelijk via Google op mijn site gekomen, gezocht op "Ary den Hertog". Mijn god, Joop, wat ben je makkelijk op te sporen. Zal ik morgen je adres en telefoonnummer posten, of kom je eerst nog mijn reet likken?

Goede Vrijdag

2007-05-18T16:51:00.000+02:00

Sjesus Christus wat een stel idioten lopen er toch in dit land.
Niet dat ik vandaag nou iets bijzonders heb meegemaakt of zo, het is gewoon een kreet die je eigenlijk elke dag wel vol hernieuwde verbazing kan uitgillen.

Toen Tom-Tom, Ingo en ik uit het raam van ons kantoor keken, zagen we een soort werk-trein-achtig-ding staan van 6 wagons of zo, allemaal geel en met ingewikkelde constructies erop. Het leek zo uit de Technisch Lego-folder te komen, echt te ingewikkeld en erg overdreven allemaal. Ik opperde al dat het wellicht een mobiel espresso-apparaat was of een landbouwvoertuig (alleen even rails in je weiland aan laten leggen en klaar!). Ergens in het midden stond, tussen de overige Duitse waarschuwingsborden, in grote zwarte letters "Deutsche Plasser".

Tsja. Moet je dan echt nog iets over een Duitse helm gaan mompelen? Nee toch.

Dat was mijn werkdag.
Op de terugweg nog even bij de (Kokhals. Klootjesvolk. Ik wil naar huis)Kruidvat (of is het godverdomme Kruitvat?)geweest voor Red Bull en nicotineshit en lenzenshit en afvalshit en kattenshit, alwaar een stel allochtonen (je mag geen kutbuitenlanders zeggen, schijnt het) gewoon achter de toonbank aan flesjes parfum liep te ruiken. Heel normaal. Toen een kassamedewerkster ze wees op hun bijzondere gedrag (He halloooooo!!! Je MAG niet achter de toonbank!!!!) wees, reageerden ze nog verontwaardigd ook. Ik had zin om hun hersens in te slaan met een blikje kattenvoer maar ik kon me beheersen door een plots opkomende vlaag van medemenselijkheid. Of was het gewoon luiheid?

Toen ik terug was bij mijn bolide, stond er een huisvrouw in een klein zakjapannertje op de parkeerplek achter mijn auto, en ze vroeg of ik wegging. Waar lijkt het op, stom wicht? Dacht ik. Ik antwoordde bevestigend en ze vroeg of zij dan op mijn plekje mocht staan. Ik snapte haar niet. Mijn plekje? En waarom zou je daar niet mogen staan dan? En waarom sta je niet goed waar je nu staat? Echt waar, ik snapte er geen reet van. Ik drukte de tape van mijn nood-achterruit nog maar eens stevig aan, stapte in en reed weg, nog net een Turkse moeder met een kinderwagen ontwijkend. Tuurlijk, douw je buggy met je kindje maar voor je uit als je blind oversteekt, wat kan het je schelen? Een nieuwe is zo weer aanelkaargeneukt. Stom wijf. Overigens gebeurde dit (of gebeurde, eigenlijk gebeurde er al met al helemaal niets) niet ver van de plek waar ik in 1989 op mijn brommer ooit een Turkse vrouw blijvend invalide reed, doordat dat mokkel het nodig vond om zich plotseling, zonder op of om te kijken voor mijn brommer te gooien. Heel mijn voorvork naar de filistijnen, en benzine en olie liep uit alle hoeken en gaten van mijn racemonster. Een dik jaar later moest ik me voor de rechter verantwoorden, net op de dag dat ik mijn geschiedenisexamen had. In een vale 501, All-Stars en een t-shirt van The Cult's Sonic Temple album maakte ik vervolgens ruzie met de Officier van Justitie, de advocaat van mevrouw Olgun, mevrouw Olgun en haar vier zoons, en tenslotte de rechter zelf. Ik had nog precies een uur om naar school te gaan (gelukkig ook in Amsterdam-Zuid, om de hoek bij de Beethovenstraat) en mijn examen af te raffelen. Een acht komma vier. Steek die maar in je reet, kloterechtertje met je lelijke toupet en je rare schoenen.

Maar vandaag, achttien jaar later, miste ik dus op een haar na een ver familielid van die mevrouw. De Officier zou trots op me zijn geweest, ook ik word ouder en wijzer.

Aangekomen bij mijn appartement (flat klinkt zo retro en goedkoop. Ik heb me voorgenomen om die laatste maanden dat ik nog in de ghetto woon, het consequent over appartement te hebben in plaats van flat, teneinde nog enig cachet te geven aan mijn leefsituatie. Ik wil dood.), althans de laatste kruizing die ik passeer, zag ik twee (het is echt toeval, ik zweer het) Marokkanen op elk een fiets van rechts komen. Weliswaar reed ik op een voorrangsweg en braken ze bijkans hun banden op de hagelwitte haaientanden die voor hun bestemd waren, de ene wilde per sé laten zien dat hij de domste was van de twee en reed -na een aarzeling die hem eerst bijna volledig tot stilstand deed komen, waarna hij zich bedacht en alsnog staande op zijn trappers uit alle macht probeerde tijdig voor mijn bumper te komen om zodoende alsnog het hiernamaals eerder dan de bedoeling te mogen bezoeken- met zijn achterlijke smoel door, ik zag hem bijna denken "Die kasjkop sjtopt toch wel".

Niet dus. Dat wil zeggen, wel dus, maar pas nadat ik hem de weg had geblokkeerd en ik zag dat hij zijn Wibra-jeans volscheet met donkerbruine angstschijt. Door het open raam verklapte ik hem dat zijn moeder een hoer is, zijn vader varkentjes neukt en dat Allah een kinderlokker is en ik parkeerde achter mijn flat netjes in.
Ik drukte mijn achterruit nog maar eens stevig aan en nam de lift naar boven. Afvallen is allemaal leuk en aardig, maar als de lift voor mijn smoel staat, dan stap ik er in. Boven aangekomen viel, dankzij mijn aangeboren gevoel voor detail en speurzin, een aantal zaken vrijwel direkt op, zoals daar zijn een omgevallen plant, mijn dekbed in de woonkamer, twee opgedroogde plakken kattenkots op mijn Trendhopper-bankstel en een halve kilo potaarde in de gang.

Ik gaf drie tijgers eten: ieder een half blik met antilope, zebra en hele stukken gnoe, ruimde de bende op en begon te typen.
Waar zou ik het vandaag eens over gaan hebben? Welja, over het stel idioten in dit land, met name op de weg en in de winkel. En aldus volhardend was er al rap wederom een spannend avontuur ten einde gekomen en op het einde aten we met zijn allen Brusselse wafels met veel slagroom en we moesten allemaal heel erg lachen, die ene Marokkaanse jongen met zijn vieze onderbroek het hardst van allemaal.

Ik hou van jullie.

Neem me, neem me mee....

2007-05-15T19:22:00.000+02:00

Tot jij en ik de eerste zijn.

Wat me laatst al opviel, en nu ook weer, is dat ik de laatste maanden eigenlijk heel erg weinig (zeg maar gerust "niets". Nee zeg dan. Zeg het, godverdomme!)over mijn eigen gevoel opschrijf. Ik bedoel dan eigenlijk zoals ik dat bijvoorbeeld vorige zomer zo vaak deed, over de Padvindster en zo.

Betekent dat, dat ik op dat gebied weinig te zeiken heb?
Welnee! Integendeel. Mijn kop wordt van hot naar her geslingerd en weer terug en dan nog een rondje van de zaak en nog één om het af te leren.
Ik bedoel, qua emoties en dat soort shit, weet ik ook in 2007 van wanten. Het lijkt godverdomme trouwens of het alleen maar erger wordt ook, weet je dat?

Vroeger he, toen ik nog een knappe en slanke puber was en ik alle meisjes kon krijgen die ik wilde, dacht ik altijd dat het Later makkelijker zou worden. Paar keer je hart gebroken en je bent er aan gewend, zeg maar. Als je drie of vier keer iemand anders haar hart hebt gebroken, ben je er immuun voor, zoals een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog zijn eerste dode nooit meer vergeet, maar vanaf nummer tien praktisch emotieloos doorloopt. Welkom in mijn loopgraaf. Mijn voeten zijn zeiknat, er knagen ratten aan de lijken die naast me liggen en ik blijf schieten op de vijand.

Goed, die lijken staan natuurlijk symbool voor al diegenen die ik zelf heb weggeduwd, die natte voeten zijn nat door mijn eigen tranen en de vijand is niemand anders dan ikzelf, dat mag duidelijk zijn qua literair gelul, maar toch heet ik jullie allen van harte welkom. Pak een karabijn en doe of je thuis bent.
Sjeah right, alsof je thuis ook een Wereldoorlog hebt. Dat zou wel bizar zijn, als je er over nadenkt. Dat je thuis gewoon de Derde Wereldoorlog uitvecht, zonder dat de rest van de wereld daar erg in heeft. Zou ook best zonde zijn van alle moeite, waar worden de helden geëerd en wie herdenkt de gevallenen later? Je buren soms? Laat me godverdomme niet lachen. Mijn buren vechten hun eigen wereldoorlogen uit met de spoken uit hun eigen gedachten en de angsten uit hun eigen jeugd. Wat een gelul.
Voor die mensen die denken dat ik iets bedoel met bovenstaande vergelijkingen, kan ik alvast verklappen dat gelul is; ik houd ervan om dramatisch-literrair uit de hoek te komen, zodat andere -dus dommere- mensen denken dat ik er iets anders mee bedoel dan ik zeg, maar die mensen zijn niet voor niets dommer dan ik en dus verklap ik langs deze weg voor eens en voor altijd: Als ik iets anders zou bedoelen dan ik zeg, dan had ik het wel anders gezegd.

Dat gelul van tussen de regels doorlezen en andere bullshit moet maar eens ten einde komen deze zomer. Ik bedoel, wat bedoel ik ook al weer? Ik bedoel, welja, dat ik het ook niet weet.

Daar ga je weer, het moest niet mogen. Gewoon van voor af aan.

Vier Weken van Van Dik Hout is een rockplaat die je niet mag onderschatten. Daarvoor en daarna hebben ze nooit meer geklonken als toen, in 1995, toen ook hun toekomst nog aan hun voeten lag. Wat een gelul weer. Het is gewoon een lekkere plaat. Ik wil naar bed met die plaat. De liefde bedrijven met Van Dik Hout en aan ze vragen of ze mijn held willen zijn vanavond, vannacht. Nee dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Lijkt me geen reet aan. Ten eerste veel te druk, ten tweede het verkeerde geslacht. Ik val zelf meer op mensen met twee bolletjes van voren en een gleuf van onderen. Twee bolletjes, één aardbei en één citroen. Hoorntje heb ik zelf. Slecht.

Ik weet godverdomme niets zinnigs te schrijven, valt het op?
Aldus en zodoende brei ik er een einde aan. Maar niet voordat ik heb geconstateerd dat het bijwoord "aldus" ook in meervoud beschikbaar is, en dan wordt het Aldi. Van de supermarkt. Aldussen. Met je neus ertussen.

Gaan we nou eindelijk eens een keer kussen?

Welkom thuis

2007-05-08T21:19:00.000+02:00

Alle Marokkanen mogen dood.

Ar, lekker genuanceerd weer...alle Marokkanen, zeg je?
Ja, alle.
Maar je kent toch ook aardige, grappige en zelfs lieve Marokkanen? Hier, lul, dat ene mooie en lieve meisje uit het Noorden waar je mee gedate hebt, die is zo lief! En die twee, nee drie collega's van je, daar kan je het toch heel goed mee vinden zelfs? Praatje maken, beetje lachen en geinen, vroeger nog wel eens een peukie met ze paffen en lekker slap lullen, buiten. Mogen die dan ook dood???

Ja, die mogen ook dood.

Ik ben het namelijk een beetje zat om godverdomme altijd maar weer dat onderscheid te moeten maken, steeds maar te moeten nuanceren en steeds maar weer kaf en koren van elkaar gescheiden te moeten houden.
Laten ze dat zelf maar eens doen; duidelijk maken waar de grens tussen goed en slecht ligt. Waar waren de buurtvaders? Waar is de gesubsidieerde hulpverlening voor mij? Waar is de SP als je ze nodig hebt? Flikker toch op.

Voor de derde keer in een jaar tijd is er ingebroken in mijn auto. Dat wil zeggen: voor de derde keer in een auto die ik rijd. Niet alle keren was ik ook de daadwerkelijke eigenaar, maar voor de derde keer zat ik op bureau Allebéplein mijn gal te spuien tegen een éénstreper, en voor de derde keer zat ik koffie te drinken bij Carglass op de Deccaweg in Sloterdijk. En voor de derde keer zal ik over twee weken een brief in de bus krijgen dat het onderzoek is stopgezet wegens te weinig aanwijzingen die kunnen leiden naar de verdachten.

Het gebeurde vanmiddag, op klaarlichte dag in een straat waar mensen op hun balkon stonden en waar schilders aan het werk waren. Op enkele meters afstand. Mijn alarm ging meteen af; ik rende naar buiten en zag twee Marokkanen wegrennen met lege handen. Niemand deed iets, niemand riep iets, en ik was te laat beneden om hun hersens in te slaan met een honkbalknuppel.

De snotneus die mijn aangifte even later opnam zei tegen me: "Sja, meneer, je kunt het toch niet voorkomen hè...". Ik merkte op dat ik dat nog zo net niet wist, en dat ik dat bovendien een weinig constructieve houding vond voor een diender. Zo jong nog, slechts één streep op zijn mouw en dus nog in opleiding en dan al zo cynisch als de koning van Siam. Ach, neem het hem eens kwalijk, de arme ziel. De politie heeft hier in West al jaren geen ene reet meer te vertellen. Je zag hem haast denken: "even snel mijn opleiding afraffelen en dan snel verhuizen naar een korps in Twente of in Zeeland." Neem het hem godverdomme kwalijk, de klootzak.

Een overbuurman, een van de studenten die ik vaak heb vervloekt zag alles gebeuren en belde gelijk de politie. Ik sprak hem later, toen ik in mijn auto stapte om mijn ruit te laten vervangen, rende hij zijn huis uit om mij hiervan op de hoogte te stellen. Wat een aardige jongen was dat. Hij belde dus de politie en vertelde hun wat er net was gebeurd en hij had een signalement en een looprichting en was bereid een en ander te verklaren teneinde de opsporing te vergemakkelijken en in dezelfde klap te voldoen aan zijn verantwoordelijkheidsgevoel (voor de twintigers onder ons: dat is iets van vroeger, waar je opa of oma je wellicht nog iets over kan vertellen.) De dienstdoende telefoonlul van de gendarmerie vertelde hem dat dat toch geen zin had en dat hij het maar moest laten gaan.

So much voor godverdommese maatschappelijke betrokkenheid. Er wordt ingebroken in een auto, de daders lopen nog in de straat, je kan ze beschrijven en zelfs aanwijzen, maar de politie vindt het niet nodig om te komen. Zoek het maar uit.

Ik haat Marokkanen. Niet alle, maar de meeste. Niet omdat ik een racist ben, geenszins. Racisme is de leer die uitgaat van het minderwaardig zijn van bepaalde rassen aan andere rassen, waarbij meestal het Westerse ras beter zou zijn dan andere. Dat is onzin.
Sterker: ik vind dat een van de meest debiele en achterlijke vormen van in de maatschappij staan die je kan bedenken. Racisten zijn hele erge domme mensen.
Nog nooit heb ik iemand be- of veroordeeld om zijn of haar uiterlijk, ethnische afkomst of religie. Ik meen het. Ik bedoordeel mensen om hun daden en om waar ze voor staan.
Daarom haat ik de meeste Marokkanen.

Wat staat er ook alweer in de Koran over diefstal?

Taxi! Godver!

2007-04-20T14:57:00.000+02:00

Het vorige blog stond al een paar dagen klaar op gepubliceerd te worden, vandaar vandaag een dubbele aflevering, omdat jullie allemaal zo lief zijn geweest.
Lief is sowieso hoe ik me de laatste tijd voel. Of lief, lief, meer lieffig, als ode aan het kikkermeisje. Alleen zij weet wie ze is.

Uiteraard gaat die lieffigheid gepaard met minstens enkele woede-uitbarstingen per week, ik ben tenslotte wel Arrrrjen "kort lontje" van de Petteflet.
Eigenlijk ben ik dan misschien wel op mijn allergrappigst, bedacht ik me vandaag. Ik reed terug van enkele boodschappenlocaties, ook wel "winkel" genoemd in de volksmond, en in het parkeerstraatje achter mijn flat (note to self: noem het appartementencomplex en het klinkt alweer een stuk interessanter) stond een of andere lamzak met zijn Mercedestaxi midden op de weg geparkeerd bij zijn garagebox. Dat doet die lul vaker; dan is hij met zijn penis-verlengstuk bezig, maar dat moet dan zo asociaal mogelijk gebeuren uiteraard. Waarom rijd je anders Mercedes tenslotte? Geef mij maar een BMW, zeg ik. Kuch. Terzake. Ik kon zilveren haaitje er ternauwernood langspersen, en met een keer of zes in- en terugdraaien wist ik haar in het enige overgebleven parkeervak te moffelen, met dank aan Aso en zijn taxi. Hij stond daar overigens naast zijn auto te lullen met een -overduidelijk- andere taxichauffeur. Nou heb ik regelmatig mijn bek vol van Marokkanen, negers, joden, Turken en tandartsen, maar eigenlijk is er maar één volk wat daadwerkelijk uitgeroeid mag worden van mij, en dat zijn godverdomde taxichauffeurs.

Nadat ik was uitgestapt en met mijn boodschappentassen in mijn armpjes (ik ben een klein ventje, dus heb ook armpjes. Wel een Replay-spijkerbroek en een Nudie-shirt aan, evenals een nieuwe Ray-Ban zonnebril uit de zomercollectie van 2007 op mijn smoel en een paar grijsbeige All-Stars aan mijn voeten en een Dim-short aan mijn goddelijke billetjes) langs lelijke auto en lelijke mannen liep, complimenteerde ik de klootzak met zijn sociaal gevoel. "Klasse geparkeerd hoor. Heel netjes. Echt." zei ik tegen hem. Samen keken ze me aan alsof ze snot zagen branden. "Je kon er toch langs, of niet?" probeerde de domste van de twee. "Daar gaat het niet om. Je staat midden op de weg stil met je motor uit, te lullen met een kerel. Dat is asociaal en mensen moeten om je heenrijden. Het is -parkeerstraat of niet- gewoon Openbare Weg en daar mag je niet zomaar stilstaan." "Lul" vergat ik nog bijna te zeggen.

"Oh, maar ik zag niet dat je er zo moeilijk langskon" zei hij met een schijnheiligheid waar ik hartkloppingen in mijn hoofd van krijg. Ik voelde -ik zweer het- iets knappen in mijn hersens. "Oh nee?? Ohhhwww wacht, jullie zijn allebei blind! Dat wist ik niet! Mijn excuses voor mijn onbehouwen gedrag. Ik wist niet dat ik te maken had met twee blinde mensen. Maar stom van me. Taxichauffeurs he! Had het moeten weten. Sorry!"

Goed. Van het een kwam het ander en voor ik er erg in had, vergat ik tot tien te tellen en ontglipte mij een woordenstroom waarvan ik eigenlijk alleen nog een paar steekwoorden als kankermongool, strontlul, je tyfusmoer en kom hier dan, klootzak, dan krijg je een stamp voor je smoel weet terug te halen.
Eenmaal in de lift aangekomen schoot ik godverdomme in de lach om mezelf. Waar haal ik het weer vandaan. Blind, natuurlijk, sorry. Pfff...ontzettende eikel. Ha ha ha wat was dat weer een pret. Om de pret te vieren gaf ik mijn tijgers een extra neushoornbiefstuk en schonk voor mezelf een Cola Zero in, welke ik op mijn balkon achteroverklokte. Ik knipoogde naar een parkietenstel wat naar me zat te gluren vanuit hun boom. Piep, zei de ene. Ja, piep, wat je zegt, makker, dacht ik.
Mijn god, wat had ik trek in een sigaret. Of een borrel. Mijn zenuwen. Godverdomme, mijn zenuwen, ze doen het niet meer! Of wacht. Nee, er is niets mis mee, gelukkig, het leek maar zo. Ik was heel eventjes redelijk kalm en raakte bijkans in paniek van dat rare gevoel. Godverdomme, wat moet ik nou doen?

Wat moet ik doen met....met....wel, met mijn leven en dat soort dingen? Ik bedoel...ik bedoel help me nou toch godverdomme eens.
Wist je dat Roma achterstevoren Amor spelt? Ik wel.
Zal ik me morgenochtend eens flink afrukken? Ik ben -dat dient gezegd te worden- meer een ochtendrukker dan een avondrukker. Best raar eigenlijk, want ik ben verder echt heel erg een avondmens. Ook sex met een mens, zeg maar, dat doe ik ook het liefst 's avonds. Maar rukken doe je 's ochtends. Soms is het leven een vreemd iets. Ik ben rechtshandig, tweebenig en mijn primaire oog is mijn linker. Telefoneren doe ik weer bij voorkeur met mijn rechteroor, en nierstenen kweken het liefst met mijn linkernier. Stoppen met typen, daarentegen, doe ik met beide handen. Kijk maar:

Deze vuist op deze vuist

2007-04-17T19:56:00.000+02:00

Well these are strange days, we're living in today.
C'est la vie, I say.

Sjesus waren me dat even warme en weirde dagen.
Utrecht, Arnhem, Hilversum, Amsterdam, het zijn steden die vreemd volk voortbrengen.
Raar volk ook. Volk wat bij mij past.
Zaterdagavond, op de weg van Arrrr-nhem naar Amsterdam, wilde mijn kleine zilveren kogeltje even los gaan. Ikzelf had daar ook best behoefte aan na een paar in meerdere opzichten broeierige dagen, dus al snel reden we op topsnelheid over de A2 richting veiligheid. Onderweg zag Zilveren Vriendin een hele grote en snelle auto, het was een godverdomde Subaru Impreza, een van de stoerste monsters op wielen.
Er zaten twee grappige gasten in met petjes op, en van Veenendaal tot de Afslag Osdorp raceten we gebroederlijk links en rechts over het asfalt. Op een lege weg had Kogeltje uiteraard het loodje met gemak moeten leggen tegen Blauw Monster, maar dank zij de zaterdagavonddrukte hadden we met zijn allen de grootste pret. Misschien dat Henk van Justitie nog weer eens in de picture komt, want ik geloof dat ik ook op het 80-kilometerstuk op de A10 eventjes de 170 heb gehaald, waarbij ik heel misschien ook wel een paar auto's rechts heb ingehaald. Of ik, het was mijn autootje die er schik in had en ik zweer dat ik in de groenverlichte ramen van het World Fashion Centre kon zien dat ze tussen mijn motorkap en mijn voorbumper haar haaientanden blootlachte. Van Arnhem-noord naar Amsterdam-west deed ik een kwartier of drie. afgepeigerd stapte ik uit en gaf mijn twee tijgers elk een blik voer met hele stukken antilope en nam een koude douche.

Vandaag had ik het met een paar collega's over de zin en onzin van het kolven van de vrouwentiet, ik heb echt geen idee meer hoe we daarop zijn gekomen. Ongetwijfeld door een rare opmerking mijnerzijds. Hoe dan ook, één van mijn collega's vertelde dat hij de kolftechniek ooit eens op zijn zus had toegepast, in die zin dat hij haar tiet met een vacuumpomp ontdeed van de moedermelk.
Nou vind ik alles wat ook maar zijdelings is gerelateerd aan baby's zo ongeveer het smerigste wat er is, dus ik vraag me af hoe ik de komende dagen de slaap zal kunnen vatten. Kolven is in mijn belevingswereld per definitie al een smerig proces, maar als ik Collega in mijn mind's eye bezig zie met zijn zus, dan houdt het gewoon wel een beetje op voor me, ben ik bang. Ik haak dan gewoon af, zeg maar.
Volgens Collega was lag er "een medische reden aan ten grondslag", waarmee hij alles zomaar even van tafel dacht te kunnen vegen. Een godverdomde medische reden, me dunkt ja. Wat dacht je van totale krankzinnigheid? Gatverdamme. Welk geestelijk gezond mens laat haar eigen broertje met een vacuumpomp aan haar tiet zitten? Niemand, hoor je me. Niemand! Bah.

Overigens, als een miniatuurvrouw, of hoe moet je tegenwoordig op een politiek-correcte manier fucking dwergen aanspreken, maar als zo'n ehhhm liliputtersvrouw zeg maar, als die haar tiet kolft, is dat dan niet gewoon midgetkolf?

Vanmiddag kwam ik uit mijn werk (ja, ik werk voor de kost) en ik stond zowaar met Geil Italiaans Meisje in de lift, die op bezoek ging bij haar ouders die ergens hoger wonen dan ik. Mijn hemel wat een dom wicht. Ze klonk als een kruizing tussen dat eendje van de Pinokkio-tekenfilms van vroeger (heette dat beest niet Gina of zoiets?) en dat kleine mensje (midgetkolfkampioen) van Will and Grace. Zou die griet helium roken of zo, dat ze zo'n onmenselijk vreemd stemmetje heeft? Maar nog steeds een alleszins geile smoel, dat evengoed wel. Maar dom. Kortom: de perfecte vrouw. Niet waar, dat lieg ik. De perfecte vrouw moet nog geboren worden, of mij tenminste eens een keer opbellen om te zeggen dat ze er voor me is.

De gemiddelde mens heeft één tiet en een halve lul.
Wat ben ik blij dat ik niet gemiddeld ben.

Groene parkieten schijten net zo wit als meeuwen. Negers daarentegen, die schijten wel degelijk bruin. Wat zit de natuur toch wonderlijk in elkaar.

Er bestaan rubber penissen. Dat kan ik begrijpen. Als je behoefte hebt aan een penis, maar er is er geen voorhanden, dan grijp je naar een rubber penis. Of is het een rubberen penis? Maargoed. Evenzogoed bestaan er rubber kutten, rubber tieten, ja zelfs hele rubberen mensen bestaan er. Zo had je vroeger Rubberen Robbie, de koning van de flexibiliteit. Ik begrijp de behoefte aan dat soort zaken best redelijk, hoe ziek en pervers het ook allemaal moge zijn. Zolang je de tiet van je zus er buiten laat, is het eigenlijk nog best normaal ook zelfs.

Maar wat de hel is de deal dan met een rubber vuist?
Ik zweer je; je kan rubber vuisten kopen.
Nou ben ik een man van de wereld, weet zeg maar wat er te koop is en zo, en ja, er zijn mensen die houden van een vuist in hun anus danwel hun baarmoederhals. De één verzamelt postzegels, een ander speelt tuba en weer een ander stopt graag onderarmen in zijn darm. Zo hebben we allemaal tenslotte wat.
Maar.....één ding snap ik niet. Wanneer heb je zin in een vuist in je reet, maar heb je geen godverdommese vuist in de buurt ??? Ik bedoel: wat de hel voegt een rubber vuist in vredesnaam TOE aan deze wereld? Je kan hem tenslotte alleen maar gebruiken als jij of iemand anders hem vasthoudt! En als je iets kan vasthouden, kan je godvergloeiende godgodgodverdomme toch ook een fucking VUIST MAKEN!!!!!!!
Sjesus Christus, zeg....welke debiel heeft ooit gedacht "wat de wereld nodig heeft, is een voorraad rubber vuisten"?
En er zijn -ik zweer het je- nog mensen die erintrappen óók! Ja! Een rubber vuist! Dat is handig zeg! Voor als je zonder komt te zitten.

Tsss.

Brave

2007-04-05T21:40:00.000+02:00

Het maakt niet zo veel uit hoe ik me voel, somber, vrolijk, verdrietig, mak, zombie-achtig, opgewonden, geil of gewoon normaal en saai, maar er zijn van die stukjes muziek die altijd en overal hetzelfde gevoel in je oproepen, ongeacht de cerebrale toestand van je brein even daarvoor.

Zo (daar heb je hem weer) zorgt de gitaarsolo van Marillion's Born to Run me altijd een brok in mijn keel en moet ik me telkens weer fysiek inspannen om niet te gaan huilen. Ik heb geen herinnering aan dat lied, geen gebroken hart of een speciale periode of iets dergelijks. Geen label aan een verloren emotie van weleer. Nee, het zijn puur de geluidsgolven die dat doen. Ik vind dat als je dat kan, als je in staat bent mensen te roeren met je kunst, of het nou muziek is of schilderkunst of iets anders, maar als je dat kunt doen, dat je per definitie een held bent. Ik heb het dus niet over "dit was een hit toen mijn vriendinnetje het uitmaakte en dus voel ik me kut als ik het hoor", want dat doe je gewoon zelf. Nee, ik heb het over lachen om Hans Teeuwen als tafelheer van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door, ik heb het over het schilderij boven mijn bank van die symbool staat voor iets, en ik heb het over die vetklep van Marillion die mijn botten beroert. Helden en heldinnen en ik hou van ze.

Soms vraag ik me wel eens af wat ik nou eigenlijk leuk vind om te doen.
Dat zouden meer mensen zich vaker moeten afvragen, maar dat terzijde.
Ik vind het onder andere leuk om gitaar te spelen, om in de zomer door de bollenstreek te rijden, ik vind het leuk om in Bloemendaal te zijn met Spikey, ik vind het leuk om een DVD te huren met Zazz, ik vind het leuk om met de kinderen van die andere Sas te praten over kinderdingen, ik vind het leuk om met mijn katten op de bank te liggen, ik vind het leuk om door de zaterdagstad te rijden met mijn raampje open en stiekem te kijken naar die stomme rotstad waar ik nog steeds stiekum van hou, ik vind het leuk om te sjansen met dat Italiaanse meisje wat ik twee keer per jaar zie, ik vind het leuk om mezelf te zijn (maar even zo vaak haat ik het om mezelf te zijn), en ik vind het leuk om te weten dat ik zo vrij kan zijn als ik zelf zou willen.

Maar het allerleukst vind ik het eigenlijk als ik mensen laat lachen. Kan me niet schelen hoe. Of ik bedoel: kan me niet schelen op welke manier. Hoe, is wel degelijk belangrijk. Een glimlach is niet genoeg. Echt niet. Een grijns of grinnik is ondermaats. Nee, het allerleukst vind ik het als ik meerdere mensen tegelijk echt hardop kan laten lachen, schuddebuiken of huilen van de pret. Dan krijg ik het op mijn heupen. Dan schud ik de ene ter plekke verzonnen grap na de andere uit mijn mouw, en ben ik minstens zo grappig als een professionele stand-upper, ik zweer het.
Meestal gebeurt dit onder werktijd, buiten, waar anderen een sigaretje roken en ik niet meer. Dan zie ik ze denken "wat is die Ar toch grappig en ad-rem".
Als ik dan later naar huis ga, zie je ze bij wijze van spreken denken "Hoera, morgen is hij er weer. Kunnen we weer lachen. Wat een fijne vent is dat toch, een waarlijk puike kerel die de ene scherts na de andere grol weet te produceren ter aller vermaak" of zoiets.

's Avonds thuis, luister ik dan naar Marillion's Brave album en hoor Runaway, Goodbye to all that en The Great Escape en dan ben ik helemaal niet zo grappig en ad-rem. De lente houdt me in haar armen en ik leg mijn hoofd in haar schoot. Terwijl ze met haar handen zachtjes door mijn haar kroelt, worden mijn oogleden zwaarder en zwaarder en ten slotte val ik in slaap, de laatste akkoorden van Made Again faden weg in de schemerwereld tussen wakker zijn en slapen.

Morgen overdag moet ik weer grappig zijn, want stel dat ze me leren kennen.

Ode aan de lente

2007-04-04T21:04:00.000+02:00

Lente, kom dan.
Kom dan naar buiten en met me spelen, meisje van me.
Kom buiten spelen en hou me vast terwijl ik van je geniet en me voel zoals ik me het liefst voel.
Zorg dat ik niet alleen van jou geniet, maar ook van mezelf, puur doordat jij er bent, lieve Lente van me.
Je hebt je lieve gezichtje al een paar keer laten zien de laatste weken, en ik was blij je weer te zien.
Ik hou zoveel van je, woorden schieten tekort om te beschrijven wat je met me doet, mijn liefste. Hoe vaker ik je zie, hoe meer ik van je houd. Of nee: ik hou niet eens per sé meer van je, maar ik realiseer me waarschijnlijk gewoon steeds meer dat jij de enige ware bent voor me.

Mijn god, wat heb ik je gemist de laatste maanden. De eerste periode ging het wel. Ach, over een paar maanden is ze weer terug, denk je dan. Maar dan. December en januari, de twee draken die me elke keer weer bij mijn keel grijpen. God, wat haat ik ze. Minder dan voorheen, dat wel, maar het blijven twee monsters die ik het liefst voor eens en voor altijd versla. Maar ik heb jouw hulp daarbij nodig, lieffie. Jouw hulp en die van je net iets minder mooie, maar nog steeds bloedstollend prachtige oudere zus Zomer. Samen, wij drieën, samen zullen we Winter weten te verslaan. Voor eens en voor altijd uit mijn bestaan, en voor altijd gelukkig en vrolijk.

Lente, wat ben ik blij dat je vanaf volgende week definitief weer je lieve smoeltje in mijn leven komt bezorgen. Ik heb je gemist en ik laat je nooit meer gaan. Ik ga je koesteren en ik ga naar je staren zoals alleen ik naar je kan staren. Ik ga van je genieten en ik ga trots op je zijn en ik ga je vasthouden als ik slaap en ik ga gelukkig met je zijn.

Tot ik je uit het oog verlies en ik me niet realiseer wat ik heb gehad tot ik het ben kwijtgeraakt.
Zoals altijd.
Dan ga ik je missen.
Dan moet ik huilen omdat je er niet bent.
En dan hoop ik dat ik je ooit weer een keer zie, en net als ik dacht dat ik eigenlijk best wel zonder je kan, net op dat moment, steek jij je lieve en mooie smoeltje weer door mijn slaapkamerraam heen en beginnen we weer van voren af aan.

Ik heb je gemist en ik wou dat ik je nooit had leren kennen, mijn aller-aller-allerliefste schat. Zondag en maandag ga ik de hele dag van je genieten. Hou van me.

Katerdag

2007-03-31T13:58:00.000+02:00

Is het vandaag voor de verandering eens Nationale We Gaan Aardig en Lief Tegen Arrrrjen Doen-Dag, of zit de lente gewoon in de lucht en kom zelfs ik over als iemand die je niet meteen zijn hersens zou willen inslaan? Ik bedoel: Ik had sjans links en rechts, en mijn Italiaanse bovenbuurman gaf me zowaar een compliment over hoe ik eruitzag (ja wat let je dan, Guiseppe, en stuur die geile jongste dochter dan eens naar beneden, opdat ik haar sterretjes laat zien, makker.) Godver wat is dat een lekker wijf zeg. Ik weet alleen niet hoe ze heet en waar ze woont, alleen dat we al stiekum flirtten toen we nog pubertjes waren, en nu heel af en toe nog, waarbij heel af en toe staat voor alle keren per jaar dat we elkaar tegenkomen in lift, portaal of galerij. Bijna nooit, kortom.

En wat is het toch lekker als je na een dip van een halve winterdepressie weer in je high van je op-de-rand-balanceren-van-een-lente-manie verkeert. Of hoe zeg je dat. Winter kut, lente cool, zoiets. Ik heb zojuist dan ook twee tassen vol nieuwe kleertjes gekocht, in de hipste lente 2007-kleuren uiteraard, waarbij me toch weer opviel dat roze definitief zijn comeback lijkt te maken. Nou ben ik alleszins niet van het homosuele ras, maar ik geef toe dat roze mateloos geil staat bij mijn donkerbruine haar en ogen, vandaar dat ik aldus mede een roze t-shirt heb aangeschaft, voornamelijk om mijn tevens zoujuist gekochte lichtblauwe overhemd te complementeren. Ik zeg het nog maar eens; ik ben aan een promo-tour bezig om de kleuren roze en babyblauw tot de Kleuren Van Tweeduizendzeven te maken. Vooralsnog lijk ikzelf de enige die zich hier daadwerkelijk aan overgeeft, maar het dient gezegd dat mijn huiskamer er zelden zo vrolijk 50's-gekleurd heeft uitgezien.

Oh ik had ook weer megasjans van Leuk Turks Meisje van de groentewinkel op het dingesplein waarover ik al eens eerder vertelde. Godver, als ik toch eens tien jaar jonger en tien kilo slanker was. Let's get retarded. Oh, had ik nog niet gezegd dat ik Elephunk momenteel heb opstaan, het voorlaatste album van de Black Eyed Peas? En ben ik trouwens de enige Nederlander die die Stacey Ferguson aka Fergie gewoon wel een bloedlekker wijf vindt? Ik bedoel natuurlijk een mooie vrouw, mijn excuses voor mijn hormonale gedrag. Godverdomme wat zou ik dat mokkel eens graag aanduwen. Tegen de muur plakken. Laten paaldansen. Eh...een keer zoenen zou ik al leuk vinden. Of hand in hand lopen. Of anders gewoon dat ze een keertje iets tegen me zegt. Desnoods alleen maar naar me kijkt. Zonder in lachen uit te barsten dan. Of anders gewoon dat ik een CD van haar opzet. Dat lijkt me echt gaaf, dat je gewoon een CD zou kunnen draaien van Fergie bijvoorbeeld met het nummer Fergalicious erop. Ik denk dat ik dat zo dadelijk (als ik een Surinamer was, zou ik kunnen volstaan met het kortere en dus efficiëntere dalijk) daadwerkelijk ga ondernemen, nadat de CD van de door haar medebevolkte zwartogige ewrtjes is afgelopen.

Mijn tong doet drie dagen na de gehaktmolen-manoeuvre die ik met mijn lompe muil erop uitvoerde nog steeds godvergeten pijn als de gloeiende vinketering, weet je dat? Nee dat weet je niet, tenminste nu wel, want ik zei het net pas natuurlijk.

Oh, trouwens, kijk dan, ik stop zomaar! Kijk! Hop!

Krijtstreep

2007-03-27T21:22:00.000+02:00

Hoe kan het toch dat je soms 's ochtends merkt dat je dekbed een kwartslag gedraaid is? Wat de hel heb je in je slaap gedaan dan? Of zou het gewoon komen omdat je je dekbed een tijd lang zo stevig hebt vastgehouden dat alles behalve je dekbed is gedraaid door de ehh..zeg maar door het draaien van de aarde. Alles is gewoon netjes meegedraaid, behalve je dekbed. Dat zal het zijn.
Born to Run van Marillion is nog steeds zo mooi als ik een paar blogjes geleden wilde zeggen.

Vanmiddag heb ik godallejezus hard op mijn tong gebeten. Ik ben er op pijnlijke wijze achtergekomen dat ik niet tegelijk moet traplopen en kauwgum kauwen: daar komen subiet ongelukken van, in de vorm van een kies door mijn tong. Het doet nog steeds erg pijn en het ziet er uit of mijn tong in een gehaktmolen heeft gezeten.

Al kakkende bekeek ik, bijkomend van de tongpijn en het via natuurlijke weg laten wegvloeien van een portie andijviestamppot wat de tv-avond ons te brengen had. Van kolom naar kolom scannend bewogen mijn ogen zich over de pagina's 56 en 57 van de Varagids. Een paar gedachten maakten zich hierbij reflexief van mij meester; ik kon er eigenlijk niets aan doen:

Blik op de weg. Kijk uit en rijd er maar omheen dan.
Opgelicht? Weet ik veel! Vraag je mij dat? Waarom een vraagteken?
De rijdende rechter. Gelukkig is die gewaarschuwd voor een blik op de weg.
Man bijt hond. Nou en?
Het elfde uur. Om kwart over negen. God kun je niet vertrouwen.
Het verhaal van god. Tsja. Kunnen we kort over zijn; die bestaat niet.
Wie wordt de man van Froukje? Wederom: weet ik veel! Laat me met rust!
Bouwval gezocht. Heb ik twaalf jaar mee samengewoond.
Mijn tent is top. Gaat dat over ochtenderecties?
Extreme home makeover. Oh ik dacht Extreme Homomakeover. Sorry.
Desperate Housewives. Oh ja? Laat ze godverdomme hierkomen dan. Sloeries.

Ik veegde mijn reet af, waste mijn handen met Unicura Sensitive en dacht terug aan het telefoongesprek van gisterochtend met Henk van Het Ministerie van Justitie. Wat een arrogant stuk vreten die "er niet van gediend was dat ik hem tutoyeerde". Tsja, dat krijg je als je weigert je achternaam te geven, en je denkt jezelf te identificeren met slechts een "Henk". Dan ben je een Henk en geen meneer en zeker geen u. Klootzak. Ik weet zeker dat ik Henk's eerste beller was om vijf over negen op maandagochtend, en ik weet ook bijna zeker dat hij na een half uur een trillende onderlip had van mijn ad-remmerigheid en gevatheid en blijk van totale minachting. Hij wist dat ik dat vond, want halverwege het gesprek vertelde ik hem: "Henk, ik heb totale minachting voor je. Niet voor wat je doet of voor wie je vertegenwoordigt, maar simpelweg om wie je zelf bent en hoe jij mij behandelt." Ik hoop dat Henk Van Justitie zich onderweg naar huis heeft doodgereden tegen een boom. Ik meen het.

Ook hoop ik dat Saskia Bakker van Nuon NV zich tegen diezelfde boom heeft doodgereden, puur omdat zij dacht dat ik een mongool was en door deze inschattingsfout een vloek over haar en haar nazaten heeft opgeroepen die haar zal berouwen. Of nee, vergeet dat doodrijden tegen die boom, het is tenslotte een vrouw. Nee, ik vervloek haar in die zin dat ze vanaf volgende maand plotsklaps overmatige haargroei gaat vertonen in haar gezicht, op een wijze waar wijlen Bueno de Mesquita met terugwerkende kracht slechts vol afgunst naar had kunnen gluren. En dan alsnog tegen een willekeurige boom aanrijden, waarom ook godverdomme niet?

Ook merk ik trouwens dat mijn beider exen de laatste maanden opvallend veel minder contact met me zoeken, zouden ze dat onderling hebben besloten? Of collectief alsnog hebben gedacht: "Die hele Arrrr kan me eigenlijk gestolen worden, dat hij mijn kloten kust en doodvalt?" Jawel, mijn beider exen waren geheel toevallig in het bezit van een stel kloten waar wijlen Chiel Montagne slechts met een blik van walgen naar had kunnen gluren vanachter zijn snor. Stier Herman kon slechts diep buigen voor het formaat testikels wat de Tandartsenneuker tussen haar dijen had hangen, en niet geheel onterecht. Ik hoop dat ze met haar bovengebit over het asfalt van de Overtoom schuurt, daarbij een krijtspoor van minstens anderhalve meter achterlatend ter hoogte van vlakbij de kruising met de Constantijn Huygensstraat. Of wacht, dat is al gebeurd, ik zit hier in een dejà-vu van een vervloeking. Of ik bedoel: heb ik deze dejà-vu niet al eens eerder gehad, of was dat iemand anders?

Godver, de tongpijn wordt er onder het kauwen van een Nicotinellkauwgumpje met dropsmaak niet minder op. Misschien moet ik het kauwen van Nicotinellkauwgumpjes sowieso maar eens op gaan geven; het is tenslotte al sinds Oud en Nieuw dat ik niet meer gerookt heb, en aangezien ik alleszins geen homo ben, besluit ik ter plekke dat het maar eens afgelopen moet zijn met de nicotineopname in haar geheel. Oprotten met die bende, of zoals De Padvindster zou zeggen: opbokken ermee. Zij heeft makkelijk lullen, want die paft gestaag door met haar smoel. Opbokken ermee.

Opbokken ook met deze blog, want ik ga even een nieuwe pleister op mijn tong plakken. Zij die gaan plakken groeten u, en de hartelijke knuffels van The Bison Kid. Ik hou van jullie.

Voetbal

2007-03-20T21:42:00.000+01:00

Soms he....soms vind ik het niet zo heel erg leuk om mij te zijn.
Niet dat ik nou gelijk denk van "ik wil dood" en "wat is het leven toch zwaar" en dat soort bullshit, want dat is voor homo´s, maar meer in de zin van: God, jij lamzak dat je bent, had je het niet ietsje makkelijker kunnen maken? Ik bedoel, wat heb ik je godverdomme ooit aangedaan? Ik geloof niet eens in je, dus hoeveel last kun je helemaal van me hebben? Sure, ik was in een vorig leven een klootzak in Vietnam, maar ik heb toch gezegd dat het me speet, en het spreekt toch op zijn minst in mijn voordeel dat ik me liet meeslepen door de omstandigheden en dat soort shit? Ik doe mijn best toch, met mijn donaties aan de Kankerbestrijding (ik dacht eigenlijk dat dat een stichting was die het mopperen aan banden probeerde te leggen), Stichting Aap (voor de negertjes in de Congo) en de Orde van de Hospitaalbroeders? (een stel katholieken wat geld met bakken tegelijk brengt naar de Hottentotten, die zich aan mijn voordeur liet vertegenwoordigen door een ingeburgerde Marokkaan, aan de vooravond van een blind date met een Marokkaanse prinses, dat kon geen toeval zijn! Gelijk lid geworden, al was het maar ter compensatie van....van weet ik veel wat ik die kutmarokkanen en katholieke Christenhonden ooit heb aangedaan.)

Maar ik dwaal af.
Story of my life. Ik dwaal af. Dat staat er ook op mijn visitekaartje: Arrrrjen, afdeling mezus en mezo, bedrijf dinges (iets met een apenstaartje staat er in het logo), functie: "afdwaler". Nee, dat verzin ik natuurlijk ter plekke, gek. Natuurlijk staat dat er niet. Er staat importeur van groene stoplichten en bouwer van luchtkastelen. Maar terzake, ik geloof dat er werkelijk geen week voorbij gaat of ik heb links of rechts wel een soort van misverstand met deze of gene of vice versa danwel andersom. Godver.
Natuurlijk weet ik het altijd wel weer zo te draaien dat diegene aan de andere kant van het argument weer het een en ander heeft om na te denken qua spiegel en zelfreflectie, desnoods om zijn of haar oren gemept door middel van een oude koe met zand erover, maar toch weet ik diep van binnen dat in negentig procent, maak daar gerust eenennegentig procent van, van de gevallen natuurlijk gewoon zelf keihard verantwoordelijk ben voor mijn eigen blues.

Ik denk dat dat ook een van de minimale vereisten is van een beetje knappe blues: dat je heel de shit gewoon in de grond aan jezelf te wijten hebt. Als de shit van buiten komt en je er zelf echt geen reet aan kan doen, dan is het niet echt blues. Meer een soort....Blues Light, zeg maar. Blues voor blanken. Nou ben ik van buiten natuurlijk wel witter dan Casper het milieuvriendelijke spookje, maar van binnen ben ik een echte jood. En geen volk wat dichter bij de negers komt dan de joden, vraag het maar aan wijlen Sammy Davis Jr. Wat is mijn punt eigenlijk weer eens? Ja, natuurlijk dat ik volgens mij constant op zoek ben naar shit om over te zeiken, en als ik die shit niet zo snel voorhanden heb, dan creeër ik haar gewoon zelf ter plekke. Daar zijn wij negers immers heel goed in.

Over immers gesproken: hebben jullie Hans Teeuwen afgelopen zondag gezien in het Oosterpark bij de onthulling van het monument ter nagedachtenis aan Theo van Gogh? Wat heb ik geglimlacht. Glimgelachen. "Met dank aan Mohammed Bouyeri, zonder wie dit alles niet mogelijk zou zijn geweest" Heerlijk. Net zoiets als dat ik vorige week Adolf Hitler de stichter van de staat Israel noemde, maar dan wel leuk, zeg maar.

Ik mis dat ene meisje. Nee, niet die. Die andere. Die ehh....mijn maatje, dacht ik.
Er is iets misgegaan onderweg naar iets, en we hebben geen contact meer sinds een paar weken en ik mis haar erg. Ik heb haar kortgeleden nog iets geschreven maar ze heeft terecht niet gereageerd maar dat doet me eigenlijk en stiekem best pijn en ik weet niet waarom, of eigenlijk weet ik het natuurlijk wel maar ik krijg het mijn bek niet uit omdat ik een schijtbak ben die zelf zijn eigen shit creeërt als de dingen teveel voor de wind lijken te gaan, dus ik heb sorry moeten zeggen maar dit keer tevergeefs en dat doet, zoals ik al zei, godverdomme zeer als ik erover nadenk. De eerste en laatste keer dat ik haar zag, dacht ik dat het alleen de eerste keer was en helemaal niet de laatste keer maar ik heb de wereld zo weten te draaien dat het wellicht toch de laatste keer was en ik wou dat ik een kikker was en dat ik de hele dag alleen maar blerep, blerep, blerep hoefde te denken en dat ik gewoon alleen maar hoefde te zitten wachten tot iemand ofwel me tot een prins kwam zoenen, ofwel iemand met een grote jeep over me heen kwam rijden om mijn eigen shit voor eens en voor altijd op te ruimen.

Maar zal je net zien; een lul als ik zal wel weer honderdentwee jaar oud worden en godverdomme nog gelukkig gaan worden in de tweede helft, na een donderpreek van de trainer in de rust.

Ik kijk op het scorebord. Arjen staat met 1-0 achter, maar met nog maar een paar jaar te gaan tot de rust, sleep ik me de eerste helft door. Gewisseld worden kan niet meer.

Meow

2007-03-15T19:51:00.001+01:00

Godver.

Gister had ik een heel verhaal neergetypt waarin ik zoals zovaak mijn halve ziel blootgaf aan totaal onbekenden, maar ergens is er iets misgegaan.
Trouwens, ik realiseer me dat dat een perfect grafschrift voor mij zou zijn als mijn onsterfelijkheid toch alleen maar tussen mijn oren zou blijken te zitten over honderd jaar. Hier rust Arjen. Ergens is er iets misgegaan.
Verder hou ik er mijn smoel over, want ik ben bang voor de dood, ik haat het, ik word er verdrietig van en ik vind het gewoon onacceptabel.

Het idee alleen al dat ik...nee ik zou mijn smoel erover houden.
Maargoed, dat hele verhaal van gisteren zal ik op de voor mij zo karakteristieke wijze proberen samen te vatten, dat wil zeggen, de samenvatting zal vermoedelijk net zo lang duren als het hele verhaal zelf. Ik kan gewoon een werkdag in real time navertellen. Maargoed, ehm, ter zake aldus.

Het ging er in het kort over, dat ik niets te klagen mag hebben, dat het me redelijk voor de wind gaat op meerdere gebieden (vriendschap, gezondheid, financieel, toekomst en dat soort onzin), maar dat ik evengoed gister tranen in mijn ogen kreeg van Born to Run van Marillion, en dat je hun Born to Run nooit mag verwarren met het gelijknamige nummer van die andere held van mij uit New Jersey met de achternaam Springsteen. En dat ik in het algemeen gewoon een jankbek ben en gewoon algeheel bang ben voor ongeveer alles.

Ik weet; het klinkt nu allemaal een stuk minder zielig en hartverscheurend als gisteren, maar ik voel me dan ook inmiddels ook anders, dus vandaar en zo. Maar het feit blijft dat ik als de dood ben voor alles wat nog komen gaat: pijn krijgen van vrouwen (meisjes) en nog erger: vrouwen (meisjes) pijn doen door mijn stomme gedrag en mijn karakter in het algemeen, het heen zien gaan van papa en mama en Viv en Frenk en het sluiten en weer verbreken van vriendschappen voor het leven, het realiseren dat ik -hoe zeer ik ook mijn best doe om het tegendeel te beweren- toch eigenlijk een ontzettende eikel ben met rare ideeën, halve wanen, aanleg voor depressies, psychosen, verslavingen, angsten, kortom: iemand die ik eigenlijk liever niet zo heel erg had willen zijn, maar ik zal het er

Kijk en dat bedoel ik....post ik mijn godverdomde blog hier, mist er bij controle gewoon de helft. Zo'n week is het dus...sjesus....ik had hier nog wat staan over Arnhem, Maastricht, een kat die ik te logeren krijg en dat het allemaal wel meevalt, maar het is me godverdegodvergloeiende godver gewoon niet gegund om hier een fatsoenlijk ogend blog neer te flikkeren.

Ik ga nu naar Jason in IJmuiden om dat stinkbeest op te halen, en ik hoop voor hem dat hij zich zal gedragen als zijn papa en mama in Denemarken zijn. Als hij me bijt, bijt ik terug.

Ik hou van jullie, godverdomme.

It's not easy being green

2007-03-06T19:14:00.000+01:00

In the after-silence fighting leaves behind
I try to think it over
But my mind's gone blind
I lost the right to argue somewhere down the line
I had to tell
She told me to
Go to Hell
And here I am

In the gaping hole
Home truths tear in a home
Married to this hurting
I know it's all my fault

Who can tell
Looks like we have
A house to sell

Now she'll never know
What anyone could tell her
Now she'll never know
What anyone can see
Now she won't believe me
Ever again, completely

Now I hang around
Feet back on the ground
I just can't stand
I just can't stand

Now she'll Never know
What anyone could tell her
Now she'll never know
What anyone can see
Now she won't believe me
Ever again, completely
Now she'll never know
Or ever dream
How much she means to me

Mama.....

2007-03-01T20:54:00.000+01:00

Men oh men.
Is het de ene toko niet waar je gek van wordt, dan is het de andere wel.
Toen ik vorig jaar mijn eerste motorrijtuigenbelastingaanslag (scrabble!) kreeg, stond er een totaal verkeerd rekeningnummer op de acceptgiro vermeld. Geen idee hoe ze daar aan kwamen, het grappige was wel dat het een oud nummer van mezelf was, maar wat ik al jaren niet meer gebruik.

Even een telefoontje om het recht te zetten en Bob's your uncle, zou je zeggen.
Niet in dit land.
Maanden van bellen -want nog steeds het verkeerde nummer- later, kreeg ik eindelijk, ergens in november, de eerste acceptgiro met mijn echte gironummer erop. Joechei! Ik vroeg of ze ook een nieuwe acceptgiro konden sturen met alle openstaande eerdere bedragen, zodat ik alles in één ruk zou overmaken. Gedaan, was een flink bedragje inmiddels, maar netjes overgemaakt vorig jaar ergens. Bob's your uncle, zou je zeggen.
Niet in dit land.

Vandaag kwam ik thuis, en daar lag een blauwe envelop. Vreemd, ik heb alles zover ik weet allang betaald, en bovendien net afgelopen week mijn aanslag voor maart gekregen, dus een herinnering lijkt me ook vreemd. Ik opende het blauwe geval, en oei oei oei een Dwangbevel In naam der Koningin voor het bedrag van 76 Euro, aangevuld met allerlei kosten, totaal 116 Euro precies.

Ai. Auw. Grom. Maargoed, goedgeluimd als ik vandaag was, besloot ik verder niet te zeiken en te kijken naar alle bedragen die ik tot nu toe voor Kaatje had overgemaakt. Godver, het lijkt te kloppen. Twee termijnen gemist. In september.
Goed, nooit een herinnering, laat staan een aanmaning gehad, dus om als eerste herinnering na een half jaar ineens een dwangbevel te sturen vind ik zelf wat cru, maar allez....ik ben de beroerdste niet, zwem in het geld en heb geen zin in nog meer hoofdpijn dan ik al heb, dus fuck it! Ik maak de hele bende gewoon over en laat ze verder lekker de tering krijgen. Principes zijn oke, zolang je er maar geen koppijn van krijgt, zeg ik altijd.

"U kunt het verschuldigde bedrag overmaken met de acceptgiro die u eerder van de Belastingdienst ontvangen heeft" staat er achterop.
Euh....welke acceptgiro....? En dan nog...dan zou er een verkeerd rekeningnummer opgestaan hebben, en een verkeerd bedrag (namelijk zonder de kosten van het dwangbevel) dus is het sowieso useless. Eens verder lezen...
"Als u de acceptgiro niet meer heeft, kunt u het bedrag overmaken op rekeningnummer 2445588 van de Belastingdienst. Vermeld dan altijd het aanslagnummer van de betreffende belastingaanslag".
Ok, dan doen we dat. Bob's your Uncle.
Niet in dit land.

Ik log in op MijnPostbank, vul de gegevens in, en als opmeriking -zoals gezegd- het aanslagnummer. Klik, klik en "deze overboeking vereist een betalingskenmerk. Het betalingskenmerk vindt u op de acceptgiro"
Zucht. Betalingskenmerk. Mijn god. Brief nog een keer van A tot Z doorgelezen, geen betalingskenmerk. Weet je wat? Ik vul als betalingskenmerk het aanslagnummer in! Dat bedoelen ze natuurlijk! Klik, klik. Fout betalingskenmerk.
Zucht.

Belastingtelefoon bellen.
De wachttijd bedraagt tussen de vijf en zeven minuten.
Twintig minuten later iemand aan de telefoon.
Ik zeg, met mijn vriendelijkste telefoonstem "Goedenavond mevrouw, ik wil graag, of wil, moet, een bedrag overmaken naar aanleiding van een dwangbevel van mevrouw Beatrix, maar ik moet een betalingskenmerk invullen wat ik nergens kan vinden. Een acceptgiro heb ik namelijk nooit gehad, dus kunt u voor mij aan de hand van mijn SOFInummer een betalingskenmerk geven alstublieft?" Nice one, dick head.

"Dan ga ik u toch even doorverbinden met de afdeling Betalingen, want ik vind het wel heel raar dat u nooit een acceptgiro heeft gehad, en nu ineens een dwangbevel krijgt hoor!" zei de dame vriendelijk.
"Dat hoeft niet joh, ik betaal wel gewoon. Geeft u me het nummer, dan maak ik het over en zijn we klaar. Alleen een betalingskenmerk, klik, klik en klaar. U blij en ik blij"
"Nee, ik ga u doorverbinden. Fijne avond meneer"
"Zucht."

Volgende mensje aan de telefoon.
Ik leg het nog een keer helemaal uit, en halverwege onderbrak ze mij "Ennnnnn nu heeft u natuurlijk een betalingskenmerk nodig" ..."Euhmm...ja, precies..."
Klik, klik, het kenmerk is blablabla punt blablabla punt blablabla punt bla.
Typ Typ Typ. "Owwww maar nu kan ik het veld 'opmerkingen' niet meer invullen, zie ik. Het is ofwel een opmerking, ofwel een betalingskenmerk, dus waar vul ik nu het aanslagnummer in op de overmaking, mevrouw?"
"Nee, dat hoeft niet, want als u het betalingskenmerk invult, kunnen wij aan de hand daarvan uw aanslagnummer weer opzoeken"
"Aha. Dan staat het dus fout achterop het dwangbevel"
"Nee meneer"
"Ja mevrouw. Er staat namelijk, en ik citeer: Als u de acceptgiro niet meer heeft, kunt u het bedrag overmaken op rekeningnummer 2445588 van de Belastingdienst. Vermeld dan altijd het aanslagnummer van de betreffende belastingaanslag Dat kan dus niet. Er had moeten staan: Vul dan het betalingskenmerk in, overigens een betalingskenmerk wat ik met geen mogelijkheid kan weten, want dit is de eerste keer dat ik iets hierover hoor.
"Oh, dat kan best, dan is het nog niet aangepast naar internetbankieren"

Neuh...tuurlijk niet...bestaat pas vijftien jaar of zo....zucht..
Goed. Prettige avond mevrouw, prettige avond meneer en zo.
Op mijn scherm stond het inmiddels volledig ingevulde Postbankscherm.
Ik hing de dame op, zuchtte nog eens diep, verbaasde weer eens over zoveel incompetentie en las alle regels nog eens door, voor ik op "verzenden" zou klikken.
Rekeningnummer? Correct. Betalingskenmerk? Correct, want dat typte ik in terwijl ze het mij voorlas. Bedrag? Correct. Alles flex, mooi zo. Klik op Verzenden.
"Uw sessie is verlopen. Klik hier om opnieuw in te loggen"

Wit Scherm.
Alles kwijt.

Ik moet heel zachtjes huilen.

Kom klaar terwijl ik wacht

2007-02-24T16:12:00.000+01:00

Het is bijna lente aan het worden.
De krokussen steken hun smoel boven het grasveldje naast de flat uit, en de parkieten worden met de dag brutaler.
Ik denk dat ik Grote Bonte Specht over een paar weken ook weer mag begroeten, evenals mijnheer en mevrouw Vlaamse Gaai.
Een paar jaar geleden had ik hier ook een paar trossen vleermuizen, maar sinds er één boom is gekapt toentertijd, zijn deze mopperend verhuisd naar een wijk aan de rand van Almere.

Nog steeds ligt het lelijke lichtblauwe schot op mijn balkon. Natuurlijk. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik het eigenhandig van de vijfde etage naar beneden flikker, op de eerste dag dat het in Amsterdam vijftien graden of warmer is. Met een beetje mazzel loopt de dief van Flat Eric toevallig langs. Een hele dikke strontvlieg in één klap.
Oh, even tussen twee haakjes, ik schijn tegenwoordig naast arrogant, moeilijk, neurotisch en volslagen debiel, ook schijnheilig te zijn. Die hadden we nog niet gehad. Ach, hoe ouder je wordt, hoe duidelijker je kwaliteiten zichtbaar worden, zullen we maar denken. (Fronst wenkbrauw en voelt een steekje in zijn hart, ondanks zijn grote smoel)

Ik gaf zojuist mijn katten eten uit een blik voer. Met hele stukken vis stond er vol trots op het etiket. Met hele stukken? Toe maar! Vistechnisch misschien de plank volledig raak, maar taalkundig echt een misser waarvan ik het zuur krijg.
Natuurlijk zitten er godverdomme hele stukken vis in! Hoe leg ik het uit....wacht...ok ik heb hem: Stel, je hebt een "heel stuk vis". Je haalt dat stuk uit het voer, je legt het op je aanrecht en je snijdt het in tweeën. Wat heb je dan?
Precies, twee hele stukken vis. Een stuk is per definitie een heel stuk, stelletje randdebielen. Het zegt echt niets, behalve dat het alleszins niet een hele tonijn is, want anders had er op het etiket wel gestaan: "Met hele tonijn" en bovendien zou ik dan aan één blik genoeg hebben voor een maand vreten voor Frenk en mijn stiefkat Viv. Hele stukken dus. Het zou wat.

Da's eigenlijk net zo'n debiele kreet als klaar terwijl u wacht.
Ja, me dunkt! Natuurlijk is het klaar terwijl ik wacht. Als ik vraag om een duplicaat (merk hoe ik een chique woord gebruik, daar waar ik net zo goed het meer plebse woord kopie had kunnen gebruiken, puur en alleen om er alsnog een vage zweem van elitaire bullshit overheen te gooien) van mijn huissleutel, en het duurt godverdomme drie maanden voordat die klootzak ermee klaar is, dan NOG is het klaar terwijl ik wacht. Nietszeggende bullshit, kortom, waar de gemiddelde CDA-stemmer met plezier intrapt. Ik wil dat ze allemaal doodgaan.

Na het wassen en boenen en poetsen van mijn bolide, ben ik even langs Het Winkelcentrum gereden om eten in te slaan voor de komende dagen.
Bij het Turkse groentewinkeltje werd mijn oog getroffen door een vitrine vol stamppotten, dus voor het eerst besloot ik hier naarbinnen te gaan en iets te kopen bij deze Turken. Ik heb niets tegen Turken namelijk, en hoe kan je dat beter bewijzen dan door iets van ze te kopen, nietwaar? Ik kocht een bak spinaziestamppot ("ik wil dat bakkie met dat stukkie ei erop!"), een bakje dolma's (klisma's zijn overbodig, mevrouw Brard, als je maar genoeg domla's vreet. Trut.), een bakje Griekse salade (ik dacht dat Turken en Grieken elkaar haatten? Het was dan ook een soort van stil protest dat ik dat kocht. Ik hou helemaal niet van Feta, maar ik lig nou eenmaal graag dwars, desnoods op een manier die niemand merkt. Thuisgekomen flikkerde ik de Griekse salade linea recta in de vuilinsemmer. Politieke integriteit kent tenslotte haar grenzen; als die kutgrieken maar niet denken dat ik daadwerkelijk hun geitenkaas ga zitten opvreten op een zaterdagavond. Eigenlijk heb ik niets met die hele kutgrieken, bedacht ik me later. Zal ik maandag alsnog mijn excuses aanbieden aan het Turkse meisje met de verende tietjes, en gelijk mijn geld terug vragen?) en tenslotte legde ik twee repen van de een of andere vage zoetige substantie op de toonbank. "En deze twee ook nog" mompelde ik als een kruizing tussen Herman Brood en Hugh Grant, in die zin dat ik waarschijnlijk nauwelijks te verstaan was en een beetje vaag naar de grond starend om elke vorm van toevallig oogcontact met Leuk Turks Meisje te vermijden.
"Deze zijn heel goed voor mannen!" zei ze met een guitige lach en keek me hierbij recht in mijn verlegen smoel aan. Paniek maakte zich van mij meester, en niet voor het eerst deze week. In een reflex pakte ik er nog twee, legde die bij de rest van mijn aankopen en zei "Doe er dan nog maar twee, want ik heb morgen een date en wat niet baat wat niet schaadt of hoe zeg je dat".
"Heel goed!" zei het meisje. Ik voelde de laatste nog gesloten porieën in mijn smoelwerk vol overgave openklappen en mijn hart zat bijkans in mijn onderbroek. Ik hoopte dat dit wicht het nummer van 112 bij de hand had, want ik stond hier ter plekke dood te gaan van schaamte.
"Kut, je laat me helemaal blozen!" zei ik in een tweede achterlijke reflex. "Ik bedoel: Je laat me helemaal blozen, laat dat kut maar achterwege. Ik bedoel, tenzij je andere bedoelingen hebt en je vader het goed vind als je met een Nederlander trouwt".
Mijn god, waar is de deur? Hoe kom ik hier weg? Ik kwakte snel een briefje van twintig op de toonbank, griste mijn wisselgeld terug, waarbij de helft van het kleingeld op de grond flikkerde. "Laat maar zitten" mompelde ik, en ik liep heftig winden latend naar mijn auto die gelukkig niet al te ver weg stond geparkeerd.

Terwijl ik de eerste potentie-reep in mijn molen douwde, reed ik de parkeerplaats af en raakte hierbij op een haar na een Marokkaanse klootzak die met een rode Suzuki van rechts kwam en daardoor dacht dat hij voorrang had. Dat klopte weliswaar, maar ik vind dat als je als Nederlander van links komt, terwijl je een Turkste potentiereep in je molen aan het douwen bent, en zodoende met één hand en één voet aan het manouvreren bent je te allen tijde voor mag gaan, en al zeker als de andere partij een godverdomde Marokkaan met een rode Suzuki is. Ik maakte een halfslachtig gebaar wat het midden hield tussen een verontschuldiging en een blijk van totale minachting, en reed met piepende banden huiswaarts, alwaar ik besloot een blogje te monteren over alweer een doldwaas avontuur van mezelf.

Zodoende en aldus en zo.

Much ado.......

2007-02-23T13:50:00.000+01:00

Punt één: die godvergloeiende keelpijn annex verkoudheid wil niet uit mijn lijf verdwijnen. Ik word er zo langzamerhand tureluurs van. Ik denk niet dat ik het woord tureluurs ooit daadwerkelijk heb uitgesproken. Graag houd ik dat zo.

Punt twee: de week waarin ik de rest van de wereld er van verdacht een complot te hebben bereid, met als enig doel Het kapot maken van Arrrrjen, blijkt een serieuzer offensief dan slechts een zevendagen durend. De wereld is nog steeds bezig om mij te doen breken. Het zal ze niet lukken, stelletje losers. Zolang ik het woord tureluurs nog niet hardop uitspreek, ben ik alleszins aan de winnende hand.

Punt vier: (punt drie is te intiem om hier te bespreken, want bevat rare zaken als emoties en twijfel en meer van dat nichterige gedoe) ehm wat wat punt vier ook alweer? Ach, laat ik de rest van mijn gezeik gewoon onderbrengen in één overzichtelijk geheel, vanaf nu te noemen: punt vier.

Punt vier aldus.
Afgelopen zaterdag werd er aangebeld door de postbode van TNT post. Er was een pakketje voor me (een ander dan diegene die op het postkantoor van het vorige blogje lag; ik ben bestellaholic.) Aangezien het nog belachelijk vroeg in de prille ochtend was, zo rond half één, vroeg ik Mo (zo heet de postbode) of hij het "effe in de hal" kon leggen; dan zou ik het later wel mee naar boven nemen.
Mo had nog een cooler idee (ik houd steeds meer van Marokkanen, weten jullie dat?): hij zou het met de lift mee naar vijf hoog sturen. Prima gedacht, makker. Ik sprong in een joggingbroek (grijs van het merk Fila) en mijn schoenen (blauwe All Stars) en huppelde naar de lift (metaalkleur van de firma Schindler). Daar hoorde ik het vierkante gevaarte eerst op een aantal andere etages halt houden -er stapten duidelijk hoorbaar enkele mensen uit op de verschillende hoogten- alvorens voor mijn ongewassen smoel te belanden. Ik maakte de deur open en godvergloeiende tyfushoeren kutkutkutstinkende bloedgriebus: geen pakketje.

Kort verhaal lang (ik sla de dialoog tussen mij en Mootje die nog beneden was even over, evenals het briefje wat ik in de lift ophing met het...ahum..vriendelijke verzoek mij alsnog te geven wat mij toekomt, etcetera), ik heb zondagavond online-techinsch aangifte gedaan inzake diefstal. Bah. Mijn eigen buren nog wel. Eerst zie je je stad naar de kloten gaan, dan je buurt, dan je eigen buren. Waar houdt dit op? Een mes in mijn rug van mijn twee rooie katers?

Gisterochtend werd ik gebeld door een redelijk geil klinkende dame van de politie. Ze complimenteerde mij allereerst met het strakke en duidelijk ervaren politie-taalgebruik (ik vertelde haar dat ik uit een politienest ben gevallen als baby), maar had toch nog één vraagje voor de volledigheid.

Wat er in het pakketje zat.

Fuck.

Enige schaamte begon zich alras van mij meester te maken.
"Ach, weet je, ik vind het niet eens zo interessant wat er in zat, het gaat mij meer om het principe" probeerde ik nog, mijn steeds roder aanlopende smoel gelukkig verborgen achter mijn Samsung. Goed, snapte geil agentje, maar toch...voor de volledigheid en de statistieken en zo....
Fuck.
"Ehm. Een ehm...hoe kan ik dit zeggen zonder als een debiel te klinken...?" hakkelde ik. Waarschijnlijk dacht zij op dat moment "dat kan je al lang niet meer, makker, hoe je het ook gaat brengen. Maar vooruit, vertel op of ik arresteer je alsnog wegens onnodig stotteren"
"Een ehmm...een...hoe noem je zoiets? Ik weet even de technische term niet exact op dit moment, ik bedoel de precieze Latijnse benaming zeg maar, hoe ingewijden zulks noemen, maar je zou het allicht kunnen omschrijven als een ehhh...als een...welnu, als een godverdomd poppetje"
IJzige stilte aan de andere kant. Ik meende een gegiechel te kunnen horen. Had ze me ondertussen op speaker gezet? Lichtelijke paniek maakte zich voor de zoveelste keer deze week van mijn brein meester.
"Of, poppetje..." probeerde ik, "Het is meer een....een collectors item zeg maar....het is een verzamelobject met een relatief hoge nominale waarde, welke in de loop der jaren met rasse schreden zal toenemen, recht evenredig met de stijgende vraag en het dalende aanbod en zo"
Godverdomme, Plet....daar heb je je mooi uitgeluld.

Het was.....kennen jullie Flat Eric nog?
Mr Oizo? 1999? Flat Beat? Levi's Sta-pressed commercials op MTV?
Dat poppetje. Da pupke. Den dieje. Die haddekik besteld. Op E-Bay.
Ik zal Ericje nooit meer zien.

Ze hebben mijn Ericje ontvoerd.
Ik ben een gebroken man.

Frustrated Incorporated

2007-02-15T17:47:00.000+01:00

Het is weer Nationale Ar-irriteerweek, ik zweer het.
Sure, ik heb bij tijd en wijle een relatief kort lontje, en ja ik kan snel aangebrand, geïrriteerd en zelfs opgefokt raken. Je hoeft maar een paar logjes te lezen (die klootzakken van Swier of hoe heten ze uit IJmuiden met die dogtag-ellende, die twee kutmarokkanen op die scooter die nog steeds pijn in hun smoelen hebben van mijn vuisten of die agent die vorige lente mijn aangifte niet dacht op te willen nemen zijn daar maar een paar voorbeelden van. Dan heb ik het niet eens over het NUON en de Rabobank, de twee instituten van dit land met hun hoofdkantoren in de zevende ring van de hel) en je snapt wat ik bedoel. Als ik een godverdomde Italiaan of Griek was geweest, hadden ze het temperament genoemd, maar als rasamsterdammer met een scheut voorouderlijk Jiddisch bloed is het niets anders dan algehele opgefoktheid, schijnt het. Whatever en hou je bek, zeg maar.

Allereerst was daar de kleine strubbeling -maar met superirritatie mijnerzijds- met mijn direkt leidinggevende. Opzouten met die onzin en dat heb ik duidelijk gemaakt. Zand erover, maar de toon leek alweer gezet voor een paar leuke dagen. Kort lontje was al goed opgedroogd door de eerste vonken. Dan zit ik verdomme al drie weken te wachten op een lousy belletje terug van de fantastische verhuurders van dit ghetto-hok wat ze een woning durven te noemen en daar als zodanig een kleine vijfhonderdveertig Euro kale huur per maand voor vragen. Twaalfhonderd gulden dus, exclusief stookkosten en dergelijke. Drie kamers op vijf hoog in Little Casablanca waar twee keer per jaar in je auto wordt ingebroken en waar op elke straathoek camera's hangen omdat de politie te bang is om uit hun stinkhok te komen op veertig meter afstand en waar de Marokkaanse asocialen de straat regeren. Twaalfhonderd gulden dus. Tijdens de laatste storm van een paar weken geleden waaide het zijschot van mijn balkon af (ik woon op de hoek); het was met keilbouten en al uit de betonnen buitenmuur gerot en flikkerde met zijn volle honderd kilo over mijn balkonmeubels heen.

De volgende middag viel me pas op van welk een mooi uitzicht ik al die jaren was beroofd; zonder het lichtblauwe schot had ik ineens vrij uitzicht over half Slotervaart op het zuidwesten, en kon aldus avond na avond een prachtige zonsondergang aanschouwen met mijn avondeten op schoot. Ik vertelde de verhuurder dat ze dat schot sowieso moesten komen verwijderen (het is niet alleen veel te zwaar en te groot om alleen te versjouwen, maar ik ga er niet mee lopen zeulen door mijn woning met het risico deurposten en dergelijke te beschadigen, alwaar ik zeker ook voor kan opdraaien bij het verlaten van mijn woning in de toekomst. Mij niet gezien), maar dat er wat mij betreft ook -zolang ik hier woon althans- geeneens een nieuwe geplaatst hoeft te worden. Laat alsjeblieft maar zo, ik kijk graag naar de ondergaande zon, desnoods in de ghetto. Prima, ik zou gebeld worden.

Vandaag, bijna een maand later, werd ik al teruggebeld door een onbehouwen arbeider die dacht dat je diende te schreeuwen in een mobiele telefoon. Ik legde hem uit dat je dient te schreeuwen als je geen mobiele telefoon hebt en mij probeert te bereiken op mijn werk. Als je me echter opbelt, kun je normaal praten. Wat een idioot. Hij wilde gelijk langskomen. Ik legde hem ook nog maar uit dat sommige van de huurders toch heus wel een baan hebben en niet de godganse dag thuis zitten te niksen, dus of het een andere keer zou kunnen. Jawel: maandagochtend om half acht. Tuurlijk. Waarom niet midden in de nacht? Als je namelijk om half acht 's ochtends met schotten gaat lopen zeulen en gaat boren in muren, is de kans nou eenmaal groter dat je meerdere complete gezinnen uit hun slaap haalt, dus dat is gewoon het leukste moment ervoor. Ik begrijp dat arbeiderstuig heus wel, dus de afspraak was zo goed als rond, toen Bob de Bouwer ineens voorstelde om te kijken of hij toch niet nu al op mijn balkon kon komen, via het balkon van de buren. Dan kon hij het schot vastzetten, repareren en noem maar op. Ik vertelde hem dat het schot stuk was, en ik het niet gerepareerd wilde hebben, maar dat het oude schot gewoon WEG MOEST van mijn balkon. Ik kan mijn reet niet keren, mijn meubels zijn stuk en ik krijg mijn ene deur niet eens open, omdat...pff...dat schot daar tegenaanligt. Get fucking rid of the bastard en laat me met rust man....ik spreek toch geen Spaans verdomme?

Ok, de lul zou bij mijn buren aanbellen en het gaan repareren. Het hoort er namelijk te zitten dus ik mag geen balkon zonder schot voor twaalfhonderd gulden per maand. Zucht. Whatever. Doe je ding en verdwijn uit mijn leven. Als het niet zou lukken, zou ik direkt teruggebeld worden voor een afspraak. Ik ben niet teruggebeld, dus toen ik zojuist thuiskwam, verwachtte ik een gerepareerd schot. Neuh. Niets daarvan. Oude schot ligt nog precies op dezelfde plek. Op mijn meubels, tegen mijn deur. Geen briefje of niets. Ook geen telefoontje.

Ik weet zeker, ik zweer het, dat maandagochtend die klootzakken alsnog voor mijn deur staan, terwijl ik geen afspraak met ze heb gemaakt. Misschien denkt hij van wel, met zijn varkensbrein, maar het is echt niet zo. Ik kan nu al niet wachten om deze boerenlul maandagochtend te mogen begroeten op een tijdstip dat ik normaliter nog op één oor lig. Zijn week zal alvast heel goed beginnen, ik beloof het jullie.

Dan ligt er op het postkantoor op het Delflandplein een pakketje voor me te wachten. Ook TNT gaat er namelijk te allen tijde vanuit dat mensen tussen 9 en 5 gewoon thuis zitten en niet werken. Ben je er niet, dan kan je zelf je pakketje ophalen op het postkantoor. Meestal tussen....jawel....9 en 5. Zaterdags zijn ze gesloten, want hé, wie wil er nou op zaterdag werken?

Je moet weten dat het Delflandplein een redelijk eind hiervandaan is. Tussen mijn huis (vijfhoog op de hoek in de ghetto, herkenbaar aan het ontbreken van een lichtblauw schot) en het Delflandplein zitten nog een postagentschap en een postkantoor, maar toch moet ik het helemaal dáár ophalen. Waarom is mij een raadsel.
Voor openingstijden kon ik terecht op de website.
Nou ben ik niet helemáál een mongool als het op internet aankomt, maar het kostte me ruim een kwartier om uit te vinden tot hoe laat ze open zijn op het Delflandplein. 17:30 uur staat er. Elke werkdag. Da's verdomme alvast een meevaller. Dus vijf uur weg van werk, kwart over vijf daar...prima....ben benieuwd. Overigens zag ik op die site ook dat je kon zoeken op postkantoren die op koopavond open zijn (dat is waar ik op hoopte, gezien het rush-rush karakter van de onderneming). Dat was niet het Delflandplein, maar een andere in mijn wijk. Jawel, degene die aan de godverdomde overkant van mijn straat zit. Maarja....dáár ligt mijn pakketje niet. Goed. Ik kon nog zelfs ietsje eerder weg, en was om precies vijf minuten over vijf op het Delflandplein, voor het postkantoor aldaar.

Gesloten.

Godverdomd gesloten stond er op de deur. Er liepen nog drie medewerkers rond, het licht was nog aan, ik zag mijn pakketje bij wijze van spreken op de balie liggen, maar ze waren gesloten. Door de deur vroeg ik of ze mij alsjeblieft nog even konden helpen. Nee meneer, we gaan om vijf uur dicht en het is al vijf over vijf.
-Maar op jullie website waar jullie zelf naar verwijzen, staat half zes! probeerde ik nog. Neeeee meneer, VIJF UUR zeg ik.
Mijn mond ging alvast een stukje open, en de lijst met scheldwoorden (de meeste daarvan zijn gerelateerd aan geheel of bijna geheel uitgebannen volksziekten) scrollde al full speed langs mijn cerebale cortex. In een halve seconde echter, bedacht ik me ineens dat ik me recentelijk had voorgenomen om minder opgefokt te reageren in situaties als deze, en mijn cool zou proberen te bewaren. Ik nam me voor om tot tien te tellen, maar ik kwam niet verder dan twéé. Ach, alle begin is tenslotte moeilijk. Ik mompelde iets als "arrogante klootzak" en het zou zomaar kunnen dat er toch per ongeluk wat ziekten uit mijn mondhoek naar buiten glipten. Sorry daarvoor.
Ik gaf deze snotaap als bonus nog de Arjen-blik om me ervan te verzekeren dat hij een dubbele remspoor in zijn Hemaslip trok en ten minste drie volle nachten zou wakker liggen van pure angst. Godverdomme. Drie. Vier. Nee, verder kwam ik niet. Ik liep weer terug naar mijn perfect geparkeerde zilveren bolide en spoedde me opgefokt rijdend naar ghetto-hok van vijfhonderdveertig Euro kale huur. Bah.

Morgen ben ik de hele dag in Zwolle voor mijn werk, en 's avonds in IJmuiden voor mijn vrije tijd. Twee plaatsen ver van huis, twee plaatsen waar weinig mensen mij zullen herkennen.
Ik denk dat ik iemand ga vermoorden. Zomaar.

Arkan Yildiz is een held.

2007-02-09T14:12:00.000+01:00

Ok verder waar ik gister was.
Je kan in het clipje wat ik gister linkte overigens gewoon doorspoelen naar ongeveer de tiende minuut, scheelt je weer wat ergernis over dat mocromokkel. Ook kan je hier een kort stukje zien van wat ik bedoel.

Goed...prima gozer dus.

Hij is dood.

Gisteravond werd zijn zaak voor de vierde keer in korte tijd met geweld overvallen, en hij is daarbij kapotgeschoten. Voor een graai uit de kassa.
Ik ben de laatste jaren noodgedwongen minder maatschappelijk betrokken -geëngageerd- zo u wil, dan vroeger. Ze zoeken het meestal maar uit, dat is mijn instelling, scheelt een hoop irritatie. Maar dit...godverdomme, dit raakt me tot op het bot. Het is toch godgeklaagd in deze tyfusstad dat dit soort dingen gebeuren? Dit is precies een van de belangrijkste redenen dat ik echt, maar dan ook echt niet meer van mijn stad houd. Het gebeurt te vaak. Tuurlijk: het gebeurt overal. Ik hoor het jullie denken. Je kan het niet ontvluchten.

Oh nee? Gebeurt dit ook in -pak hem beet- Steenwijk, of Zoutelande, of desnoods Bussum of Willemstad? Welnee! Ik geef het, kortom, op. Het mooiste zou zijn als de maatschappij dit soort shit niet meer pikt en er wat aan doet. Dan kan je blijven waar je thuis bent, en passen de klootzakken zich aan aan de fatsoenlijke meerderheid.
Maarja. Zo dacht Arkan Yildiz er ook over. Hij pikte het niet meer en wilde voor zijn recht opkomen. Nu is hij dood.
Ik geef het op. Ik wil weg. Ik meen het, ik meen het meer dan ik het ooit eerder heb gemeend.

De daders? Die zijn nog voortvluchtig.
Ze gaan gepakt worden, daar ben ik van overtuigd.
Met liefde, en ik meen het, met liefde, zonder rancune en zonder ook maar één slapeloze nacht zou ik ze met het grootste gemak point blank door hun achterhoofd kunnen schieten. Maarja. Da mag nie.

Morgen verder. Dit is kut.

2007-02-09T01:12:00.000+01:00

Geen plaatje nog.

Hier Kun je een aflevering van Premtime zien.
Ik heb geen fan van Prem Radakishun, maar ergens mag ik hem toch wel.
Meestal ben ik het niet met zijn opvattingen eens, maar ik hou van zijn manier. Een van ons, zeg maar. En lekker schoppen en dwarsliggen. Goeie kerel, kortom.

Kijk even naar deze aflevering. Eerst een stukje over een of ander Mocro-mokkel wat drie keer is geschorst op haar school, en nu wederom is betrapt op jatten, maar dat onterecht vind en het gooit op haar "Marokkaan zijn" en naar de rechter stapt. Van mij mag dat meisje opbokken. Niet omdat ze Marokkaans is, maar omdat ze compleet gestoord is. Het wicht wil grondstewardess worden, zegt ze. Laat haar eerst accentloos Nederlands en manieren leren!

Maar het gaat me eigenlijk om het andere item in deze aflevering.
Ook een allochtoon. Prima, prima gozer. Ik zag hem van de week op tv en dacht: jij zou een maatje van me kunnen zijn, kerel. Ik was het niet alleen met zijn opvattingen eens, maar ik had ook en vooral bewondering voor hem. Bewondering voor wat hij deed: een succesvolle avondwinkel runnen. Lijkt me (hoe erg ook) als allochtoon toch misschien nog lastiger dan als rasamsterdammer. Kweetniet waarom, maar om de een of andere reden heb ik daar nog extra respect voor. Is misschien wel juist stom van me, maar zo voel ik het, punt.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen: kijk het stukkie. Ik zeg nog even niets.
Morgen kom ik er op terug.

Nomdaden met heimwee en monsters met angst

2007-02-07T21:26:00.000+01:00

Hebben nomaden wel eens heimwee?
Als je in een blokhut met min twintig jezelf zit af te rukken met een skistok, kun je dat dan Nordic snokken noemen?
Zijn monsters wel eens bang? Zo ja, waarvoor dan?

Weet je aan welk woord ik echt een takkehekel heb? Aan bemensing. Ik hoorde vorige week echt tijdens een vergadering iemand dat uitspreken alsof het normaal was. Ik bedoel: in een mail is het al suf, maar als je iemand echt hoort zeggen "we moeten ook rekening houden met de bemensing in het veld" zonder een seconde aarzeling, dan denk ik dat we echt een grens zijn overschreden.

Het accepteren van het woord bemensing is een stap dichterbij blauwe Pieten, brandweermens en Barbamens. Gaan we straks ook doksters krijgen of zo?

Oh, ik weet een raadsel. Een man zit met zijn zoon in een auto. Op de spoorwegovergang worden ze aangereden door een trein, en beiden raken zeer ernstig gewond. In verband met bezetting (vermijd het woord bemensing krampachtig, plet) worden beide in kritieke toestand naar verschillende ziekenhuizen overgebracht. De zoon wordt via de Eerste Hulp direkt naar de operatiekamer gereden. De dienstdoende chirurg, net klaar met scrubben draait zich om, ziet de jongen zwaargewond op de tafel liggen, trekt lijkbleek weg en zegt "Deze jongen kan ik niet opereren. Het is mijn zoon."

Ra ra hoe kan dat? Het antwoord verklap ik onderaan, maar eerst wil ik dat je goed nadenkt. Determineert. Hoe kan het. En nee, het is zijn echte vader die naast hem in de auto zat. Dat kan ik vast verklappen.

Verder euhmmmm zit ik met een kop vol met snot alweer een paar dagen thuis, het is godverdomme al de derde keer dit jaar dat ik uit de roulatie ben. Ik hoor je denken: De roulatie? Bestaat die nog steeds? Jawel, ik was ook redelijk verbaasd. Het schijnt dat het nieuwe kabinet hier definitief een einde aan wil maken.

Maar ze is er niet
En ik denk niet dat ze nog komt
Ze is er niet
Ik vraag me af waarom
Ik niet gewoon terug naar huis loop
Ze is er niet

Oh. Het anwtoord was: wuorv nee si grurihc eD

Butterflies and zebra's and moonbeams....

2007-01-29T16:42:00.000+01:00

Waarom heet een Fisherman's Friend eigenlijk een Fisherman's Friend?
Ik vraag me dat al jaren af.
Stel je voor, je zit met een handvol andere stoppelbaardige kerels, gele regenpakken aan, onder de smeerolie en stinkend naar vis op een roestige vissersboot. Windkracht zeven vanuit het noordwesten, regen pal op de boeg en het is fucking koud. Nog een paar uurtjes in de zeikende kouwe regen staan voor wat schamele scholletjes en je kan even de kajuit in voor een warme kop thee (of is het een kop warme thee?). Dan je klamme kooi in na het eten (boerenkool met worst), in een veel te klein en bedompt vooronder, waar de zweetlucht van jou en je maten nooit meer verdwijnen zal. Het weer zit in je dekbed, en het stinkt er naar een combinatie van vieze mensen en shag en alcohol. Schommelend op de deining pak je een paar uurtjes slaap, om de volgende ochtend met verkleumde botten weer aan dek te gaan voor de volgende lading glibberig genot.

Ik kan me niet voorstellen dat deze kerels echt behoefte hebben aan een pepermuntje. Want hoe je het ook allemaal wendt of keert; een Fisherman's Friend is niets meer dan een pepermuntje met kloten. Een hengel, dat is een fisherman's friend! Of een hoer! Een kachel! Een fles rum! Nee, we noemen een snoeppie godverdegodverdomme een Fisherman's Friend. Bah. Subiet een Fisherman's Friend tegen je bek, want ze zijn niet eens lekker ook nog, dus wat zit ik me druk te maken hier.

Mijn allereerste herinneringen gaan terug naar de Nieuwe Kerkstraat, waar ik samen met papa en mama en Saskia woonde in een soort schoenendoos met een klokgevel, om de hoek bij Carré, in het verlengde van de Magere Brug. Armoe troef, de grachtengordel was begin jaren zeventig niet wat hij later zou worden, met name het oostelijk deel ervan. Mijn geboortekaartje was een met de hand getypt -en daardoor schots en scheef uitgepakt- kaartje van het formaat "net niet", met daarop door mijn moeder zelf een bloem, geknipt uit verschillende soorten paar crêpepapier, met een oranje stip in het midden. Godver, hoe heet dat ding...het gele deel van een margriet, zeg maar....het zonnetje in het midden, zijn gezichtje...kom...ach, je weet wat ik bedoel. Dat was oranje. De vroege jaren zeventig samengevat in kleur, kortom. Paars en oranje. Later kwam daar bruin en oranje bij, of geel en olijfgroen. Fonduesets en letterbakken, zeg maar.

Maargoed. Mijn eerste herinnering dus. Nieuwe Kerkstraat, dikke kat (Pollie) in een vlinderstoel, zon door de ramen naar binnen en Led Zeppelin op. Ik zal net twee jaar zijn geweest. Meer weet ik ook niet van dat huis; later verhuisden we naar een grote flat in de Westelijke Tuinsteden. Mijn eerste herinnering (Pollie, vlinderstoel, zon en Led Zep) is gelijk mijn enige van de Nieuwe Kerkstraat.

Toch is het frappant dat ik zolang als ik me kan herinneren een zeer sterke voorkeur heb voor zonnig weer (de zon maakt me blij, het gemis eraan maakt me droevig, zo eenvoudig is het), houd van Led Zeppelin en andere rockmuziek, en een kattenfreak ben. Alleen een seventiesvlinderstoel kan me gestolen worden. Geef mij maar een Habitat of een Trendhopper, desnoods een Ikea, maar alleszins niets met vlinders erin.
Vlinders stelen stukjes van je ziel.

Zo ben ik er ook van overtuigd dat mensen pissebedden vooral goor vinden vanwege hun naam.
Ga maar na; iedereen houdt van een lieveheersbeestje, maar kakkerlakken zijn vies. Pis en kak is gewoon vies, en lieveheer is schattig. Had een pissebed een gelukskevertje geheten, dan zouden we vertederd onder vochtige stoeptegels op zoek gaan naar deze beestjes, ik weet het zeker.
Als kleuter, de periode kort na mijn eerste herinnering, was ik nooit bang voor pissebedden en kakkerlakken. Nog steeds niet. Er is geeneen dier waar ik bang voor ben.

Bang ben ik alleen voor mezelf. Bang voor de grote verschillen die ik fake tussen klein ventje in de Kerkstraat en groot ventje in de Tuinstad. Feit is dat ik nog steeds dezelfde ben, alleen dat ik het gewoon beter weet te verbergen dan toen. Je wordt naarmate je ouder wordt, steeds slimmer in het je volwassen voordoen. Veranderen doe je niet, je doet maar alsof.
Mensen trappen er ook heel makkelijk in. Net als bij de naam van het lieveheersbeestje, denken ze dat ze krijgen wat ze zien.

Ach, laat ze denken. Zoveel te makkelijker.
Ik zet Houses of the Holy nog eens op, doe mijn zonnelamp aan en ga met Viv en Frenk op de bank zitten genieten van het eeuwige kind in ons drieën.

Mellow is the man
Who knows what he's been missing
Many, many men
Cant see the open road'

Breekbek

2007-01-23T17:51:00.000+01:00

We beginen even met wat reclame-slogans:
Schoonmaakazijn van Albert Heijn.
Dat is er op zich al een, maar deel twee alhier:
Omdat ik niets meer haat dan een verstopt Senseo-apparaat.
Je komt nog eerder van je gat, met pillen van Seroxat.
Je levert je passagiers nog vlotter af, met een autobus van 's Neerlands Daf.

Je Senseo of je douchekop raakt verstopt na verloop van tijd. Nou geen flauwe grappen over zoeken en vinden, nee, het is echt een euvel, zeg maar. Euvels zijn er om te duiden en om opgelost te worden. Zoals suiker in de thee. Dat komt door kalk. Iedereen kent die fantastische reclame van Calgon natuurlijk wel. Wat net zo goed helpt, maar vele malen goedkoper is, is gewoon azijn, of nog een stap goedkoper: schoonmaakazijn. Groene fles, kost geen moer en lost alle kalk op. Prima spul. Ramen lappen? Schoonmaakazijn in water opgelost. Mijn god. Droogwrijven met oude kranten. Schoner en streeplozer bestaat niet, of je zou je raam er definitief uit moeten halen.

Trouwens, je zou de mensen de kost moeten geven die niet eens fatsoenlijk hun huis kunnen schoonmaken. Je ziet wel eens mensen in de weer met stofzuiger, dweil en schrobber op een manier die je tenen doet krommen. Ja, óók jullie, dames! Ik heb in de horeca gewerkt, beginnend als afwashulp voor de weekends, later opgeklommen tot stamppotenprakker en biefstukkenbakker. Brood, Bruinsma, Cruijff en Moskowitz hebben vele malen vam mijn diners gesmuld. Twee ervan zijn dood. Een relationeel verband is -ik blijf het benadrukken- nooit officieel aangetoond.
Ik pleit er al jaren voor, dat iedereen die net van school komt eerst een jaar in de horeca gaat werken. Keuken of bediening, het maakt geen moer uit. Dáár leer je wat hard werken is, en dáár leer je boenen, schrobben en poetsen. Ook op de kutplekkies, en ook achter dat apparaat en ook onder dat ding. Schoon. Niet effe een lappie erlangs, nee: schoon.

Goed. Schoonmaakazijn dus. Die bende ontkalkt.
Ik heb -het is een fijne familiekwaal- bij tijd en wijle last van nierstenen, dwalend gruis en de daarbijbehorende vlammen pissen uit mijn lul. Niet uit mijn neus, neen: uit de lul. Vlammen.
Nu deert een vlammende lul mij niet meer zo als vroeger. Een vlamlul betekent namelijk dat de kalk (want daaruit bestaan de meeste stenen voor het grootste gedeelte) mijn goddelijke lichaam verlaat. Goed, bij het verlaten van het etablissement slaat het nog even fijn met de deur en maakt het je uit voor klootzak, maar het is tenminste opgerot. Met de vlam in de pijp kan ik kortom weer een paar maanden of jaren verder. Avec la flamme dans la pipe.
Erger is het als je dagenlang pijnen in je nierstreek hebt (of, zoals ik dat zelf noem: godverdomme steken in me leier), en géén vlampijp. Dat betekent over het algemeen dat je een soort van sneeuwbal van kalk aan het kweken bent ergens tussen je nier en je pisgat. Dat moet er dan operatief uit, of vergruisd worden. Beide zaken zijn geen pretje, ik spreek uit ervaring.

Maar daar is de oplossing: drink elke dag een liter azijn. Ik weet het zeker. Kan toch niet anders? Helaas werkt dat niet. Maar waarom niet? Ik kan mijn bek daar echt over breken, hoor. Waarom ontkalkt azijn waterleidingen, douchekoppen en Senseo's, maar lost het niet je nierstenen op? Waarom ontvet alcohol alles, maar hebben mesen met obesitas geen baat bij dagelijks een halve liter wodka? Waarom word je van alcohol zelfs alleen maar dikker?
Hoe komt het dat je niet onzichtbaar wordt als je een doorzichtige regenjas aandoet?

Gek word je ervan. Helemaal gek.
Auw.

Geen gevoel voor tumor

2007-01-22T18:41:00.000+01:00

Mijn hemel.
Ik weet dat ik mijn blogs vaker begin met deze kreet, maar hij vat dan ook mijn gemoedstoestand van een gemiddelde dag samen.
Er gaat al jaren een mail over het internet rond, over een ziek meisje. Nou kan elke half-wakkere aap wel bedenken dat dat hele verhaal bullshit is, maar nu is er Hyves. Op Hyves zit elke idioot die verder niets snapt, weet of kan, of ook maar enige kennis heeft van het achterliggende platform wat internet heeft. Dat geeft ook helemaal niets; Hyves is namelijk best leuk. Ik hyve zelf , dus dan moet het wel super hip zijn. Maargoed, ter zake.
Deze stokoude bullshit-mail werd me vandaag vijf keer om mijn oren geflikkerd, via evenzovele bulklijsten. Het is een mail die je namelijk moet doorsturen, want zielig.

Even een paar tranentrekkende hoogtepunten:

Ik ben een jonge papa van 29 jaar. Mijn vrouw en ik hebben samen een schitterend leven gehad. We hebben een kind. Haar naam is Rachel en ze is 10 jaar. Onlangs heeft de dokter een hersenkanker in haar kleine lichaam gedetecteerd. Er is slechts 1 manier om haar te redden: een operatie. Spijtig genoeg hebben we niet voldoende geld om dit te betalen, AOL en DNET steunen ons.
Elke persoon die deze e-mail opent en hem naar tenminste 3 personen doorstuurt, schenkt ons 32 eurocent.
Ik weet dat je dit zeker naar 5-6 personen kan sturen. Een kleine inspanning... En ben je te egoïstisch om 10-15 minuten van je tijd te spenderen om dit bericht naar enkele personen door te sturen, wel dan ben je een zieke geest.

Dit is wel zo'n beetje waar het om gaat; de rest is vulmiddel om nog zieliger te zijn.

In plaats van je op een normale, rustige manier af te vragen wat hier van waar is, of even wat research te doen (copy/paste een willekeurige regel op Google en je weet al genoeg), stuurt elke halvegare trut dit klakkeloos door naar honderen vage (want virtuele) kennissen. Goeie daad weer verricht.

Toch....toch zou ik godverdome Ar niet zijn als ik me niet een paar dingen zou afvragen of op te merken heb. Gaan we. Let op en leer.

Allereerst: Waarom de FUCK zou je godvergloeiende god-god-godverDOMME hulp van een ISP nodig hebben als AOL, om je dochter d'r tumor te laten verwijderen? Alleen dat zou toch al het roestige kwartje in je stoffige brein moeten laten vallen, stelletje idioten???
Weet je....als ikzelf een hersentumor zou hebben he....weet je wat ik dan doe? Dan word ik geopereerd. Punt. Ik. Ben. Namelijk. Verzekerd. Verplicht. Bij. Wet. Ik. Word. Geopereerd. Heb niemand nodig. Geen cent kost het me. Niets. Echt geen cent, letterlijk. Of ik een tumor heb, of tien jaar lang niets, mijn premie blijft gelijk. Dat heet ziekenfonds. Mijn hemel, ik zei het al.

Dan nog. Stel he. Stel. Stel dat om de een of andere reden, deze aso's (want je bent een aso van de grootste orde als je je minderjarige kind niet hebt verzekerd) hebben geen cent te makken en het kind gaat dood zonder hulp van ons. Kan. Of nee, het kan niet, maar stel dus. Dan nog. AOL betaalt een bedrag voor elke mail die is doorgestuurd. Nou weet ik niet veel (eigenlijk weet ik wel veel, dit is sarcasme. Niet te verwarren met cynisme), maar één ding weet ik zeker: als ik een mail naar 500 mensen stuur, 500 willekeurige mensen, kan AOL met geen mogelijkheid weten dat ik die mail naar die 500 mensen heb gestuurd!!! Sjesus, denk toch eens na, mensen! Nee, er is één uitzondering. Als één van die mensen toevallig een AOL-klant is. Ik ken honderden mensen. Echt honderden. Geen een is AOL-klant. En dan nog, zou dat illegaal zijn, want je mag als provider helemaal geen inzage hebben in de inhoud van de gestuurde of ontvangen mail. Dus AOL zou dan moeten filteren op headerinformatie, of nog erger: op de inhoud. Mag niet, en is trouwens zo arbeidsintensief (arbeid is hier ook even machinale arbeid), dat het domweg goedkoper zou zijn als AOL zou zeggen: weet je wat, wij betalen die operatie en verder hou je je bek.

Maar nee, wij idioten lezen een zielige mail, en sturen hem blind door naar iedereen die we terugvinden in ons adresboek.

Maar het meest irritante vind ik iets heel anders.
Ook al zou al het bovenstaande wat ik zojuist heb getypt, onwaar zijn. Al zou het hele verhaal van A tot Z kloppen en gaat dat kind dood zonder voldoende bijeengebedeld geld.
Lees die laatste regels dan. Mijn fucking hemel. Dus papa maakt mij, jou, ons, de hele wereld, al bij voorbaat uit voor egoist en zieke geest, mochten we onverhoopt niet meedoen met deze onzin? Tief toch godverdomme een kankerend op zeg, ik hoop dat je kind heel snel doodgaat. Met zulke kutouders. Niet verzekerd en de rest van de wereld uitmaken voor zieke geest omdat wij niet meteen in de houding springen voor hem?

OPbokken. OPzouten. MOven!

Maargoed, die hele irritatie is, zoals gezegd, totaal academisch. Het is bullshit, gelul, een hoax, een leugen en verspilling van ieders tijd en zorgt er voor dat tientallen mailservers het tering-druk krijgen.

Bah. De volgende die me deze kutmail stuurt, wens ik een hersentumor toe.

Nu!

2007-01-18T22:09:00.000+01:00

plaatje van een kopje thee komt later, ivm technische problemen. tss..

Allereerst een mededeling van huishoudelijke aard.
Het meisje van het vorige blog, dat niet van schelden houdt en zo: dat is verder een beste meid. Dat jullie niet denken van "Ha Ha, wat kent die Arrrrjen toch een zonderlinge figuren" of zo.
Zo, dat is ook weer rechtgezet. En het moge duidelijk zijn dat ik gigantisch op mijn flikker heb gekregen van haar, anders zou ik zoiets natuurlijk nooit zeggen.

Verder.
Als je een pilotenjas wel kan betalen, maar bij jezelf denkt "ik heb het er toch niet voor over", ben je dan leergierig?
Hm nee ik vond hem zelf ook niet zo goed, maar hallo, het kan niet altijd op het scherpst van de taalsnede blijven. Verzin zelf dan godverdomme (this one's for you, baby van de vorige blog) wat beters, lamzak dat je bent. Klootzak, hoer, kut, neuken, beffen, likken, llllllikken. Zo. Dat minderen met vloeken en schelden gaat me echt niet goed af. Wat me daarentegen wel goed afgaat, is het stug doorgaan met stoppen met roken.
Ik begon met stoppen, twee weken vóór mijn date met mocro-chick, en dat was ergens vóór Sinterklaas, want deze supergeïntegreerde dame had een chocolade-A voor me meegenomen naar het hotel. Het hotel? Ja, het hotel. Hou je smoel. Maar ik had -romanticus dat ik ben- niets meegenomen. Trouwens, niets, niets, niets, hallo, niets, niets, ik had niet niets, ik had mezelf meegenomen! Twee fokking honderd en fokking twintig kilometer gereden, waarvan een vol uur in de stinkfile op de A1 doorgebracht, en drie keer stoppen onderweg om op een potenparkeerplaats mijn sjarrel uit mijn Diesel te graaien om te zenuw-pissen. Noem het godverdomme niets! Bij onze auto's (zie ze daar lieflijk staan, twee identieke karretjes) vond ik het uiteraard weer eens niet nodig om te gaan zoenen. Spijt van. Sja. Nooit meer gezien. Nooit meer gesproken. Ze vond dat ik mijn best niet goed genoeg deed. Ze moest eens weten hoe erg ik mijn best deed om haar niet te zoenen op de eerste date. Dat komt: het vorige zoenmeisje vond weer dat ik te hard van stapel liep. Geef haar eens ongelijk in retrospect, ik bedoel: de eerste date bij de echtschedingsadvocaat doorbrengen en daar alvast preventief de boedel verdelen was wellicht toch iets teveel van het goede. Ik dacht : hebben we dat vast gehad.

Net als je trouwdag. De mooiste dag van je leven.
Trouwen op je tweeëntwintigste. Mooiste dag van je leven. Zo. Heb je die vast gehad. Wat gaan we de volgende zestig jaar doen, schat? Mij niet gezien. Trouwens, ik wil eerst verliefd worden. De meeste huwelijken blijken toch langer stand te houden als er liefde aan ten grondslag ligt, ik weet het bijna zeker.
Maar ik wilde iets heel anders gaan zeggen, dat weet ik ook zeker. Ik was weer eens aan het afdwalen.
Oh ja, over dat gezeik bovenaan, met dat beffen en zo. Ik vertelde het laatst ook op mijn werk: dat hele Kama-Sutra gezeik is mij allemaal te ingewikkeld. De pauw en de ezel en de weet ik veel.....de strompelende lama...pfff ik krijg al spierpijn als ik er aan denk, man. Gewoon rampetampen, voor mijn part doggie style (hoewel ik toch iedere keer weer flink wat overredingskracht moet gebruiken om haar die halsband om te doen, en ook het aan haar kont snuffelen en drie keer een rondje draaien voor ik ga pissen vind ik echt vrij gecompliceerd allemaal), ik wil ook best één been op de grond en één been...eh...weet ik veel waar (zie je, dat bedoel ik nou, veel te ingewikkeld man)....maar wat wilde ik zeggen? Oh nee wou. Wou ik zeggen, ik zit hier godverdomme ter plekke te vergeten dat ik een Amsterdammer ben. Ik wou dus zeggen, dat gezegd hebbende, ben ik wel een goede beffer. Niet eens dat je zegt "ik kan best redelijk beffen", nee, ik ben er gewoon goed in. Ik bedoel, het is niet echt heel moeilijk om een gemiddelde clitoris te vinden met je tong, maar je zou de lamstralen de kost moeten geven die er een potje van maken. Of die denken: wat een tijdverspilling, nog twee laffe likjes en ik flats hem erin. Nee, vrienden, ik ben zelf van mening dat je meissie eerst minstens twee keer klaargekomen moet zijn voordat je je kleine speleoloogje laat afdalen in de Grotten van Han. En wat is daartoe een beter gereedschap dan je vingers en je tong? Ik zou het bij god niet weten. Wat overigens van belang is, is dat je goed let op haar reacties tijdens de verschillende manoeuvres die je tongsgewijs uitvoert. Ik bedoel: op het moment dat ze haar Zweeds Raadselboekje van haar nachtkastje pakt, weet je gewoon dat het beter kan. Rollen haar ogen bijkans achterlangs uit haar kassen, dan heb je beet. En nu maar hopen dat ze begint te schuddebuiken vóórdat je kaakkramp krijgt, maar dat is geheel aan jezelf.
Dan ehh......tering Ar.....het wordt weer eens tijd geloof ik, want je zit ondertussen al drie alinea's te typen met één hand, terwijl je andere hand je kussen zit te vingeren. En ik zweer je dat dat het dichtste is wat in in maanden bij sex ben geweest.

Volgens mij wilde ik eigenlijk iets heel anders gaan bloggen, vandaag. Iets over de wind en afgesloten stations en neervallende dakpannen. Ik begreep dat er vandaag in Nederland meer dan honderd doden zijn gevallen. Goed, zevenennegentig daarvan in bejaardentehuizen van ouderdom, maar toch. Het is evengoed allemaal wat.

En nu ga ik met windkracht tien een kopje thee zetten, want het schijnt dat je daar kalmer van wordt. Derhalve zet ik twintig kopjes thee per dag. Drinken doe ik ze niet, want ik vindt thee niet te zuipen en bovendien word ik helemaal niet kalmer van het zetten van thee.
Wel word ik weer eens heel erg moe. Plotseling. Nu.

2007-01-16T21:53:00.000+01:00

Dr Oetker is dood!
Fuck! Ik wist niet eens dat die nog leefde.
Hier staat het: Dokter Oetker is dood. Plotseling zakte hij als een pudding inelkaar.
Trouwens, voor een dokter heeft hij toch redelijk weinig betekend in de medische wereld tout court. Goed, hij heeft het voorelkaar gekregen dat de halve wereld puddinkjes uit poeder staat te maken, maar verder.....hij zat nog te twijfelen: wat zal ik doen: een kuur tegen kanker bedenken, of instant pudding grootmaken? Uiteraard heeft hij de beste keuze gemaakt en de wereld laten genieten van niettevretenpudding. Wat een idioot.
Zijn collega van de dokterschool, Mengele heette die, heeft zo mogelijk nog minder betekend voor de wereld. Stel je voor dat het even iets anders was gelopen allemaal....hadden we Dokter Mengele pudding zitten vreten. Tweelingpudding dan. Niet leuk. Wel grappig.

Misschien he.....ik heb de laatste tijd eens zitten denken over grof zijn en zo. Ik geloof dat er eigenlijk best veel mensen zijn die grof niet leuk vinden. Of grof, grof....ik bedoel....scheldwoorden zomaar tussendoor en schoppen en slaan en zo. Misschien moet ik dat minder gaan doen. Of helemaal stoppen ermee.
Of niet. Ach weet je, laat ze lekker de tering krijgen met hun gemekker. Die wijven die godverdomme vinden dat vloeken getuigt van een gebrek aan woorden, die sporen niet. Ik zweer het jullie: een paar weken geleden zat ik te chatten met een meisje. Tot mijn verbazing vertelde zij me dat ze een hekel had aan schelden en vloeken en dat ze zichzelf er ook nooit aan bezondigde. Apart. Mijn interesse was zodoende redelijk gewekt (hoe kan ik dat wicht alsnog laten vloeken als een bootwerker, godverdomme. Een paar flinke slagen met mijn lul in haar smoel zullen haar alvast een redelijk stuk op weg helpen en anders steek ik haar schaamhaar in de brand. Nou weet ik niet zeker of ze wel schaamhaar had, we leven tenslotte in de eenentwintigste eeuw en alle kutten moeten kaal zijn. Terecht, overigens, daar niet van. ) Waar was ik. Oh ja. Dat meiske dus, die hield niet van vloeken en schelden, want, zo vertelde ze mij, dat vond ze getuigen van een gebrek aan woorden.

Ik zei tegen haar dat ik vloeken juist vind getuigen van een overvloed aan woorden.
De hele dag je smoel houden en voor je uitstaren, dat vind ik getuigen van een gebrek aan woorden. Ik heb nog liever dat iemand alleen maar loopt te zeiken, dan dat hij zijn bakkes toe houdt.
Verderop in het gesprek, overigens, bleek dat meisje redelijk gecharmeerd was van de film The Champ. Mijn hemel. Als er toch godverdomme één film is waar mijn darmperistaltiek spontaan van in de vijfde versnelling schiet, dan is het die Champ wel.
Ik vertelde haar -jij ad-remme rakker dat je bent jij- dat ik boksen zo vind getuigen van een gebrek aan woorden. Waarom nou gelijk opelkaar gaan inslaan? Mijn voorstel om dan maar gedurende acht ronden elkaar kapot te gaan argumenteren stond haar niet zo aan , geloof ik.

Toen ons gesprek voorbij was, heb ik gemasturbeerd.
Of er een daadwerkelijk verband was tussen de twee evenementen van die dag, vraag ik me nu het zo ter sprake komt, trouwens ineens af. Waarschijnlijk niet. Oasis heeft een beste plaat afgeleverd met hun What's the story, morning glory in de vorige eeuw. Mijn ex-tietenmeisje die er met mijn tandarts is vandoorgegaan heeft die cd toentertijd gekocht en uiteraard meegenomen samen met twaalf jaar foto's van ons. Fotoalbums en de CD van Oasis, meer kreeg ze niet mee van me. Ok, mijn ziel, mijn emotie en mijn geluk had ze jaren daarvoor al van me afgenomen, dus het is echt stukken minder zielig dan het lijkt.

Enkele weken later, toen ze ongetwijfeld eerder die dag hevige tandartsensex had beleefd, ging ze met haar fiets onderuit en schraapte ze met haar bovengebit zeker twee milimeter asfalt van De Overtoom af met haar dronken smoel. Toen wist ik het zeker: God bestaat.
Wat zou er met haar gebeurd zijn als ze niet met een tandarts, maar met een gynaecoloog was weggelopen, is de vraag....ach, niet over nadenken verder. Alleszins iets...ehm..iets kuts, zeg maar.

Nou ja....Don't look back in anger...

2007-01-14T14:19:00.000+01:00

Terwijl ik daarstraks stond te douchen, vroeg ik me ineens af (nog even terugkomend op de samenvatting van tweeduizendzes): Hoe kan ze nou zeggen dat ik haar maatje ben, terwijl ze me godverdomme nooit een keertje heeft gepast?

Hier, ook zoiets waar ik echt dagenlang vraagtekens van boven mijn hoofd heb zweven.
Lees je even mee?

AMSTERDAM - Een 44-jarige man heeft vrijdagmiddag twee medewerkers van Bureau Jeugdzorg (BJZ) in Amsterdam bedreigd, omdat onlangs een van zijn kinderen uit huis was geplaatst. Dat liet Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam weten.
De man heeft al eerder jeugdzorgmedewerkers bedreigd en een van hen met een mes aangevallen, aldus jeugdzorg Amsterdam.

De man was zo boos dat hij vrijdagmiddag op de A10 zijn eigen auto verliet om op de motorkap van de auto te springen waarin de medewerkers van BJZ zaten. Hij reed zo zeker 5 kilometer lang mee. De politie heeft de man aangehouden.

Daar waar waarschijnlijk de meeste mensen zich afvragen wat de achtergrond van 's mans woede is, hou ik me met hele andere dingen bezig.
Ikzelf irriteer me al mateloos als er een blaadje op mijn voorruit zit. Of een klodder vogelstront op mijn motorkap. Ik stop dan echt desnoods bij de eerste de beste benzinepomp om dat stukje afleiding weg te vegen uit mijn gezichtsveld. Rij ik door een plas en heb ik rechtsonder op mijn voorruit (nou niet bepaald het meest essentiele stukje van je blik op de wereld), dan doe ik even mijn ruitenwisser aan. Evenwicht en symmetrie zijn mijn beste vrienden op de weg.
Samen met totale minachting voor de rest van de wereld.
Ik bedoel dus: mijn god! Ik zou me kapot ergeren met een kerel op mijn motorkap! Respect voor de bestuurder, hoor. Vijf kilometers over de A10 rijden met een heel mens op je motorkap en toch niet bijkans in een psychose raken van onbevredigde dwangneurose, je moet het godverdomme maar kunnen.

Dan nog zoiets. Vlak voor de Coentunnel (dit gebeurde dus gewoon letterlijk achter mijn rug terwijl ik zat te werken he.....niets gemerkt...) werd de auto klemgereden en de man aangehouden. Iemand zal dus wel de politie hebben gebeld.

WIE, godver!!! WIEHEEEEEEE DANNNNN!!!!!!!!!

De bestuurder?
"Hallo, met meneer Jansen. Ja, hallo, ik heb een meneer op mijn motorkap en die wil er niet af. Kunt u even een auto sturen alstublieft? Ja, ik rijd nu bij de.....Truus, waar zitten we nu? Oh, mijn collega zegt dat we bij de Henk Sneevlietweg rijden...wat zegt u....?....ja tachtig mag je hier...ja....ja ok.....ja de Coentunnel....ok, zien we jullie daar...ja...ja ik doe voorzichtig...dag.."

Of de man zelf?
"Ja stuur godverdomme eens iemand LANGS ja!!! Ik lig op een motorkap van een auto. Ja. Ja, ik geloof de Henk Sneevlietweg...wat zegt u, ik kan u niet zo goed verstaan door de wind!!!!! Nee, ze willen niet stoppen!!!!"

Mijn god....en dan nog.....ik bedoel.....iemand op mijn motorkap zou ik ook niet moeten hoor, laten we daar gewoon eerlijk over zijn. Misschien zou ik uit woede in een korte rode waas ook wel een stukje doorrijden. Even laten schrikken. Maar hallo.....vijf kilometer? Op de snelweg nog wel. Dat gaat volgens mij snel vervelen hoor, ik denk dat ik er bij afslag Osdorp mee gestopt zou zijn.

Ik vraag me trouwens af....is het op zich verboden om op iemands motorkap mee te liften?
En hoe hou je je vast? Echt waar, de hele achtergrond van het familiedrama wat hier ongetwijfeld aan voorafging kan me gestolen worden. I don't care. Maar ik heb niets dan vragen over deze rit. Het zal een eeuwigdurend mysterie zijn.

Dingen en andere dingen

2007-01-12T20:41:00.000+01:00

Shake your money maker.
De kont van een Okapi is eigenlijk van een zebra.
Okapi's luisteren niet naar Tupac. Echt niet.
Dit is een subliminale boodschap voor één persoon. Hoi daar!
Verder is een piña collada 's winters achter je pc niet half zo lekker als een in de zomer op een terrasje met een leuk meisje. De paarse Les Paul van Jimmy Page is mooi.
Thank You van Led Zeppelin, en dan specifiek de versie op The BBC Sessions is van een angstaanjagende schoonheid waarvan ik minstens de helft van de keren tranen in mijn ogen krijg. Letterlijk. Ik houd niet van figuurlijke tranen, die dienen nergens toe. Het liedje doet me denken aan geluk. Geluk geeft me soms van die lichte tranen achter in mijn ogen, zo dat ze net niet zichtbaar zijn voor anderen, maar je ze wel voelt.

Van de week zag ik aan het andere einde van de flat, aan de voorkant, een kussentje liggen. Ik dacht nog: Hé, zulke kussentjes heb ik ook op mijn balkonstoelen!
Boven aangekomen, zag ik een van mijn kussentjes miste. Toevallig he?
Ik was te lui en te principieel om alsnog naar beneden af te dalen en te grijpen wat van mij is. Om welk principe het ging, ben ik inmiddels alweer vergeten.

It's not easy being green.

Little drops of rain whisper of the pain, tears of love lost in the days gone by.
My love is strong, with you there is no wrong,
together we shall go until we die. My, my, my,
inspiration is what you are to me, inspiration, look... see.

Een hijsbak is een lift in het Zuidafrikaans.
Ik kan niet goed tegen mensen die me tegenspreken als ik gelijk heb.
Ook kan ik niet goed tegen mensen die me tegenspreken als ik achteraf geen gelijk blijk te hebben.
Ik heb een bloedblaar op mijn linker ringvinger.
Dichter bij een trouwring ben ik nog nooit geweest.
Ik weet nooit zo goed wat ik moet doen als ik dat voor een ander weet.
Flensjes met Emmentalerkaas zijn best te pruimen.
Pruimen met Emmentalerkaas zijn niet te vreten.
Stradivarius was bijna net zo'n slechte schilder als Rembrandt violen kon bouwen.
Het Schaep met de vijf pooten is geschreven door de schoonvader van Freek de Jonge, en ik betwijfel of iedereen dat wel weet.
Vroeger had je een radioprogramma wat Dubbelisjes heette, toen een Twix nog een Raider heette, was dat. Een CD was een plaat en ik had nog een bril.
Jongens die hun meissie slaan, moeten uit mijn buurt blijven.
Verder is het koud en waait het en weet ik niets en stop ik. Dag.

Vuurpijl

2006-12-30T15:52:00.000+01:00

Waarom klinkt niet alleen de muziek van Meredith Brooks' stop als Sheryl Crow, maar waarom lijkt ook haar stem alsof zij het zingt?
Dat heeft zo'n meid toch niet nodig.
Als ik later groot ben, wil ik een beetje trouwen met Meredith. Ik vind haar leuk. Maar om de een of andere reden belt ze me nooit.

Vandaag dacht ik trouwens echt dat ik er met geen mogelijkheid klootzakkeriger uit kon zien. Stoppels van meer dan een week oud, dus eigenlijk mogen ze niet eens meer stoppels heten, maar neigt het meer naar baard, hoewel ik baarden associeer met vieze mannen, linzensoep en groene truien. De mijne is evenwel gestyleerd in de vorm van....de vorm van....zeg maar een klootzakken-goatee die doorloopt naar je bakkenbaarden. Weet ik veel. Verder is mijn haar veel te lang (zeker twee centimeter aan de zijkanten) en zei een collega gisteren dat ik eruitzag of ik uit Happy Days kwam gestapt. Ach, het kan erger, dacht ik. Maargoed. Als een klootzak dus. Denk daarbij een veel te witte smoel, een bomberjack en een air die verraadt dat ik met niemand iets te maken wil hebben als ik boodschappen aan het doen ben.

Zal je net zien dat (het is weer eens zover) ik links en rechts word aangesproken door huisvrouwen, ik zelfs voorrang krijg waar ik het niet heb op de parkeerplaats en ik tot driemaal toe uit mijn ooghoeken zag dat een meisje haar nek zowat verdraaide om me nog een keer aan te kijken. Maar dat zegt niet zoveel, dat doe je ook als je iemand ziet met bijvoorbeeld twee hoofden of drie armen. Dus misschien hielp mijn klootzakkenbaardje evengoed wel hierbij.

Over freaks of nature gesproken; ik zag vanmiddag een filmpje van een siamese tweeling. Normaal zijn siamese tweelingen altijd vies en onverzorgd en hebben ze stomme kleren en kwijlen ze. Ik bedoel: het is niet het soort mens...wacht...het is niet het soort mensen..nee..eh...goed, je wil er niet mee gezien worden, dat is wat ik wil zeggen. Niet eerlijk, maar gewoon waar. Zie je het voor je, dat je gaat stappen met een siamese tweeling? Jaja, en dan twee keer zoveel aan rondjes uitgeven als zij zeker! Tss echt niet.

Maargoed, deze tweeling zag er -op een dubbel hoofd na dan, een bijna verwaarloosbaar detail- best apetijtelijk uit. Gewoon een all-American suburbmeisje, wat zo cheerleader had kunnen zijn. Goed, twee hoofden, maar verder: gewoon ok.
Alleen.....hoe werkt dat? Wat nou als er één honger heeft en de ander niet? Oh nee dat zal niet, want ze delen dezelfde bloedsomloop. Nee ok, ander voorbeeld dan. Stel...stel de ene wil linksaf en de ander wil rechtsaf. Of stel dat je haar aan het beffen bent, wie komt er dan eerder klaar, de linker of de rechter smoel? Is toch godverdomme raar? En snapt ze nu wel wat buitenspel is? Overigens was de tweeling blond, dus al met al zullen ze bijna net zo slim zijn als één brunette.
Tuurlijk, blondes have more fun, but brunettes still remember it the next morning. Ik dwaal af. Wacht, waar was ik? Oh ja. En is het nou één mens of zijn het er twee?
Gevoelsmatig zeg je: het zijn twee mensen. Twee stel hersens, twee hoofden en twee gezichten. Twee zielen, zo je wilt. Alleen.....toch maar één lichaam en één hart, één paar tieten en één paar schoenen. Wie bepaalt dan dat het toch twee meisjes zijn? Alleen door die hersens? Maar stel dat we ooit zover zijn dat we hersenen zouden kunnen transplanteren. Je zet de hersens van een overleden persoon over in iemand anders. Stel: de hersens van een auto-ongeluk-slachtoffer in die van iemand met een hersentumor. Een meisje van 16 met een hersentumor. Haar oude hersens eruit, en die van verongelukte erin. Vind je dan dat dat meisje gewoon nog hetzelfde meisje is met alleen een ander brein, of is het alsnog die kerel van het auto-ongeluk, maar dan met een ander lijf eronder? Dan ben je toch geneigd te zeggen dat het nog steeds meisje van 16 is, maar dan zonder tumor. En niet Onsympathieke klootzak die dronken achter het stuur zat, met een cheerleader-lijfje eronder?

Kortom: je kunt er -zoals gewoonlijk- weer eens geen pijl op trekken.
Vuurpijl.

Beren

2006-12-29T19:12:00.000+01:00

Zo.
Dat was 2006.
't Zit er zowat op en als ik de balans op zou moeten maken, is het -zeker na een valse start- alleszins meegevallen. Meer wil ik er niet over zeggen. Of dat wil ik wel, maar dat ga ik gewoon niet doen. Punt.
Hop on my choo-choo, I'll be an engine driver in a bunny suit.
Is vingerverf niet gewoon nagellak?
Zouden Frenk en Viv expres zoveel verharen om te laten zien dat zij er ook nog zijn?
Zal ik mijn baard laten staan?
Zal ik mijn neusharen laten groeien?
Zal ik mijn hoofd kaalscheren en mijn armen vol laten zetten met tattoos?
Zal ik een neusring nemen van titanium en een schotel door mijn onderlip slaan?
Als een Surma-negerin trouwt met een Griekse traditionalist, slaat ze na het eten dan haar schotel kapot?
Zou ik, nu ik in één keer twaalfhonderd Euro aan rekeningen heb betaald, een cadeautje krijgen van de Postbank? (Het waren geeneens achterstallige betalingen, nee, gewoon de decembermaand. Mijn god wat een bedragen vliegen er van mijn saldo af tegenwoordig. Je zou er chagrijnig van raken, als je niet van nature een optimist bent zoals ik.)
Denk je dat ik morgen weer vergeet peper te kopen, net als de vorige dozijn keren dat ik in de Appie of de Turkie Dirkie was? Ik denk het wel.
Maak dan een boodschappenbriefje, hoor ik je denken. Nee, dat doe ik niet. Ik vergeet boodschappenbriefjes altijd mee te nemen en ik haat het als je met twee volle tassen terugkomt, en dan alsnog je briefje op je bureau terugvindt en tot de conclusie moet komen dat je een of twee dingen bent vergeten mee te nemen. Liever word ik daar gewoon niet aan herinnerd. Boodschappenbriefjes lachen je in je gezicht uit als je doorregend en koud binnenkomt. Ha ha, sukkel....koffiemelk vergeten he? Tsja...had je me maar moeten meenemen. Nee, daar begin ik niet aan.

Ga ik nog iets zinnigs te vertellen hebben in dit (deze?) blog? Ik denk het niet, ik zou niet weten waarom. Zin vind ik zo'n onzin tegenwoordig. Ik vind dat er veel te veel zinnige dingen worden gedaan en gezegd, en ik weiger mee te lopen met de massa. Tenzij het gaat om het autowassen op zaterdag en het voetbal kijken en Chinees halen op zondag, het kijken naar Idols en X-Factor, het naar het Amsterdamse Bos gaan in de zomer, het meezingen van Toppertje, het haten van, maar stiekum bewondering hebben voor Rita Verdonk, het geilen op Daphne Bunskoek en het meezingen met Sky Radio in de auto, weiger ik mee te lopen met anderen. Of het zou moeten zijn: De Lama's leuk vinden, het zeggen "blij dat die dagen weer voorbij zijn" vanaf aanstaande maandag, het schrijven van blogjes, het niet wakker worden zonder caffeïne en het uren per dag doorbrengen achter een beeldscherm. Voor de rest houd ik me verre van doen wat anderen doen. Tenzij....nee, niets.

Wist je dat bonobo-apen als enige diersoort naast de mens, sex hebben anders dan puur voor de voortplanting? Ik bedoel: die beesten neuken gewoon omdat ze het leuk vinden, verder niets. Dat doen alleen mensen en bonobo-apen. Ik bedoel maar. Persoonlijk vind ik dat dat meer over die apen zegt dan over ons, maar dat is mijn mening. Wat ik daarmee bedoel, weet ik zelf ook niet.
Ook kun je over beren zeggen wat je wil, maar het is gewoon een feit dat veel beren vaak broodjes smeren. Ik bedoel er verder niets mee hoor....moeten ze zelf lekker weten, maar het lijkt tegenwoordig wel of je dat soort dingen niet meer hardop mag zeggen of zo. Niets mis met het smeren van broodjes, begrijp me goed. Zelf zou ik het niet zo snel doen, maar hé....als die beren daar lol in hebben: laat ze lekker hun ding doen. Als ik er maar geen last van heb, dat bedoel ik. Ik ben best tolerant, sterker, sommige van mijn beste vrienden zijn zelf beer, maar als ze maar niet verwachten dat ik nu ook ineens broodjes ga smeren. Nou hup, Ar...je windt je weer eens vreselijk op. Is ook niet zo gek natuurlijk als je je eigen buurtje naar de kloten ziet gaan omdat je onderdehand meer beren ziet dan bonobo-apen en mensen, en dat je op elke straathoek wordt aangesproken: Hé psssst! Broodje smeren? Flikker toch op zeg!

Partner Bengeltje

2006-12-25T22:25:00.000+01:00

Effe geen plaatje want ik ben mijn password kwijt van de FTP server waar ik ze op host, godverdomme en Maus zit met zijn kloten tegen de Duitse grens aan en ik ga hem er niet voor storen, dus bedenk er zelf maar een plaatje van een stetson-hoed bij. Zelf dacht ik aan (zoeken op Gooooogle images, typ stetson in, en dan is het het vijfde plaatje op de eerste regel van de eerste pagina.)
Hmpf. Inspiratie dus.
Ach het is kerst, dus wellicht dat er dan vanzelf iets van een muze op me neerdaalt terwijl ik typende ben. Neuh. Ik voel nog niets. Hmpf grmpf kiele kiele en nu? Voel je nu wat, schat? Ik zit hier godverdomme ter plekke een Hein de Kort-cartoon in mijn minds eye te zien, kun je het geloven?

Goed. Zaterdag was ik druk doende om als een gestoorde huisvrouw (dat is de zus van de gelukkige huisvrouw) boodschappen te doen links en rechts, en toen ik mezelf de lift inwurmde met twee tassen, hoorde ik beneden de boxdeur opengaan. Geheel in de kerstsfeer besloot ik te wachten tot mijn medeflatbewoner de trap op zou zijn gestommeld en zodoende met mij mee naar boven kon glippen in de lift. De deur als een ridder openhoudend, zag ik daar een ventje de hoek om komen koekeloeren. Kut. Het was tienjarig rotventje, wiens papa een paar weken geleden naar beneden was gesprongen en wiens dode lichaam ik nog vluchtig en halfslachtig probeerde opnieuw tot leven te brengen. Ventje stapte met mij de lift en en zei heel lief "dank u wel" tegen me. Kut. Lichte paniek maakte zich van mij meester; of je naast een gehandicapte staat (of iemand met een wijnvlek of een plastic hand of zo) en niet probeert te staren. Gelul. Dat verdient niemand, dus ik raapte al mijn moed bijelkaar en keek het ventje aan en gaf hem een glimlach en een knikje. Mannen onderelkaar begrijpen dat, woorden zijn niet nodig. Bij de vijfde stapte ik eruit en het ventje zei "doei!!!!" tegen me. "Dag jongen" zei ik en ik liep de galerij op met voor vier dagen overbodige luxe in mijn tassen. Uiteraard sprongen de tranen tegen beter weten in in mijn ogen en met biggelende parels vulde ik mijn koelkast met schijnheilig voer. Waarom? Waarom raakt zelfs dit ventje me met zijn onzichtbare dolk? Het bloed van mijn doorboorde hart wurmde zich als tranen door ....nee, zo'n literatuur-van-lik-me-vestje-zin krijg ik niet uit mijn bek. Wacht, we doen het anders. "Dag jongen" zei ik, en elke vorm van emotie negerend veerde ik over de galerij, richting mijn nederige stulp om me daar voor te bereiden op vier dagen liefde en vreugde. Zo. Staat al een stuk beter, al zeg ik het zelf.

Godverdomme, die muze is alsnog redelijk diep in mijn botten komen zitten, zo valt me ineens op.
Weet je trouwens welke band ik eigenlijk heel erg redelijk vind, en wiens muziek ik zowaar begin te waarderen en mooi vind bij tijd en wijle? Jawel, het is verdomme BLØF. En je schijnt het met vier hoofdletters te moeten schrijven, iets wat vele mensen over het hoofd blijken te zien. Maar BLØF dus. Zelfs dat laatste album, die (kokhals) muzikale wereldreis (veegt mond af) is meer dan te pruimen. En natuurlijk is Holidays in Spain van een verpletterende schoonheid, maar dat was altijd al zo. Godverdomme wat een mooie plaat is dat. Of plaat, plaat, je moet CD zeggen. Of beter: track. Op een plaat staan liedjes, en op een album staan tracks. Om het even: het is alleszins te verteren, die muziek van BLØF en dat is wat ik gewoon bedoel te zeggen.

Misschien neem ik Spanje als besluit. Maar misschien ook wel niet. Ik denk zelf eigenlijk van niet, wat moet ik verdomme in Spanje gaan beginnen, zeg! Ja, elkaar met rotte tomaten bekogelen en stieren martelen, dat kunnen ze als geen ander in dat land, maar een beetje fatsoenlijk evolueren tot gehaaste kantooridioten, daar weigert dat tuig pertinent aan mee te doen. Dat ze mijn kloten kussen.

Ar....je draaft door....het is tijd om te stoppen en het is tijd om te beginnen.
Ik ben godverdomme evengoed alleen met kerst. Voor het eerst in zestien jaar ben ik alleen met kerst. Of alleen, ik bedoel: zonder (het zuur komt nu echt omhoog)partner. Of nee, ik bedoel zonder liefje. Partner vind ik een vies Viva-woord net als vrijen of vagina. Mijn partner ruikt onfris uit haar vagina na het vrijen klinkt toch lang niet zo lekker als Mijn wijf stinkt uit haar kut na het neuken, zeg nou zelf? Trouwens, de titel van dit blog (deze blog?) is een anagram van mijn naam. Jawel, het is gewoon zo.

Ar....je draaft door....het is tijd om te beginnen en het is tijd om te stoppen. Het is tijd om te beginnen met voorbereidingen treffen voor het nieuwe jaar, het eerste jaar waarin ik met mijn liefje-voor-eeuwig-en-altijd de kerst zal gaan vieren. Wie zij zal zijn, dat weet nog niemand. Maar dat ze daar is, en dat ze er over een jaar zal zijn, daar, hier, in mijn armen en ik in de hare, dat is godverdomme een feit zoals er zelden feiten zijn geweest, zeg dat ik het nog maar eens gezegd heb, makkers. Zal ik 2007 eens een cowboyhoed gaan dragen? En weet je trouwens waar ik eigenlijk heel erg goed in ben? In het abrupt stoppen.

looking back

2006-12-23T16:10:00.000+01:00

Spijt heb ik niet meer
van wat ik je ooit zei
Van wat ik alsmaar voel
en wat jij niet voelt voor mij

Begin dit jaar zou ik met mijn lief een huis kopen en we zouden lang en gelukkig leven. Ik weet nog dat tijdens het eerste vuurwerk, inmiddels bijna een jaar geleden, haar omhelsde en in haar oor fluisterde dit jaar wordt voor ons...
Mijn god, waar ging het mis? Bijna een jaar is verstreken en zo rond deze periode schijnt het een soort van must te zijn om te gaan terugblikken. Mensen blikken terug naar de sport, naar het nieuws en naar de muziek van het afgelopen jaar. Dat doen ze om niet teveel naar zichzelf terug te blikken. Heb kritiek op Van Basten, verbaas je over de VVD en schaam je dat je Toppertje samen met miljoenen anderen hebt meegezongen. Maar sta vooral niet te lang stil bij je eigen jaar want dat doet teveel pijn, wie je ook bent en wat je ook hebt gedaan.

Hoe heb ik me ook dit keer door mijn gebroken hart heengeworsteld? De eerste keer was ik nog maar een puber, en later zou alles makkelijker worden. De tweede keer was ik de dertig al gepasseerd en stierf ik duizend doden toen ze me verliet na al die jaren. Ze had gelijk. De laatste keer, dit jaar, deed het meer pijn dan ooit. Ook zij had godverdomme gelijk, een schrale troost die de pijn niet minder maakte. We hebben afgesproken een volgend leven elkaar weer te ontmoeten als kleuters in de zandbak. Dan doe ik alles anders. Ze zal me herkennen aan mijn rooie capuchon, ik zal verlegen in het stilste hoekje van de speeltuin op haar wachten, terwijl mijn nieuwe mama van een afstand toe zal kijken en zien : het is goed.

Tot die tijd zal ik een ander leven moeten leiden en dat gaat me -ook dit keer weer- verbazend redelijk af. Dankzij de mensen van wie ik houd. Ik krijg het maar met tegenzin mijn bek uit, want het is klaarblijkelijk niet normaal om te zeggen wat je nou echt voelt. Mij is ooit verweten dat ik teveel emoties stop in bijvoorbeeld mijn zakelijke e-mails. Hoewel ik dat wel degelijk heb ingezien en ik er hopelijk een les uit heb getrokken, echt waar, ik snap het heus, baas, stuit het me toch tegen de borst. Ik snap het, maar het zou niet zo moeten zijn, zeg maar. Wat is er godverdomme mis met emotie? Waarom zou je zaken en emotie niet samen kunnen voegen? Ach, de wereld is er nog niet aan toe. Ooit zullen we wakker worden en leven vanuit ons hart en niet vanuit de buisiness. Zou ik siekem toch een hippie zijn? Godver, daar heb ik helemaal geen zin in, want ook ik moet cool en grappig en gevat en stoer zijn, al is het maar om mee te kunnen zwemmen op de golven. Weet je wat, fuck dat hele gezeik hierboven en laten we verder gaan met achterlijk zijn. Let's put the fun back in disfunction!

Godver de telefoon ging en ik ben helemaal uit de blog-sfeer.....kort van concentratie? Moi? Tss.....en nu stop ik, tot ik weer inspiratie en transpiratie heb.

...

2006-12-23T00:04:00.000+01:00

There are things in life you'll learn and
In time you'll see
Cause out there somewhere
It's all waiting
If you keep believing
So don't run, don't hide
It will be all right
You'll see, trust me
I'll be there watching over you

Spaklerweg 20, 1096 BA Amsterdam

2006-12-15T20:38:00.000+01:00

Met Def Leppard's Adrenalize door je 5.1 systeem proberen mee te doen met Twee voor Twaalf is nog knap lastig. Je hoort niets, je ziet een foto van een houtgravure en ziet de mond van Astrid Joosten op en neer gaan.
De twee kandidaten kijken elkaar aan, ze mompelen iets en daar zie je een rode N op nummer 6 verschijnen. Fout dus. Meer kon ik er niet van maken, dus dan maar een overpeinzend blog uit mijn mouw schudden om alle hunkerende zieltjes te bevredigen die zich voortdurend afvragen: Wat speelt zich zoal af in dat rare brein van dat opgefokte mannetje met zijn Timberlands en zijn Fordje Ka?

Welnu.
Voornamelijk irritatie, frustratie, onbegrip en zo nu en dan een vlaag van wat verdacht veel riekt naar wanhoop.
Waarom?
Daarom.
Omdat ik soms het idee heb dat Ralph Inbar alsnog en met terugwerkende kracht voor mijn neus tevoorschijn springt en me vertelt dat ik aan de langstlopende candid camera-show aller tijden heb meegewerkt zonder het te weten.
Ik vroeg het vanochtend ook al aan de zoveelste NUON-teef die ik aan de telefoon had: Zometeen ga jij me vertellen dat dit een hele goede grap is he?
Helaas hielp ze me uit de droom: Nee, mijnheer. Het is echt zoals wij zeggen dat het is en niet anders.
Goed. Na een half uur debatteren (of hoe noem je een conversatie tussen iemand die het gelijk aan zijn zijde heeft enerzijds, en een volslagen nitwit met meerdere overlappende chromosomen anderzijds) besloot ik met: Goed. Het is duidelijk dat u en ik er nooit uit zullen komen, maar dat geeft niet. Dat laat ik aan mijn door mijn rechtsbijstandsverzekering toegewezen raadsvrouw over. Echter: in de laatste brief die ik van jullie fantastische bedrijf heb ontvangen, staat dat als ik niet uiterlijk vandaag betaal, ik afgesloten zal worden van de energietoevoer. Dat wil ik, zeker zolang deze hele zaak nog niet duidelijk is, zien te voorkomen. Wat kan ik daaraan doen, anders dan een bedrag voor de tweede keer aan jullie te betalen?

"Ach meneer, heeft u de media niet gevolgd de laatste weken?" Vroeg ze me. (uiteraard, trut, wat denk je? Dat ik een ongeletterde boer ben zoals je eigen echtgenoot dat ongetwijfeld is?)
"De media?" antwoordde ik desondanks, "Bestaan die nog altijd? Nee, ik heb die niet gevolgd, ik was te druk bezig met andere zaken. Wat heb ik gemist? Vertelt u gerust verder en breng me snel op de hoogte à 10 cent per minuut, mens!"
"Nou..." vervolgde ze op belerende toon, "er is vanuit de tweede kamer verzocht om mensen met een betalingsachterstand in de koude wintermaanden niet af te sluiten van gas en licht, dus maakt u zich geen zorgen hoor, mijnheer Arrrrjen!"
Wat mensen met een betalingsachterstand met mijn eigen probleem te maken hadden, ontging me. Ik heb te maken met een ontwikkelingsachterstand. Van jou, trut, dacht ik erachteraan.
"Zozo, het kan niet op" mompelde ik. "Maar nu u het toch over de media in zijn algemeenheid heeft, en dan specifiek met nieuws dat betrekking heeft op deze ellende, vertelt u mij nu eens: heeft u dan ook het bericht vernomen waarin duidelijk werd dat incassokosten nooit meer mogen bedragen dan vijftien procent van het onderhavige bedrag? Met andere woorden, zelfs al zou uw mongolenlogica gebaseerd zijn op enige vorm van de realiteit waar ik en de rest van de wereld zich in begeven, dan nog kan het bedrag van tweemaal vijftig euro nooit kloppen, vindt u zelf ook niet?"

Ik was godverdomme trots op mijn ad-remheid, zoals gewoonlijk.
Zo, trut, probeer je hier maar eens uit te lullen met je stomme smoel en je make-up en je tieten en je eau-de-cologne. Triomfantelijk keek ik in de rondte in mijn legen woonkamer. Godverdomme, zal je net zien: lever je je zoveelste verbale huzarenstukje af, zijn er naast een slapende rode kater en een langpootmug op de muur geen getuigen. Nou ja, het gaat om het idee van de triomf, zullen we maar denken.

Waar ik echter niet op had gerekend, was de haast vosachtige sluwheid van dit mens aan de andere kant van de lijn. Ineens had ik haar door; ze was helemaal niet zo dom als ze zich voordeed, evenmin als al die andere duivelskinderen van het NUON. Godverdomme, wat een uitgekookte schelmen zijn het toch. Want wat zei deze kleine doerak? Waarmee wist ze zelfs mij compleet en volledig van mijn stuk te krijgen, ondanks mijn derde cappuccino?

"Ja, maar dat is wat er juridisch is geregeld! Maar U heeft als klant te maken met onze Algemene Voorwaarden, en die staan los van wat er in de wet staat, meneer..."

Met totale stomheid geslagen wist ik er nog net, met trillende stem, uitgeperst te krijgen: "Mevrouw Irma de Ruiter van NUON Customer Care, wat ben ik verheugd nu eindelijk iemand gesproken te hebben die het beleid van NUON zo glashelder verwoordt! Mag ik u daarvoor hartelijk danken?"

Ik hing op en belde mijn rechtsbijstandverzekeringsmaatschappij terug.
Het was half elf in de ochtend.
Ik was in die anderhalf uur die deze werkdag pas duurde, de derde die deze jurist in de arm had genomen wegens een geschil met het NUON.
Gelukkig weet ik inmiddels hoe dat komt.

Het is zoals het is

2006-12-10T15:30:00.000+01:00

The sun is up, the sky is blue.
It's beautiful and so are you.

Vandaag heb ik mijn ogen eens gevoerd met zonlicht.
Zonlicht -ik heb dit al vaker gezegd- geeft mij energie. En dan niet op een zweverige zemelcake-yoga-manier, maar echt letterlijk: Zonlicht geeft mij energie. Punt. Het is niet voor niets dat ik 's zomers hyper ben en 's winters halfdood snak naar de eerste tekenen van de lente: krokussen en korte rokjes. Korte rokjes met lange benen, maar ook met korte benen is iets waar ik eigenlijk heel erg op geil. Het is allemaal weer vrij simpel, het mannenbrein. Ook ik, de emotioneel verknipte halve-Jomanda die halfzwevend door zijn tweede puberteit heenworstelt raakt gewoon opgewonden van korte rokjes. Ja, en ik kijk ook nog graag voetbal. Het hoeft niet altijd verantwoord te zijn, nietwaar?

Maar -het is weer eens zover- waar had ik het in vredesnaam over? Oh ja, over het voeren van mijn ogen met de zonnestralen van vandaag.
Uiteraard stond ik weer heel eventjes stil bij het voorval van gisteren. Ik concentreerde me nog eens goed en moest definitief constateren dat ik echt geen emotie heb bij het zien van een dode. Ik betrapte me erop dat ik me in een flits afvroeg of ze zijn auto nu te koop zouden zetten en wat ze ervoor zouden vragen. Morgen een ritje naar Zwolle, een overnachting in Steenwijk en dinsdagavond terug naar de betonnen eenzaamheid. Ik besloot naar de zonnige polder te rijden om aldaar goedkoop mijn tank vol te gooien en mijn bandenspanning eens op peil te brengen. Wie goed voor zijn auto zorgt, zorgt goed voor zichzelf. Na een kom Cruesli met Yakult plopte ik mijn lenzen in, gooide een bescheiden golf Pour l'Homme in mijn nek en deed mijn bomberjack en Timberlands aan.
In mijn zilveren kogeltje reed ik aldus door de Haarlemmermeerpolder en ik genoot godverdomme van de zon, het nog steeds aanwezige groen en de totale rust om me heen.
John Mellencamp zong over The Summer of Love en mijn raampje stond open, mijn bebomberjackte linkerarm nauwkeurig nonchalant de winterwind vangend. Mijn god, de literaire onzin fladdert weer als vanouds over je toetsenbord, makker.

Ik besloot dat het zo langzamerhand eens tijd begon te worden om sex te gaan hebben.
De realiteit vloog tegen mijn voorruit aan in de vorm van een dood insekt. Niets waar een spuit ruitenvloeistof en een paar vegen met mijn pas nieuwe wissers niets aan konden doen. Met het dode insekt verdween ook het verlangen naar geluk. Gatverdamme, wat haat ik parabels in de literatuur toch, ook als ik ze zelf uitbraak. Laten we deze hele alinea als niet geschreven beschouwen en onze weg terug naar huis vervolgen.

John Mellencamp begon me nog steeds niet de keel uit te hangen, dus via een omweg (Badhoevedorp, Ringvaart, Osdorp, World Fashion Centre) kwam ik thuis in de eenzaamheid. Met een eveneens nauwkeurig nonchalant uitgevoerde zwieperd aan mijn stuur met één hand, parkeerde ik op enkele meters van de plek waar gistermiddag nog iemands geest zijn te dikke lichaam had verlaten. Zou hij er nog ronddwalen, of zoiets? Zou dikke nare papa mij nu van boven begluren en dingen van me weten die mijn andere buren nooit zullen weten? Een kleine rilling verplaatste zich over mijn nekwervel en ik schudde deze belachelijke gedachte van me af.
Kijk daar, dat lijkt me een leuk meisje met van die verende tietjes. Jawel, het is verdomme een leuk meisje, en ze kijkt naar me terwijl ze haast recht op me af komt gefietst op haar blauwe opoefiets. Vijfentwintig schat ik haar.
Ze zegt me gedag. "Hooooooiiii" zegt ze met de geilste glimlach die ik in tijden heb gezien. Godverdomme, het is die dochter van die Italianen van bovenin de flat. Toen we allebei jong waren, ik achttien en zij veertien of zo (shit, dan kan ze nu nooit vijfentwintig zijn maar is ze ouder), keek ze ook al met van die ogen naar me waar ik van begon te stotteren en te blozen.
Met mijn coolste blik (ik was tenslotte toch al bezig met dingen nauwkeurig nonchalant uit te voeren) keek ik haar aan, zorgde dat mijn hagedissenglimlach mijn lachkuiltje in mijn linkerwang duidelijk prononceerde en zei op een semi-verbaasde toon "Oh, hey!!!".
"Haaaaaaaaiiii" zei ze nog, toen ze me op een meter passeerde. Ze trok een wenkbrauw op, alsof ze daarmee wilde zeggen "kom maar achter me aan".
Deze tweede belachelijke gedachte schudde ik eveneens van me af en ik liep naar de voordeur, leegde mijn brievenbus (Essent, Essent, Wegenbelasting, Rabobank, De Orde van Hospitaalbroeders en iets van een typcursus) en besloot de trap te nemen.

In een vlaag van hitsige fantasie (ja, ook ik heb die) zag ik het geile Italiaanse meisje voor mijn deur staan en mij bij de rand van mijn bomber grijpen, haar knie tussen mijn bovenbenen, samen door de voordeur vallend in een kluwen van armen en benen. "Laten we naar bed gaan" mompelde ik.Ik deed de galerijdeur open en daar stond ze niet.
Ik opende mijn voordeur en struikelde over mijn katten, een kluwen van benen en katten, en ik bleef met de rand van mijn bomber haken achter de deurknop van de hal.
"Godverdegodverde gloeiende kut tyfus!" mompelde ik.

Een moordbuurt

2006-12-10T00:09:00.000+01:00

Daar lag hij, op het grinddak, twee meter voor en een meter onder het balkon. Je kon hem bijna aanraken. Je zag hem nog een paar keer ademhalen en toen niets meer. Het was doodstil in mijn straat en in mijn hele flat trouwens ook. Niets. Geen gegil, geen buren die dingen riepen, het was echt ijzig stil.
Er lag een lijk, daar hoefde je geen medicijnen gestudeerd voor te hebben. Het was zelfmoord, dat kon haast niet anders. Geen ruziegeluiden, niets. Alleen een plof en daar lag ie. Op zijn buik, zijn ene been iets opgetrokken. Zijn shirt was omhooggekropen en je zag een stuk blote blubberbuik in de kiezelstenen van het platte dak gedrukt. Er was geen bloed. Zijn handen waren twee vuisten, boven zijn hoofd. In zijn vuisten nog wat kiezelstenen. Hoewel ik dat niet had gezien, kon je het je voorstellen; in de paar tellen dat hij nog leefde na zijn val probeerde hij op te staan, of te kruipen of zoiets. Vandaar dat grind in zijn knuisten en zijn ene been opgetrokken. Wat zal er door hem heen zijn gegaan? Verbaasd dat hij nog leefde? Hoop dat hij het wel zou redden? Of wist hij dat dit zijn laatste seconden in onze wereld waren? Voel je dat? Weet je dat?

Daar lag hij.
Het duurde niet lang of de hele straat was afgezet en overal stonden de hulpdiensten: politie met vijf auto's, twee ambulances, de brandweer, afzetlint en de lokale zender AT-5. En ik op het balkon met op twee meter van me een dood mens met een wit laken eroverheen.
Buurtonderzoek. Overal mannen in blauw. Buren begonnen over de balkons te hangen. Het was de buurman van acht hoog, je weet wel. Nee, ik wist niet. Zijn zoontje van tien kende ik wel, die pist altijd in de lift. Lang dachten we dat het het alcoholvrouwtje met haar stinkhond was. Althans haar hond. Maar het was rotjochie van tien. Rotjochie van tien blijkt nu uit een drama-gezin te komen waar grote broer papa vermoordt. Blijft een rotjochie, maar akelig is het juiste woord.

Twee uur later zat ik met mama thee te drinken bij de kachel. Stuk marsepein erbij. Op drie meter afstand lag nog steeds een wit laken met een dode papa eronder. Zou het een akelige papa zijn geweest? Dan nog. Bizar. Thee drinken met een dooie op spuugafstand, het is niet iets wat ik dagelijks doe.

Ik was verbaasd over mijn eigen gevoel. Was het desinteresse? Nee, dat denk ik niet. Voordat de hulpdiensten ter plekke waren, had ik nog de neiging om naar beneden te klauteren om te kijken of ik iets kon reanimeren of zo. Maar ik zag gelijk dat het te laat was en ik had ook geen zin in natte sokken eerlijk gezegd.
"Dus zo ziet een dood mens er uit" dacht ik, terwijl ik naar hem stond te kijken. Zie ik hem echt niet meer ademen? Nee, het leek maar zo. Mijn god, wat een oorverdovende stilte. Bizar dus. Zaterdagmiddag in West. Doodstil, je kan een speld horen vallen en op een paar meter van mijn voeten ligt een wellicht akelige maar alleszins dode papa van drie kinderen.
Het lijkt eigenlijk net gewoon een dikke meneer die op zijn buik ligt te slapen.
Op een bizarre plek, dat wel, maar toch....hij zag er eigenlijk helemaal niet dood uit. Dode mensen zijn toch altijd wit, of hebben bloed en zo? Dit was gewoon een meneer op zijn buik, punt. Maar toch dood. Maar gevoelsmatig viel het me eigenlijk een beetje tegen, zo'n dood mens. Ik had er meer....meer emotie van mezelf bij verwacht. Maar ik keek ernaar of ik naar een aan een brugleuning geparkeerde fiets keek: je neemt het in je op, maar eigenlijk voel je niets bijzonders.

Wat een raar idee. Er ligt een dood persoon daar, en hoe akelig hij misschien ook was (trouwens, misschien was hij dat geeneens, ik weet het niet), toch was het nog altijd iemands zoon. Ergens krijgt een oudere vrouw te horen dat haar zoon dood is. En ik zie hem hier liggen, vlak bij mijn voeten.
De agenten boden slachtofferhulp aan.
Slachtofferhulp? Ben ik een slachtoffer? Haal dat lijk liever weg, het is inmiddels al uren geleden en alle uniformen zijn zowat alweer weg. Alleen het afzetlint en het witte laken met daarnaast een verkleumende hoofdagent, wachtend op de lijkschouwer, herinneren nog aan het drama. Wat een oneerbiedig schouwspel. Ik drink thee met mama en een agent, het leven gaat verder, de katten moeten eten en buiten ligt een lijk. Het regent en het is koud. Er ligt een lijk. De thee is warm en smaakt eigenlijk hetzelfde als anders. Nee, ik voel echt niets van heftige emotie. Moet ik me daarvoor schamen? Moet ik me wellicht zorgen maken om het gebrek aan emotie? Wat ik me wel direkt realiseer, is dat ik deze dag de rest van mijn leven nooit meer zal vergeten. De aanblik van een lijk, hoe koud ik er ook onder bleef, is toch een soort van mijlpaal in je leven. Niet direkt een fait accompli om trots op te zijn, maar toch wel iets wat je je na twintig jaar nog wel weet te herinneren. De dag van gisteren ben ik morgen alweer vergeten, maar vandaag weet ik als ik zestig ben nog tot in detail na te vertellen.

Later hoorde ik van de agenten dat de zoon des huizes was aangehouden.
Op teletekst las ik, weer later, dat ook de moeder in hechtenis is genomen.
Over rotjochie sprak niemand, maar ik hoorde van agent dat ook hij in het huis was toen ze ter plaatse kwamen.

Toen realiseerde ik me wat er niet klopte toen ik de eerste keer naar buiten keek, naar dode meneer.
Er waren minstens drie andere mensen in het huis toen deze man naar beneden viel/sprong/werd geduwd. Hij viel acht verdiepingen naar beneden en was vrijwel op slag dood. Toch was het doodstil, ook bij de buren op acht hoog.
Waren ze misschien opgelucht dat het eindelijk voorbij was?

Vorige week werd er twee straten verder een meisje door haar vriend om het leven gebracht. Ook dat was in het nieuws. Gisteren is ze begraven in Hoorn.

Jawel, ik woon in een moordbuurt.
Voordat ik kinderen heb, voordat ik ooit papa word, voordat ik verder ga met leven, kortom, wil ik hier heel ver vandaan. Weg van deze shit, weg van deze betonnen eenzaamheid waar je een speld kan horen vallen als er iemand vermoord wordt.

In gedachten ben ik mijn koffers vast aan het pakken.

...

2006-12-09T00:41:00.000+01:00

She rides with the gods of the night,
She rules the tides in me.
She crushes the waves with her sigh,
And she...oh lord... becomes a part of me,
But her care is as sharp as a knife.
I'll say, for how can she step away from me,
How can you just walk away from me?

Every cold night,
Every whisper,
Every silent scream,
And you never listen.
And you say what?...It's allright,
Well it's not allright, no, no.

Every last time,
Every shiver,
Every dirty game.
Well it just isn't right,
It just isn't right.

She wakes at the dawn of the day,
And takes my heart from me.
Leaves me with nothing to say,
Nothing left for me,
But the fever of final goodbyes,
She spins away from me,
So I can go on...

I can go on.

Jaaaaajajjaa rustiggggggggg

2006-12-06T18:48:00.000+01:00

Fuckerdefuck. Geen plaatjes meer.
Technische euhmmm storing. Wordt aan gewerkt. Excuses voor het ongemak.
Ik weet tenminste wat er loos is en iemand anders is er mee bezig, waarschijnlijk zonder dattie het weet. Maarrehh...thanks, Bart. 't Is voor mij dat Maus zo zit te zeuren. Ik heb vertrouwen in je.

Nee, dan het NUON.
Ik lig al enkele maanden in een soort van clinch met deze toko. Tuurlijk gaat er wel eens iets fout. Miljoenen klanten, maandelijkse betalingen, achterstanden, software, hardware, er gaat gewoon wel eens iets fout. Niet over zeuren, ook niet als het jou als klant overkomt.
Tenzij het Kafkaeske vormen gaat aannemen.
Dan schrijf je er een blog over.
Het hele verhaal hier uitleggen is te ingewikkeld en te saai, maar in een paar regels komt het erop neer dat het NUON bij hoog en bij laag beweert dat ik hun nog een kleine honderd Euro verschuldigd ben, maar de realiteit is dat ik al sinds mei 2006 een maand voor lig met betalingen, en ik dus godverdomme eigenlijk tachtig Euro teveel heb betaald! Uiteraard is er nu ook een incassobureau ingeschakeld, maar die negeer ik wijselijk.

Het is namelijk zo simpel allemaal. Tel op wat ik sinds januari heb overgemaakt tot nu toe. Tel vervolgens elf keer mijn maandbedrag op. Kijk naar de verschillen. Concludeer dat ik genoeg heb betaald en meer. Het wicht wat ik maandag aan de telefoon had, vertelde me dat één termijn is verrekend met "nog openstaande administratie- en incassokosten". Interessant, als je alles al vijftien jaar precies op tijd overmaakt. Haar verhaal veranderde ook met iedere lezing, en op een gegeven moment vertelde ze me zelfs het volgende idiote verhaal (let op he....komtie....) "op 27 augustus is er ook een aanmaning geweest over de maand augustus, die had betaald moeten zijn uiterlijk op 11 september, dus dat is ook weer 15 euro extra..."

Ho. Hold your fucking horses. Wat? WAT zeg je?
"Oh nee, ik vergis me" probeerde ze nog.
Sja, dat probeer ik jullie al sinds september duidelijk te maken, stel idioten dat jullie zijn. Het gesprek duurde bijna een vol uur. We zijn geen reet opgeschoten. Ik heb hun al lang alle bewijzen, kopieën van dagafschriften en een volledig betalingsoverzicht toegezonden. Rekenen. Kleuterklas-niveau. Optellen en aftrekken. Nog snappen ze het niet.

Ik vroeg het wicht naar de naam van haar leidinggevende.
Die gaf ze me niet.
Op de vraag waarom ze die niet gaf, antwoordde ze "Omdat ik dat persoonlijk niet zo nodig vind, meneer."
Mijn bek viel nog verder open dan hij al stond. Niet nodig meneer?
Ik beet terug "Kindje, wat jij persoonlijk vindt is totaal niet relevant, want je bent aan het werk"
Na een tijdje in de wacht, mompelde ze met tegenzin de naam van haar manager.
Wat een ballentent. Al drie maanden gezeik. Om niks. Echt, om niks. Maar ik kan elk moment worden afgesloten volgens de papieren en een dezer dagen staat er een mannetje van Intrum Justitia voor de deur. Die persoon zal -ik ken die tent- even met mij meekijken in mijn papieren en hoofdschuddend en onverrichter zaken weer heengaan, daar maak ik me geen zorgen over.

Maar hoe maak je aan een club idioten duidelijk dat als je in november al twaalf termijnen hebt betaald, dat geen achterstand maar een voorsprong is? Ik weet het echt niet! Ik ben echt met stomheid geslagen. Ik heb veel meegemaakt met dit soort tenten, heel soms hoor ik zelfs dit soort verhalen over mijn eigen tent en schaam ik me plaatsvervangend, maar nu overkomt het mij godverdomme.

Aan de andere kant is dat misschien wel goed.
Laat iedereen die bij een groot bedrijf met honderdduizenden klanten werkt heel af en toe maar eens ervaren hoe het is om met zulke mongolen te maken te hebben. Des te zorgvuldiger ga je met je eigen werk om.

Daarom ook dat ik gistermiddag met een hoge pief van onze eigen toko gezellig gebak heb zitten eten. Ik kan me verplaatsen in anderen.
Alleen niet in volslagen mongolen.
Dood aan NUON.
En de Rabobank
En de mussenkiller
En de firma Swier uit IJmuiden

Viva la revolucion!!!!!!

Times like these

2006-11-22T22:24:00.000+01:00

Vandaag is een dag dat ik zou willen dat ik iemand anders was.
Of nee: niet iemand anders, maar mezelf met een aanpassing in mijn brein.
Niet iets extra's erbij, zoals veel mensen misschien zouden willen, maar een downgrade, er moet zeg maar een kaart uitgetrokken worden. En dat slot laten we lekker leeg. De kaart die eruit moet, is de ik-voel-je kaart.
Soms word ik daar echt schijtziek van, en met name de laatste weken heb ik weer abnormaal veel last van....hoe leg ik dat uit....ok....iedereen die me kent, weet dat ik allesbehalve een zwever ben. Ik bedoel, als er iemand een droogkloot is en met beide voeten op de grond staat, dan ben ik het wel, godverdomme. Maar als ik erg moe ben, of veel emoties aan mijn smoel heb, dan komt het weer opzetten als een soort kwaal: dingen voelen. Voorbeeld. Ehm. Ok. Ik denk op een dag aan mijn vader en zijn auto. En het feit dat hij deze al best lang heeft, en ik kom te denken aan zijn eerdere total-loss-acties van voorheen. Waarom denk ik daaraan? Geen idee. Het komt zomaar in me op. De volgende dag: papa-auto total-loss. Ok. Toeval. Dag later, denk ik aan N. uit A. (nee, die andere N., uit die andere A. pffff ik bedoel N. uit het hele hele hele heeeele verre zuiden, en A. die plaats in het verre noorden) Maand niet gesproken; ze heeft een vriendje en dat ben ik niet geworden. 's Avonds gaat mijn landlijn-telefoon, of hoe heet dat. Mijn 020 zeg maar, niet mijn 06. Ik denk: Dat is N! Ik neem op, en het is godverdomme mijn ex die hier al drie jaar niet meer woont. Ze moest haar eigen huisnummer hebben, maar belde (Freud rukt zich af) haar oude eigen nummer. Snel maar vergeten, die episode. Genant. Awkward. Ik denk: Godver. Ik hoopte dat het N. was. Uur later: Smsje van N. 't Gaat kut met haar. Weird.
Vandaag zat N. in mijn kop. Ineens. Ik stond te roken tijdens het werk, en daar kwam ze aangewaaid. Ik denk: het gaat kut met haar! Sodeju! Voel dan!!!! Ik wilde haar smsen qua hart onder de riem en eventueel mijn tong in haar mond. Maar ook awkward, want nauwelijks contact, op dat ene smsje van vorige week na dan. Dus maar niet gedaan, maar ze zat godverdegodver wel in mijn hoofd en in mijn hart. Negeren, Ar....je kan er niets mee. Druk het weg zoals je alles wegdrukt. Twee uur later: smsje van N. Sja. Soms heb je van die onzichtbare lijntjes. Wat moet je ermee? Wat kan je ermee? Een dierbare vriendin van me omschrijft dat als "het herkennen van een andere ziel". Klinkt mij persoonlijk iets te ehhmmm zweverig, maar aan de andere kant: vreemd is het wel en misschien heeft ze wel gelijk. 't Is apart en je kan er he-le-maal geen ene reet mee. Doet eerder pijn dan iets anders. De blues giert er van door je aderen, en ik ga derhalve zodadelijk ook mijn Gibson Les Paul Classic 1960 model van 2500 euro oppakken en haar teder beminnen en haar laten huilen zoals alleen ik dat mag.

Op dagen als deze, zou ik willen dat ik normaal was.
Ik meen het.
En nu ga ik me samen met Freud, de ouwe cokesnuiver, afrukken tot ik wanhopig in slaap val.

Lik mijn reet

2006-11-18T15:36:00.000+01:00

Dat gezeik over verkiezingen, ik word er echt -laat ik eens netjes blijven- tureluurs van. Een vriendin van me omschreef de hele politiek en de bijbehorende campagnevoering eromheen als flauwekul en ik denk dat ik dat heel adequaat omschreven vind.

Ik ga -ik heb dat al gezegd- niet stemmen dit keer.
Niet omdat ik niet (ik twijfelde daar even aan, maar ben tot de conclusie gekomen dat ik er naast zat) geëngageerd ben, maar omdat ik gewoon niemand vertrouw, en -eerlijk is eerlijk- ik er simpelweg niet genoeg vanaf weet om een definiteve keuze te durven maken.
Dat is tevens wat mij zo verontrust, meer dan de helft van de mensen heeft werkelijk geen idee, en laat zich leiden door wat anderen adviseren, al dan niet via een paar simpele testjes op internet. En omdat "democratie nu eenmaal een groot goed is" en je het kiestecht haast wel moet interpreteren als een kiesplicht, stem je dan in godsnaam maar op de man of vrouw die je het minst haat.
Dat is democratie, schijnt het.

Ik ben -en dat meen ik uit de grond van mijn hart- helemaal niet zo'n voorstander van democratie. Denk aan mijn eerdere blog, waarin ik me ongerust maakte over het feit dat alle X-Factor-deelnemers ook mogen stemmen.
Ik bedoel: wie zegt dat wat de meerderheid wil, ook meeteen het beste is voor het land? Ik durf te beweren dat dat per definitie meestal het slechtste is wat je kan doen! Kijk godverdomme eens om je heen op straat, kijk naar de tv en hoor wat je collega's en familieleden voor belachelijke ideeën hebben. Dat is de meerderheid en dat crapuul gaat beslissen wie de grootste partij wordt. Ja, democratie is een groot goed. Dat ze mijn kloten kussen.

Tuurlijk kun je nu zeggen: "Ar, als jij niet gaat stemmen, weet je wel zeker dat dat crapuul het voor het zeggen krijgt. De enige manier om juist dat te voorkomen, is door die stembusgang alsnog te maken."
Wel, daarop zou ik dan weer antwoorden: "Hou toch je bek en bemoei je met je eigen zaken." Bovendien...."ons soort mensen", daarmee bedoel ik intellectuelen die godverdomme eens nadenken over iets en die van zichzelf weten dat ze verheven zijn boven het klootjesvolk, zijn dusdanig in de minderheid, dat wij dat verschil sowieso nooit kunnen maken.

Ik zal me derhalve moeten neerleggen bij de idioten die SP gaan stemmen (mijn ouders. Ik kan ze niet overtuigen van het nog steeds aanwezige Maoistische gedachtengoed van die partij, hoezeer ze ook zelf beweren van niet. Bovendien is bewezen dat het socialisme zo ongeveer de minst succesvolle staatsvorm aller tijde is.) of om het even welke andere partij. Ik heb echt geen idee wat nou GOED is voor dit kutland, en ik denk dat niemand dat weet. Moet je daarom toch met het mes op je keel een keuze maken uit een stel halve bandieten en schurken, omdat "dat nou eenmaal democratie is?"

Ik zeg: flikker op en laat me met rust met je hele poppenkast. Ik mis Pim. En ik mis Theo. Ik zweer het, ik was echt een serieus fan van Pim Fortuin. Mijn stem had hij gekregen. Sinds hij dood is, kan het me geloof ik allemaal geen flikker meer schelen wat er gebeurt. Laten we in godsnaam met zijn allen naar de kloten gaan en het liefst een beetje snel. Ik zit erbij en ik kijk ernaar.

Soms moet ik toch grinniken om de debiliteit van Nederland.
Zo'n Mat Herben die nog steeds zit te janken om zijn Joint Strike Fighter. Kost enkele miljarden, maar dan hebben we een heel stoer vliegtuig. Voor wat? Om Irakeze gevangenen de stuipen mee op het lijf te jagen? Of om de vijfduizend doden van Srebrenica mee te herdenken? Ik bedoel: laten we eerst een systeem ontwikkelen waarmee we fotorolletjes niet zoekraken. Als we zoiets simpels een beetje beheersen, laten we dan eens kijken wat we verder voor speelgoed willen kopen. Het is een beetje als een peuter op een trapauto die in de BMW-catalogus zit te bladeren.

Maar dat is denk ik wel de beste metafoor die ik überhaupt kan verzinnen voor politiek in Nederland.
En lik nu allemaal mijn reet.

IJsberen, ratten en joden. En IJs. En Beren.

2006-11-15T19:00:00.000+01:00

Say you understand me
And I will leave myself completely
Forgive me if I stare
But I can see the island behind your tired, troubled eyes

Vannacht had ik voor het eerst sinds een tijd weer een ouderwetse nachtmerrie.
Normaal droom ik heel vaak, dat wil zeggen, ik herinner me mijn dromen meestal wel. Zo niet de laatste weken of maanden, maar vannacht was het weer eens ouderwets raak. Het zal ongetwijfeld onder invloed zijn geweest van de twee melatonine forte-pillen die ik wegklokte met een glas 10 jaar oude single malt, terwijl ik eigenlijk om 2 uur 's middags al zat te knikkebollen van vermoeidheid achter mijn bureau. Kinderen, laat dit een les zijn voor jullie: ook homeopathische middelen gaan niet altijd hand-in-hand met sterke drank. Trouwens, dan heb ik het godverdomme nog niet eens over de voorgeschreven medicijnen die ik dagelijks tot me mag nemen. Kortom: een nachtmerrie.

Ik vind het altijd zo bizar hoe dingen in je dromen net iets anders zijn dan in het echt. Ik bedoel, je huis is wel je huis, je herkent het heel duidelijk als zodanig, maar het is ineens groter bijvoorbeeld. Of je auto is wel dezelfde auto, maar in een iets andere kleur en dat soort dingen. Het is het wel, maar toch ook niet. Of zeg ik het verkeerd? Is het niet eigenlijk veel vreemder dat dingen in het echt net niet zo zijn zoals in je dromen? Wat klopt er nou wel en wat nou niet? Wie bepaalt eigenlijk wat waarheid is en wat niet? Ik niet in ieder geval, en jij vast ook niet.

Hoe dan ook, er was sprake van dode ijsberen in het trappenhuis hier.
Jawel.
Er lagen op de overloop van het trappenhuis twee dode ijsberen, maar ook echt heel goor gewoon, als halfvergane roadkill, platgetapt en nauwelijks meer herkenbaar als ijsberen, waren ze haast ééngeworden met het onderliggende graniet.
Ook liepen er ratten rond. Witte ratten, zo groot als honden. Sommige ratten waren meer dood dan levend en het stonk er verschrikkelijk. Ik stond bovenaan de trap en de meeste buren waren in een soort paniektoestand en iedereen nam de lift en ik moest huilen en schreeuwen en hoewel het nu vrij mat en simpel klinkt, zo op mijn scherm, was het in de werkelijkheid van mijn droom echt pure horror en ik voelde me verschrikkelijk.

Badend in het zweet werd ik wakker. Mijn nachtkastje was zoals zo vaak een halve meter verplaatst, mijn dekbed één grote prop en Bruno, mijn nephond lag ondersteboven op de grond. Frenk en Viv lagen te snurken of er niets gebeurd was.
Mijn smoel voelde tintelig aan, nog steeds beneveld door de drank en de pillen. Ik knipte mijn Ikealampje aan en zag, ik zweer het je godverdomme, bloed op mijn kussen. In de badkamerspiegel bestudeerde ik mijn neusgaten en mijn oren en toen ik daar geen resten van opgedroogd bloed aantrof ook overige lichaamsdelen. Niets. Mijn katten dan? Nee, ook niets en bovendien liggen die nooit op mijn kussen.
Bizar. Een nachtmerrie met dode en halfdode beesten, en ik word wakker met mijn smoel in een opgedroogde plas bloed.

Wat de fuck moet je daar nou mee? Ik ging weer slapen en werd om half tien wakkergebeld door Osi, mijn werkmaatje die vroeg of ik hem wilde oppikken onderweg naar de sociale werkplaats die ons bedrijf is. Heel erg in de verte begreep ik op een primair niveau wel wat hij zei en bedoelde. Een uur later reed ik met Osi en zijn kleine Jodinnetje op de achterbank door Sloterdijk.
Het zweet gutste van mijn voorhoofd en ik voelde me of ik een griep te pakken had. Door een dikke mist, die zich uitsluitend in mijn eigen hoofd bevond, reden we verder en verder, naar het einde van de wereld.

Toen was alles goed en vierden we feest en aten we ijs met zijn allen.

Up periscope!

2006-11-10T23:29:00.000+01:00

Ineens schoot me tebinnen dat heroïnehoeren natuurlijk op naaldhakken lopen.
Voor de hand liggend, maar je moet er maar op komen. Vuile naaldhakken in de bosjes.

De ritmesectie van Led Zeppelin's Over the hills and far away van hun Houses of the Holy album, je weet wel, die met die blote meisjes erop waar ik als kleuter zo om moest giechelen, is nooit meer geëvenaard door een band sindsdien. En D'yer Mak'er van diezelfde plaat had tien jaar later makkelijk van Doe Maar kunnen zijn, vooropgesteld dat Henny Vrienten Engels zong en Jimmy Paige naar Brabant was verhuisd.

Een andere ritmesectie (voor de idioten onder ons, dat zijn drum, basgitaar en waar nodig aangevuld met slaggitaar) waar ik vrolijk van word, is die van The Jackson Five's I want you back en daar dacht de producer van Do's Sending me roses duidelijk net zo over.

Maar genoeg over mij. Wat vind jij van me?

Vanmiddag mailde ik met mijn collega en mede-humorist en filosoof Broek over (waarover anders) muziek en, zoals dat tijdens een gesprek tussen volwassen kerels gaat, kwamen we al snel te spreken over vagina's, clitorissen en het verschil tussen stront en kak. Over dat laatste schreef ik (en nu moet ik even mijn originele mail erbij zoeken teneinde mezelf goed te quoten, ik moet er toch godverdomme niet aan denken dat ik mezelf hier ineens ga zitten tegenspreken)...ja hier is een stuk van voornoemd epistel:

Kak is....ik denk dat kak per definitie smeerbaarder is dan stront. Stront is vaste materie, kak is lichter van kleur en uitgesmeerd over een oppervlak. Kak zit denk ik ook vaker op plaatsen waar je het niet verwacht (aan je kleding, onder je schoen, op de bril van je toilet), terwijl stront gewoon doet wat het moet doen: er simpelweg zijn zonder al te veel heisa verder. Stront, kortom, is van een bescheidenheid waar kak zich veel verhevener opdringt aan de mensch.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind -en aldus moge duidelijk zijn geworden door bovenstaande strofe uit mijn filosofisch werk- kak een fascinerend fenomeen. Iedereen doet het, ja zelfs Britney Spears heeft wel eens remsporen in haar onderbroek. Laten we er in vredesnaam geen doekjes om gaan zitten winden hier (winden haha hoe verzin je het, Ar), ook Daphne Bunskoek en Prinses Máxima, de lieve schat, hebben afwisselend last van rechtsdraaiende slingerdiarree en stopverfstront waarbij ze -net als jij en ik- bang zijn dat ze hun rectum binnenstebuiten klappen van inspanning om die bruine onderzeeër alsnog te water te laten. Ik kan je vertellen, ik heb in mijn tijd wel eens drollen geproduceerd die we voor enkele slordige miljoenen alsnog aan Taiwan hadden kunnen verkopen. Periscoopje erop, niets meer aan doen. Jij, lezer, ook. Ik weet het godverdomme zeker. Maar dat geldt dus ook voor Britney, Daphne en Máxima. Is toch zonde van zulke lieve mensjes?
Ik vind van wel. Niets is zo smerig als een vrouw die een wind laat. Winden laten is een mannenzaak, nog meer dan voetballen, auto's monteren en politiek bedrijven dat is. Emancipatie: prima. Maar zodra vrouwen in het openbaar harde knalscheten gaan laten en daar in de slappe lach van schieten samen met hun vriendinnen, kap ik er gewoon mee.

Laten we hopen dat het nooit zo ver komt.

Stemmen met één testikel

2006-11-09T19:00:00.000+01:00

Wat vind ik die Robert Jensen toch een ongelooflijke eikel.
Sommige mensen vinden hem te grof, of te vaak over de ruggen van anderen grappig.
Dat interesseert me geen reet; het is gewoon een vreselijke niet-grappige lamlul, met zijn stomme lachband, zijn gejatte grapjes, dat vreselijke decor wat David Letterman en Jay Leno ook al hebben en last but not least dat bloedirritante mannetje wat een beetje dom op die bank zit te zitten. Geen idee wat die lul erbij doet, maar ik weet zeker dat hij het IQ nog een beetje omhoogkrikt. En dan zijn gasten. Mijn god. Kelly, het omgebouwde slettengedrocht van Big Brother is een fan van hem, ik denk dat dat alles wel samenvat. Bah. En dan zit zo'n lamzak van eem Mark Rutte van de VVD daar godbetert nog uit te leggen waarom de VVD tegen de hypotheekrenteaftrek is. Mijn fucking god. Mark Rutte op de bank bij Robert Jensen, een doeltreffender beeld van dit kutland kun je je niet voorstellen.

Over verkiezingen gesproken, vorige week kreeg ik mijn godverdomde stembiljet, of hoe heet dat, in de brievenbus. Ongeopend en linea reacta weggeflikkerd. Vroeger (opa spreekt) vond ik mezelf politiek geëngageerd en stemde ik braaf met elke verkiezingsronde, landelijk, regionaal of voor de stadsdelen, mee zoals me dat met de D66-paplepel is ingeslagen. (kwinkslag naar Amsterdam Noord, dit. Doch dit geheel terzijde.) (*knikt naar Noord*) (Hou nou op, Ar).
Het is niet dat ik minder geëngageerd ben, bedenk ik me nu. Ik ben gewoon cynischer en realistischer. Let's face it; wat maakt het in vredesnaam uit wie er de touwtjes in handen hebben, zolang het niet de SP of extreem-rechts is? En ook zonder mijn vierjaarlijkse wandeling naar het stemlokaal gebeurt dat niet, dus ik blijf gewoon binnen. Lekker puh.

En dan dat hele gefuck met die stemcomputers! Bij Toutatis, wat een farce is dat weer. Moeten we last minute 800.000 rode potloden bij Bruynzeel bestellen en de Kliko-koning van Nederland mag de stembussen maken. Wat een trieste symboliek zit daar gelijk in: de stembussen van 2006 zijn afvalcontainers met een brievenbus in de deksel geplakt. Kneuterigheid ten top en veelzeggend. De stembiljetten mogen wat mij betreft gelijk door een vuilinswagen worden opgehaald en direct op de stortplaats gedumpt worden. Democratie, ik veeg mijn reet er ondertussen mee af.

Bij X-Factor deden die twee primaten mee, die Roelf en Marian. "Wij krijgen toevallig wel zangles van iemand die aan het conservatorium heeft gezeten" en dat met van die uitpuilende inteelt-ogen. En die Roelf met zijn kutcamper die het duo godverdomme nog artiesten durft te noemen. Artiesten, mijn reet ja.
Maargoed, ik dwaal af. Die twee figuren met elk een oneven aantal chromosomen (ik durf te wedden dat hun aantal chromosomen niet alleen oneven is, maar om het nog freakier te maken ook nog een priemgetal, ik zweer het je. Die twee figuren dus, die mogen gewoon stemmen. Net als jij en ik. De stem van die trut, die Marian, telt godvergloeiende godverdommese vlammende bloedtering net zo zwaar mee als die van jou en van mij, heb je daar wel eens bij stilgestaan? Ik hoef gelijk niet meer. Geef mijn portie maar aan Vicky. De hoer. Gelukkig zullen deze twee knokkelschrapers, gezien hun incestueuze Christensmoelen wel op het CDA stemmen en niet op die communisten van Jan Marijnissen die acht jaar spaarcentjes gelijk aan de werkloze hippies wil uitdelen offie Sinterklaas zelf is. Laat hem weer worsten gaan inpakken in de Unoxfabriek, die Brabantse koekwaus. (kwinkslag naar Den Bosch ter compensatie van de eerdere *knikt naar Noord*)

Godverdomme, ik merk dat ik weer redelijk onrustig ben in mijn hoofd. Ja, waar anders? In mijn elleboog soms? Hoewel, dat zou natuurlijk best kunnen, als je bijvoorbeeld spastisch bent. Spastisch en elastisch. Nieuwe Dreft, ontzettend ontvettend. Veel mensen denken trouwens dat priemgetallen per definitie oneven zijn, omdat je het anders door twee kunt delen. Echter, de definitie van een priemgetal is dat het alleen deelbaar is door zichzelf en door 1. Derhalve is (zoek maar op) 2 ook een priemgetal en daarmee het enige even priemgetal wat er is. Weinig mensen weten dat.

Ik vind dat je, voordat je mag stemmen, een soort test zou moeten doen.
Denk je dat je kan zingen? Noem de eerste tien priemgetallen zonder stotteren. Van welke Griekse woorden komt Democratie? In welk land was Hitler geboren en hoe heette de hond van Eva Braun? (Die laatste als bonus. Het antwoord is Blondie, bij de weg.) Wie was de eerste man op de maan en welke verspreking maakte hij?
Nee, niet Lance Armstrong. Niel. Niel Armstrong, de astronaut met maar één testikel.
Het is evengoed wat, eerst op de maan huppelen en jaren later zesmaal de Tour de France winnen en dat alles met maar één testikel. Alleen zulke helden mogen stemmen van mij.

Helaas heb ik het niet voor het zeggen in dit land. Als ik de baas was van Nederland...dan.....daarover meer in een volgend blog, ik beloof het jullie, op voorwaarde dat je braaf je bordje leegeet en rustig bent als ik slaap.

Rock 'n Roll Chocoladejunkie

2006-11-07T14:20:00.000+01:00

Toch zijn er dingen die misschien niet des Arrrr's lijken, maar die ik wel degelijk cool, mooi, grappig, tof en noem maar op vind. Mensen denken soms dat ze iemand kennen, maar zijn dan verbaasd door iets onbenulligs (nee! vind je die schoenen mooi??? )

Zo vind in bijvoorbeeld Christina Aguilera een topwijf, altijd al gevonden en ik vind haar single Ain't no other man echt leuk! Als ik kon dansen, zou ik het doen, iedere keer dat Christientje op de radio was. En ik vind haar ook heel mooi. En dom is ze denk ik ook, maar dat geef niet als je zo mooi kan zingen.
Of die reclame van Nuon, dat je trams ziet zweven boven de dam en dat Ali B. de Nobelprijs heeft gewonnen.....ja, dat vind ik een leuke reclame.
En De staat van verwarring van de VPRO, elke avond laat op Nederland 3 is ook heel leuk, die gasten zijn echt te grappig. Ik vind mensen vooral grappig als ze humor hebben die ikzelf niet had kunnen bedenken, zoals Gummmbah of Hans Teeuwen. Niet om op te scheppen, maar zo'n Lebbis en Jansen of Theo Maassen....ze zijn wel leuk, maar niet per sé leuker dan ikzelf ben samen met die Australiër of Rinaldo of Mausje, dat bedoel ik maar.

Zo vind ik -en dat zal sommige mensen ook verbazen denk ik- die hele Herman Brood-hype maar overdreven. Sure, het was een leuke kerel, een lieve kerel vooral en ik kan dat weten want ik kende hem een beetje. Ik heb hem jaren achterelkaar over de vloer gehad in mijn keuken en dochter Lola speelde met de potten en pannen en wilde geen peterselie-garnering over haar omelet. Ik heb een gesigneerde CD van hem, en een tekening (voor kok, staat erop) van hem gekregen. Een toffe vent, alleszins, maar zijn muziek is maar zo-zo. Van al zijn platen (ja ik heb ze evengoed wel), is Shpritsz de enige die van voor tot achter te pruimen is. En de live versie van Still Believe geeft me kippenvel en I love you like I love myself en Saturday Night en Never be clever zijn wereldnummers, maar meer is het niet. Zijn schilderijen zijn matig, als Karel Appel die wat afraffelde in een dronken bui, meer stelt het niet voor.
Ik had Herman een keer aan de telefoon, en hij vroeg me of zijn hond Iggy toevallig bij ons was. Ik vertelde hem dat ik hem niet had gezien, maar zodra ik hem zag, dat ik zou zeggen dat hij gebeld had. Brood antwoordde met een droog "Fijn, bedankt. Dag." en hing op. Ik weet zeker dat hij op dat moment echt gedacht moet hebben "Mooi. Kok stuurt Iggy zo naar huis, daar heb ik geen omkijken meer naar."
Kortom: een leuke vent, paar aardige nummers, half-leuke tekenaar en "Nederlands enige echte rock 'n roller". Ik denk dat dat meer over Nederland zegt dan over Herman Brood. Toch vind ik het kut dat hij dood is. Maar niet per sé kutter dan dat....pak hem beet.....nee, ik wou André Hazes als voorbeeld geven, maar dat is gelul. André Hazes was helemaal tien keer niks en mocht Herman Brood's schoenen nog niet eens likken wat mij betreft. Laat die hele vergelijking ook maar zitten, gelijk.

Ik heb zin in een chocoladeletter. Ik was vanmiddag even bij Dirkie, en er lag een graaimand met goedkope chocoladeletters en ik heb er een paar in mijn handen gehad, maar ik kon geen A vinden dus heb ik niets meegenomen. Hoe dwangneurotisch kun je godverdomme zijn, zeg! Zesendertig jaar en nog weiger ik een andere chocoladeletter te kopen dan die waarmee mijn voornaam begint. En nu heb ik alweer spijt, want ik zou best een L of een M of een S lusten, als ik heel eerlijk ben. Desnoods een pak Venz hagelslag aan mijn mond zetten, zou me al een stuk op weg helpen. Maar ook dat geluk is me niet gegund, want sinds ik alleenstaand ben weiger ik nog hagelslag te kopen. Het causale verband ontgaat mijzelf evengoed, maar het heeft wel iets je ne sais quoi.

Dag oma.
Ik mis je nog steeds en ik ga je graf binnenkort een keertje opzoeken, als je dat goed vindt. Ik zal een bosje bloemen meenemen omdat ik weet hoe blij je met bloemen was toen je nog aan deze kant leefde. Ik spreek je snel, lieve oma.

They don't make jews like Jesus anymore.....

2006-11-01T21:22:00.000+01:00

't Is toch evengoed wonderlijk dat Who's next van The Who al uit 1971 is hè....als je Bargain of Won't get fooled again zo beluistert, is 't onvoorstelbaar dat de fucking Beatles nog bijelkaar waren en de flower power nog in volle gang was. Arrie lag zijn luier nog met overtuiging vol te schijten en mama had nog lang haar en haar eigen tanden en was een Mooie Vrouw. Oh, the times, they are a-changing....yep, dee surtenlie doe. Vanmiddag keek ik uit het raam van waar ik werk en ik zag een regenboog. Een bijzonder fenomeen, zulke zaken. Ik bedoel: leuk. Wat praat ik weer raar. Hoe opvallend is het toch telkens weer, hoe schrijftaal verschilt van spreektaal. Tenzij je Dries van Agt bent, of Heinz Polzer (ook wel bekend onder het door Willem Duys verzonnen pseudoniem Drs. P.), doch ik dwaal wederom af van het pad waarop ik voornemens was te blijven. Zoiets bedoel ik.
Godver, het is fucking koud. Kijk, schrijven in spreektaal is zo mogelijk nog vreemder dan spreken in schrijftaal, zeg dat ik het gezegd heb en zo.

Vanmiddag bedacht ik me een paar dingen die met het Kindeke Jezus (moge hij rotten in de hel) te maken hebben. Allereerst: hoe groot is de kans dat dat ventje nou net precies met Kerst geboren wordt? Hm. Eén op 365. Niet zo moeilijk te berekenen, eigenlijk. Grmpf. Maar ik bedoel maar. Jaja, daar werd hij geboren in het ziekenhuis van Betlehem, wat gerund werd door artsen en nonnen. Het was een katholiek ziekenhuis en daarmee zijn tijd ver vooruit. Er hingen allemaal kruisjes aan de muren, boven elk bed en elk wiegje één. Alleen de kruizen waren natuurlijk nog leeg, er hing een bordje "gereserveerd" op. En boven het wiegje van het kindeke Jezus had een lolbroek er met een dikke viltstift op geschreven. In het Hebreeuws stond er Guess Who? op. Wat een lol. Je moet toegeven, wij joden hadden toen al een collectief gevoel voor humor. Overigens een gevoel voor humor wat lang niet door iedereen werd begrepen, en waarvan het imago een behoorlijke deuk opliep toen we besloten om voor de grap Jezus aan het kruis te laten nagelen. Maar gelachen dat we hebben, niet normaal meer. Sinds 1948 niet meer zo gelachen, die joden, ik zweer het je. Op die ene keer na dan, dat de kampbeul van Sobibor zich bijna verslikte in een bierworstje en aan een zaal vol joden vroeg: "is er misschien een dokter in de zaal?" Die waren er zeker, evenals advocaten, kappers en diamantslijpers, maar we hielden ons massaal stil. Tjonge jonge, wat een pret hadden we in die dagen. Overigens zeg ik het nog maar een keer; ik ben helemaal geen jood, maar ik had er godverdomme met het grootste gemak een kunnen zijn (zie een paar blogjes geleden met een korte uitleg daaromtrend)

Waar was ik gebleven?
Oh ja, bij het kruisigen van het kindeke Jezus als verrassing voor zijn tweeëndertigste verjaardag. Nog een mazzel (om maar een Jiddisch woord te gebruiken met het oog op consistentie en een mooi meegenomen literair-elitaire kwinkslag, nog zoiets waar wij joden zo goed in zijn, denk aan Leon de Winter en zijn nimmer aflatende briefwisselingen met wijlen Theo van Gogh, doch dit eveneens terzijde) dat we het kindeke jezus besloten te laten sterven door kruiziging en niet door de electrische stoel.
Stel je voor, dat alle kerken een electrische stoel aan hun toren hadden moeten monteren. Het straatbeeld zou er een stuk vreemder hebben uitgezien, zeker in de vroege middeleeuwen toen zo'n stoel niet aangesloten kon worden vanwege het nog niet ontdekt zijn van wissel- en gelijkstroom en dergelijke aan elektriek verwante zaken) (mijn god, Ar....je bent weer flink op dreef, makker...)
Of een electrisch stoeltje boven je bed en aan je kettinkje. Zou Madonna mooi voor lul hebben gelopen!

Offehhhhh (ben nou toch slap aan het lullen)....wat dacht je van een dodelijke injectie? Zou je met een zilveren injectienaald aan je nek moeten lopen. Pff. Hoewel het voor Het Kindeke wel een stuk makkelijker geweest zou zijn om die kutnaald zelf mee naar boven te moeten sjleppen (kijk, weer een Jiddisch woord. Man, je bent echt goed en er is een groot literair en komisch talent aan je verloren gegaan. Maar ook dat geldt voor de meeste joden, op Leon de Winter na dan. Hoewel die weer niet zo grappig is al Raoul Heertje, een jood die weer hele slechte boeken schrijft en zo hebben wij Gekozenen altijd wat. Oh shit, vergeten dat ik helemaal geen jood ben. Maar ik had er net zo goed een kunnen jaja dat weten we nou wel, klootzak! Maar ga alsjeblieft verder met je verhaal want we hangen aan je lippen. Als je nou een neger was geweest in plaats van geen jood, hadden we wat meer grip gehad voor wat betreft het aan je lippen hangen. Of stel je voor dat de negers Jezus hadden laten kruizigen! Benieuwd of hip-hop dan nog zo in zwang was geraakt na het verval van Jazz en bebop. Maar ik dwaal geloof ik weer eens af. Iets waar wij joden..JA HOU JE BEK EN GA VERDER!) Goed....even teruglezen....Ja! Ja, die naald was wel degelijk een stuk makkelijker geweest voor meneer Van Nazareth, die had hij zo in zijn borstzakje kunnen steken. Geen gezeik, geen gepiep, gewoon doorlopen, prikken en klaar. Had alweer een fink stuk Nieuw Testamentair gezeik gescheeld.

Of, stel dat de Fransen Jezus hadden vermoord en hem à la Jeanne d'Arc (de hoer van Orleans, of zie ik dat verkeerd?) op de brandstapel hadden gegooid? Dan had je met een brandend kettinkje moeten lopen (auw! auw! godv...!!!) en hadden er lang niet zoveel kerken in onze dorpen en steden gestaan, want die zouden steeds afgebrand zijn. En dat ziekenhuis in Nazareth, waar Kindeke was geboren, daar zou boven het wiegje van dat ventje geen kruis hebben gehangen, maar een klein brandstapeltje. Maar uiteraard mocht dat niet, want met al die nonnen daar was het een non-smoking gebied. Slecht. Heel slecht, deze grap. Mijn welgemeend excuus. Schuld. Jaja, schuldgevoel is iets waar de joden goed in zijn, ik kan het weten want ik ben er zelf bijna een geweest, het enige wat mij als foetus heeft weerhouden om als jood geboren te gaan worden, is het feit dat ik in een niet-joodse baarmoeder opgroeide. Maar het had godverdomme weinig gescheeld, dat kan ik je wel vertellen.

Verder is het tijd om abrupt te stoppen, en wel nu.

Duidelijkheid

2006-10-23T21:29:00.000+02:00

Ik doe mee aan een of ander onderzoek via de GGZ Amsterdam, waarbij ze 3000 mensen volgen gedurende 20 jaar of zoiets. Lang verhaal, niet zo interessant verder.
Vanochtend was ik daar voor mijn jaarlijkse ochtentje testjes doen, en een engel met blonde ogen en blauw haar kwam naar me toe en zei "ik mag de jarige meenemen!".
Dankje, God, voor dit cadeau. Volgende keer stem ik op jou.

Aan het eind van de ochtend, waarbij ik veelvuldig in haar ogen verdronk en ik mezelf verbeeldde dat zij mij ook wel half leuk vond, vulde in een kort evaluatieformulier in. Hoe vond u de test? Duurde het lang? Dat soort vragen. De laatste vraag was niet echt een vraag, maar er stond "Eventuele aanvullende opmerkingen"
Even speelde ik met de gedachte om op te schrijven Ik vind je mooi en ik denk dat je heel lief bent en je lach is zo leuk en ik ben blij dat ik je een paar keer aan het giechelen heb gekregen en toen je voorover bukte om het apparaatje met elektroden vast te maken aan mijn iets te dikke lijfje, keek ik zo in je shirtje naar je geile tietjes en ik zag dat je een zwarte BH droeg en een klein moedervlekje op je ene tietje had en zelfs je ringen en horloge vond ik mooi, maar het allermooist waren je ogen en je haren en vooral je lach.....zou je een keer met me uit willen gaan en daarna met me trouwen, lief meisje van wie ik de naam niet eens weet?

Ik vulde in "nvt" en nam afscheid van haar.

Vanavond belde het meisje uit mijn blog Andermans coniferen uit Maart me op.
Hoera! Dacht ik. Ze weet dat ik jarig ben, na een half jaar! Wat lief!
Ik nam op en zei "Heeeeee bom dia, princesa!" (ze komt uit een Zuideuropees land waar ze zo praten). Ze belde omdat ze de weg kwijt was in Amsterdam, ze kon de ArenA niet vinden. Ik gaf haar een routebeschrijving en vertelde haar dat ik dacht dat ze me kwam feliciteren. Ze moest vrij snel ophangen (A9 en geen headset, ik snap dat wel) en zei "Ik bel je van de week wel even op, dan gaan we even kleppen......als je dat wil tenminste" Ik wilde antwoorden Ja, natuurlijk wil ik dat, lieve lieve Princesa met je mooie haar en je mooie prinsessenogen en je leuke smoeltje en je lieve stem en je bijdehante karakter, want jij bent misschien wel de allerleukste met wie ik dit jaar gedate heb en ik wou dat er toen van gekomen was wat er toen niet van gekomen was en misschien gebeurt dat toch ooit wel en gaan jij en ik alsnog oud worden, god mag het weten, ja toch, je weet het nooit, ik bedoel, er zijn raardere dingen gebeurd en misschien vonk je nu alsnog terug zoals ik naar jou vonkte in dat restaurantje in de Spuistraat en voel je nu wel vlinders zoals ik ze voelde in Noordwijk op dat terrasje en waarom kom je niet nu meteen hiernaartoe en fuck je die hele ArenA gewoon en trek je bij me in en gaan we naar bed en houden elkaar heel lang vast en die sex doen we een andere keer wel want nu heb ik het vooral koud en soms kom je in mijn dromen voor en soms ook niet maar dat geeft niet want je bent een topwijf

Ik antwoordde "Ja, lijkt me leuk".

Ik houd van duidelijkheid, kortom.

Squeeze my lemon

2006-10-21T16:44:00.000+02:00

Ik zeg Stefan Postma.
Wie?
Stefan Postma. Mijn God.
Liever met een gebroken poot onder de lat, dan een dildo in je gat.
Sjezus....en dan denk ik dat ik problemen heb.

Goed. Verder.
Vandaag dacht ik er toch echt uit te zien als een hufter: haar wild gestyled (dank aan Kinky Kappers), een pooier-sikje (dank aan Gilette Mach 3) en gehuld in klootzakkenkleding (dank aan Nudie, Levi's en Timberland)
Zal je net zien dat iedereen je op zo'n dag kan lezen als een open boek met koeienletters en Dick Bruna-plaatjes. Fuck. Nijntje doet stoer, zeg maar.
Ik geloof dat ik nog nooit zo vriendelijk bejegend ben als vandaag. Bejegend is een mooi, klassiek woord. Zelfs het kassameisje gaf me een knipoog. Fuck. Ik wil stoer zijn. Njeh. Volgend leven dan maar.

En zij koopt een trap naar de hemel. Slaat eigenlijk ook nergens op. Ik zal haar govderdomme een trap naar de hemel geven, de sloerie!
And if you listen very hard ,the tune will come to you at last.
When all are one and one is all. To be a rock and not to roll.
En zo is het, zeg dat Robert Fabriek het heeft gezegd.

Nog steeds weiger ik toe te geven dat ik niet kan stoppen met roken. De afgelopen dagen heb ik er soms 1, soms 2 op een dag gerookt. Vandaag nog niets en dat zal vermoedelijk zo blijven, al ware het om het simpele gegeven dat ik geen sigaretten in mijn bezit heb. In mijn bezit. Dat zijn drie leuke woordjes, zeker in die niet zo willekeurige combinatie. Viv stinkt uit zijn bek. Ik ga er zo wat van zeggen.
Twee vrouwen onder de douche is misschien wel het mooiste wat er is.
Sommige whisky is best te zuipen en er zit een parkiet in de boom.
Ik heb nu twee Irissen online, zie ik. Een is mijn nichtje en de ander is dat niet. Ze hebben nooit samen onder de douche gestaan. Ik heb twee irissen online en twee irissen in mijn eigen smoel in de kleur bruin. Donkerbruin. Tegen het zwarte aan, behalve als er direkt zonlicht op schijnt. Dan is het hazelnootpastabruin. Nutella is lekker, alleen koop ik het nooit. De smaak van Nutella is derhalve nog steeds een exclusiviteit in mijn smaakspectrum. Smaakspectrum is een stom woord, ik weet niet eens of het echt bestaat of dat ik het hier ter plekke zit te verzinnen.

Ik ben gevoelig. Daar heb ik van de week met iemand over gepraat. Die iemand leest dit misschien wel nu. Als jij dit bent: Hee hallo daar! Wil je wat drinken van me? (die grap begrijpt alleen zij en dat moet zo blijven) Als je iemand anders bent: wil je wat drinken? (in dit geval is het geen grap maar een gewone vraag.) Dokter, ik word altijd zo geil als ik alcohol op heb. Dat is apart, we zullen eens kijken, gaat u maar zitten. Terwijl ik de literatuur erop nasla, wilt u misschien iets drinken?
Sjesus, die Stefan Postma. Ik ken een Johan Postma, ik zal eens informeren of dat toevallig familie is en of Johan het ook graag up the poop shute krijgt van zijn vrouw. Zo ja, dan verhuis ik niet naar Zwolle.

And if I say to you tomorrow
Take my hand child, come with me

Trut. Je laat me alleen.
Laat me niet alleen maar houd me nou een keertje vast.
Nee, dat ga je niet doen. Niet in dit leven althans.
Zullen we nog een keer samen huilen?
Of zullen we gewoon samen lachen zoals altijd?
Zal ik alleen lachen, maar van binnen stiekum huilen zodat je het niet merkt?
Of zal ik je met rust laten?
Nee, jij laat mij ook niet met rust, je komt steeds kiekeboe zeggen in mijn brein, op de meest ongelukkige momenten voel ik je en mis ik je en denk ik aan wat had kunnen zijn maar er niet is door een ongelukkig samenspel van het lot en slechte timing en gewoon een kutzooi, laten we dat laatste vooral niet buiten beschouwing laten.
Toch denk ik dat er ooit een tijd komt dat....
Maar misschien ook niet en zit ik me hier ter plekke gewoon vreselijk te vergissen, net zoals jij dat op dit moment aan het doen bent terwijl je in zijn armen ligt. Trut. Trut, ik mis je. Stommerd, kom hier en houd me vast en haat van me.

Wederom is de tijd aangebroken om abrupt te stoppen.

Heilige Jan-Peet, bid voor ons.....

2006-10-13T17:34:00.000+02:00

DEN HAAG - Premier Jan Peter Balkenende wil zich niet mengen in de discussie over de stopzetting van het tv-spelletje Lingo. „Het kabinet gaat niet over de programmering van de omroepen”, aldus de minister-president. Wel „voelt hij mee met alle mensen die het programma zullen missen”.

Ik heb het al eens vaker gezegd, maar wederom: mijn god.

Noord-Korea is hard onderweg een atoombom te maken (atoombommen zijn zoooo passé, snappen die gasten dat zelf niet?), door het broeikaseffect zit ik half oktober op het balkon te bakken, treinrampen links en rechts, Nederlandse militairen beschoten in Afghanistan ('t is een wonder dat we ons nu niet massaal terugtrekken), maar waar heeft de machtigste man van Nederland het over? Over godverdomde fucking kutlingo.
Hij voelt mee met alle mensen die het programma zullen missen....

En ik dan? Ik mis Jiskefet, ik mis All Stars, ik mis Unit 13, ik mis Beertje Colargol (wat een geil ding was dat), ik mis Ren je Rot, ik mis Get a Life (kent niemand meer, volgens mij), ik mis zo veel!!! Ik mis liefde en ik mis warmte, ik mis mijn oma, ik mis het eten van een broodje haring in de Utrechtsestraat, ik mis buitenspelen met mijn vriendjes, voetballen op het schoolplein, ik mis achttien tequila's in het Hardrock Café, ik mis verliefd zijn op háár, ik mis haar, haar, haar en haar (alleen mijn eigen haar mis ik niet, hoewel dat met de week grijzer lijkt te worden) en ik mis nog duizend-en-één andere dingen.

Jan-peet, ik weet dat de verkiezingen eraankomen. Ik weet dat je het druk hebt met het winnen van zieltjes, en veel Lingo-kijkers zijn oude wijven die toch niets beters te doen hebben en weinig woorden kennen van meer dan zes letters, en dat zijn nou precies de mensen die bij gebrek aan intelligentie op het CDA stemmen. Ik snap je logica. Ik weet dat het lot van dit manneke in Amsterdam-West je waarschijnlijk geen klote kan schelen. Maar Jan-peet, als je tussendoor eens tijd over hebt, als je een verloren uurtje hebt, bijvoorbeeld op een regenachtige zondagmiddag en je vrouw het draadjesvlees aan het stoven is en jij je af zit te vragen hoe het zo ver heeft kunnen komen.....zou je dan, heel misschien even aan me kunnen denken....?

Dankjewel, Jan-peet.